Voor zijn prachtige debuut ‘Lion’ verfilmde de Australische regisseur Garth Davis het onwaarschijnlijke maar waargebeurde verhaal van Saroo Brierley.
Saroo’s odyssee begon op vijfjarige leeftijd: samen met zijn oudere broer steelt hij stenen van goederenwagons om hun familie van eten te kunnen voorzien.
Wanneer hij op een dag in een leegstaande wagon indommelt, blijkt hij bij zijn ontwaken op weg naar een bestemming 1.600 kilometer verder, naar een stad waar een andere taal gesproken wordt, en waar hij niemand kent.
Hij wordt er één van de duizenden Indische straatkinderen, met als meest waardevolle bezit een stuk karton om op te slapen.
Flash forward naar 2005: Saroo (rol van Dev Patel uit ‘Slumdog Millionaire’) is nu een volwassene, die opgegroeid is bij adoptieouders in Tasmanië (vertolkt door Nicole Kidman en David Wenham), maar die nog altijd vol vragen over zijn afkomst zit.
Papieren of administratieve sporen naar zijn echte familie of geboorteplaats zijn er niet, maar op het internet is een nieuwe tool opgedoken: Google Earth. Het begin van een lange zoektocht…
Het op zich dramatische verhaal wordt door debuterend regisseur Garth David met de juiste delicate touch benaderd: emotioneel Continue reading “LION (Garth Davis)” »

Courgette is – in tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden – geen groente, maar een dapper jongetje. Wanneer hij zijn moeder verliest, voelt hij zich helemaal alleen op de wereld.
‘Mijn Naam Is Courgette’ is een heerlijke, fijngevoelige prent over een nieuw leven opbouwen en dingen ontdekken, maar ook over problemen en verdriet.
Met Rusland gaat het misschien niet zo goed, maar de laatste jaren bereikten wel een pakket schitterende Russische films onze bioscopen: het fantastische
Sinds jaar en dag zwerven er meer dan 100.000 katten in de straten van Istanboel.
worden de zeven gevolgde katten echte personages – de ene is een lover, de andere een psychopaat, nog een andere een ritselaar, een gentleman of een jager.











































Rosa is een vrouw die ooit droomde van een grote carrière als toneelauteur, maar die nu moet vaststellen dat er meer geld te verdienen is met het schrijven van brochures over badkamertegels dan met toneelwerken.
Die soundtrack bestaat uit een collage van mijmeringen, proza en poëzie van Jarman, waarin hij zijn ervaringen met AIDS (de behandeling, het verlies van zijn vrienden, de fysieke en emotionele pijn…) verwoordt, of de betekenis van het door hem zo geliefde blauw.
Al twee keer hadden we de postrockgroep
stroom van adembenemende contrasterende beelden van planeet Aarde in 1982 – van cultuur en natuur, van doldraaiende mensenzeeën en onbewoonbare woestenijen, van vredevolle tableaus en atoomontploffingen, van opbouw en vernietiging, van primitivisme en spitstechnologie.
iezen voor een poëziefestival?
gekopieerd werd in andere films, reclamespots en videoclips: hoog tijd om deze visueel baanbrekende film te komen herontdekken op groot scherm, dus.