In het uitstekende ‘TUNER’ speelt Leo Woodall de rol van Niki White: ooit was hij een uiterst talentvol jong pianist, maar die droom moest hij opgeven door hyperacusis, een gehoorkwaal waardoor je steeds méér gaat horen – in die mate dat het kleinste geluidje een marteling kan worden.

Door zijn ziekte wordt hij verplicht wordt de hele dag met gehoorbeschermers rond te lopen, maar tegelijk kan hij met zijn over-perfecte gehoor wel aan de slag als pianostemmer, bij de oude Harry Horowitz (excellent vertolkt door good old Dustin Hoffman).

De ervaren Harry ontfertmt zich als een echte vaderfiguur over de jonge Niki en leidt hem helemaal in het vak op, ook al zit hij door zijn hoge leeftijd met een kwakkelende gezondheid én wordt hij stilaan doof, wat uiteraard niet echt handig is voor een pianostemmer…

Bovendien valt er van dat pianostemmen nauwelijks te leven. Het is te zeggen: tot een stel criminelen bij toeval ontdekt dat Niki’s perfecte gehoor ook bruikbaar is bij het openen van kluizen….

‘TUNER’ is een beetje een film met alle eigenschappen van een goede pianostemmer: ouderwets degelijk, met kennis van het ambacht gemaakt, uitstekend geacteerd en uitermate vakkundig in elkaar gezet.

Bovendien zet ‘TUNER’ de kijker continu heerlijk op het verkeerde been: nu eens lijk je in een buddy movie uit de seventies te zitten, vervolgens in een romantisch drama, dan weer in een zenuwslopende actiethriller en daarna in een drama dat de grote levensvragen niet uit de weg gaat.

In de handen van een slechte regisseur had dat tot een onnozele warboel kunnen leiden, maar de jonge Canadees Daniel Roher bewijst hier dat hij niet voor niks al een Oscar op zijn schouw heeft staan (voor zijn documentaire ‘Navalny’).
Zijn ‘TUNER’ is Amerikaanse cinema van het genre waarvan er in tijden van Continue reading “TUNER (Daniel Roher)” »