Vertoning:
- MAANDAG 14 SEPTEMBER om 20u30
TICKETS koopt u HIER!
TIP: koop éérst HIER uw seizoenskaart voor 2026-27, en bespaar zo ons hele komende seizoen 2 euro per reguliere vertoning!
——-
Exact 50 jaar geleden joegen The Sex Pistols met hun debuutsingle ‘Anarchy In The UK’ een ware schokgolf door Groot-Brittanië in het algemeen en door de muziekbusiness in het bijzonder.
Hun razende, etterende debuutplaat ‘Never Mind The Bollocks’ en doldraaiende sensatieberichten in de tabloids bevestigden daarna alleen maar wat de Britse goegemeente al dacht: dat de heren John Lydon (die als nom de plume Johnny Rotten aannam), gitarist Steve Jones, drummer Paul Cook en bassist Glen Matlock de verpersoonlijking was van hun allerergste angsten over de Jeugd Van Tegenwoordig – een stel agressieve, vuilgebekte en hondsbrutale tieners, zonder enige eerbied voor God, gebod of de Queen.
Maar voor een deel van die jeugd werden de Pistols daardoor uiteraard net zeer opwindende instant-voorbeelden in het troosteloze, door werkloosheid geteisterde Engeland van die tijd: in hun zog werden tientallen punkgroepen opgericht, en breidde de punkvlek zich als een lopend vuurtje uit.
In het uitstekende, zéér onderhoudende ‘I WAS A TEENAGE SEX PISTOL’ wordt het verhaal nu eens niét verteld door loudmouth Johnny Rotten, maar vanuit het standpunt
van bassist Glen Matlock: muzikaal veruit de meest begaafde van het stel, maar ook degene die eruit getrapt werd om plaats te maken voor de tragische Sid Vicious, met zeer verre voorsprong de muzikaal meest onbegaafde Sex Pistol.
Een faliekante personeelswissel die meteen het begin van het einde van de band zou inluiden, al had de groep op dat moment zijn plaats in de rockgeschiedenis allang gebetonneerd door eigenhandig een totale muzikale revolte op te starten én een van begin tot einde klassieke plaat na te laten.
Met rijkelijke en goedgekozen archiefbeelden plus rake getuigenissen en anecdotes van Continue reading “I WAS A TEENAGE SEX PISTOL” »
hun kind, al is de reactie van de buitenwereld meestal net de omgekeerde: ‘Wat voor ouder vergeet nu zijn eigen kind?’
Zo ook bij Michel: de reacties van de buitenwereld zijn snoeihard, het gerecht start meteen een onderzoek, de pers stort zich op de vette kluif en zijn huwelijk komt onder zware druk te staan.
Schrijver Dusan Budzak baseerde het scenario op het leven van één van zijn beste vrienden, die zelf slachtoffer werd van het syndroom.
Omdat het te persoonlijk en te pijnlijk was wou hij het eerst niet verfilmd zien, tot bleek dat de zaak van zijn vriend absoluut geen alleenstaand geval was: jaarlijks overkomt het honderden ouders wereldwijd, uit alle sociale klassen en van alle leeftijden, jonge én oude ouders.
Milan Ondrik en Dominika Moravkova zijn indrukwekkend als de totaal verslagen ouders, die elk op hun manier met het drama proberen te leven.
‘FATHER’ is geen zoektocht naar de ‘schuldige’, wél een onwaarschijnlijk straffe oefening in empathie.
Bovendien maakt de film indruk door de krachtige, meeslepende stijl die de kijker