(ON)GEWOON MEZELF

Ongewoon_Mezelf

 

‘(ON)GEWOON MEZELF’ is de verfilming van de gelijknamige theatervoorstelling van Theater Pasform.

Deze unieke voorstelling werd gemaakt en gespeeld door volwassenen met een verstandelijke beperking en/of autisme.

De spelers nemen je mee op ontdekking in hun leefwereld en laten je zien wat inclusie voor hen betekent. Het resultaat is eerlijk, puur en ontroerend.

Onder begeleiding van Ann-Eline Van Rompuy maakte deze enthousiaste vijftienkoppige bende voor deze voorstelling ook een eigen nummer en videoclip.
Het nummer neemt je – net als de film – mee in de leefwereld van de artiesten, toont hun kijk op zichzelf, op vriendschap en op inclusie.

Met deze hartverwarmende feel good-song willen de artiesten aan het brede publiek tonen dat ze méér zijn dan alleen maar hun ‘beperking’. Hier te bekijken:

(ON)GEWOON MEZELFPasform_logo-slogan-transparante-achtergrond
gemaakt door Pasform vzw,
onder begeleiding van Ann-Eline Van Rompuy 
B 2022, 60 min.

Vertoning:
MAANDAG 27 JUNI om 20u30

Vertoning in aanwezigheid van de makers en acteurs!

ongewoon_mezelfEen organisatie i.s.m. Pasform vzw

 

THE REASON I JUMP (Jerry Rothwell)

the_reason_i_jump
In ‘THE REASON I JUMP’ maken we kennis met Naoki Higashada, een 13-jarige Japanner die geen woord zegt.

Dat komt omdat hij een een bijzondere vorm van autisme heeft waardoor hij niet in staat is te praten.

Maar ondanks dat autisme ontdekt hij toch een manier om te communiceren, en schrijft hij zelfs een boek dat tot een ware bestseller uitgroeit: ‘The Reason I Jump: One Boy’s Voice from the Silence of Autism’.

Dat succesboek is nu prachtig naar het grote scherm vertaald door documentairemaker Jerry Rothwell, die de kijker de wereld van niet-sprekende autistische mensen zichtbaar en inleefbaar probeert te maken.

Hij doet dat niet alleen aan de hand van verhalen van zes niet-sprekende autisten uit alle continenten, maar ook op een ingenieuze visuele wijze: de kijker wordt zo meegenomen in Continue reading “THE REASON I JUMP (Jerry Rothwell)” »

THE DUKE (Roger Michell)

The-Duke-poster

Met ‘THE DUKE’ halen we één van de leukste Britse komedies van de afgelopen jaren naar het Filmhuis.

Hoofdpersonage van dit op ware feiten gebeurde verhaal is ene Kempton Bunton, een taxichauffeur die in het Engeland van 1961 voor grote opschudding zorgde.
Zelf wordt de brave maar verarmde man op alle mogelijke manieren aangemaand (en door belastinginners gestalkt) om zijn televisiebelasting te betalen, terwijl hij op zijn tv-toestel godbetert niet eens de BBC kan ontvangen.

En net dàn verneemt hij dat de National Gallery een wel zeer royale £140,000 belastinggeld heeft besteed aan de aankoop van een portret van de Hertog van Wellington, van de hand van de beroemde Spaanse schilder Goya: ‘een mooi voorbeeld van zijn latere periode’, aldus de trotse curator, ‘een halfbakken kliederwerk van een Spaanse zatlap’, aldus de verontwaardigde Kempton.

Voor de principiële en sociaalvoelende man is daarmee de maat vol.
Zijn plan?
Het schilderij stelen, en met het losgeld ervoor zorgen dat de gepensioneerden geen tv-geld meer moeten betalen.

Zo gezegd, zo gedaan: Kempton kruipt door een raam van de National Gallery, om daar even later met een echte Goya weer naar buiten komen – een stunt waarmee hij meteen één van de meest aparte en onwaarschijnlijke kunstroven van de laatste eeuw realiseert.
Maar zal ook het tweede gedeelte van zijn plan werken?

Jim Broadbent is ronduit zalig in de hoofdrol van deze klassieke, warme en ontroerende Continue reading “THE DUKE (Roger Michell)” »

APPLES (Christos Nikou)

APPLES_poster

 

Rare jongens, die Grieken.

Nadat Yorgos Lanthimos als een komeet naar boven schoot met weirde maar briljante films als ‘The Lobster’, ‘The Killing of a Sacred Deer’ en ‘The Favourite’, is nu ook zijn voormalige assistent Christos Nikou op eigen houtje aan de slag gegaan.

Het resultaat heet ‘APPLES’ (of in het Grieks: ‘Mila’), en is al even ontregelend, bizar, grappig en straf als de eerste films van zijn leermeester.

Het verhaal van ‘APPLES’ draait rond ene Aris, één van de vele slachtoffers van een nieuw en snel om zich heen grijpend virus (yep, de film is helemaal vóór corona bedacht) dat compleet geheugenverlies veroorzaakt.

Het gevolg is dat de ziekenhuizen vol liggen met mensen die niet meer weten wie ze zijn, wie ze waren of wat ze deden. De meesten krijgen bij de heropbouw van hun identiteit de hulp van hun familie en bekenden, maar helaas blijkt dat een grote groep ‘identiteitsloze’ patiënten door niemand gemist wordt…

Om hen te helpen heeft de overheid een experimenteel ‘herstelprogramma’ ontwikkeld, waarmee de slachtoffers zich een nieuwe identiteit kunnen opbouwen. Aris is één van de deelnemers aan dat programma: elke dag krijgt hij nieuwe opdrachten, en houdt hij een

dagboek en foto-archief van zijn nieuwe ervaringen bij…

‘APPLES’ is een absolute aanrader voor de liefhebbers van absurde, surrealistische humor. De hoofdrol wordt heerlijk en compleet deadpan vertolkt door de met een uitgestrekener-dan-uitgestreken gezicht gezegende Aris Servetalis.
Maar onder die weirde bovenlaag van de film zit echter wel degelijk een zeer ernstige  Continue reading “APPLES (Christos Nikou)” »

DIE WANNSEE KONFERENZ (Matti Geschonneck)

Wannsee Konferenz

Kan een film waarin alleen maar een vergadering van 80 jaar geleden minutieus nagespeeld wordt een boeiende, spannende film opleveren?

Kan een film waarin geen énkel zelfs maar vaag sympathiek personage voorkomt dik anderhalf uur de aandacht van de kijker blijven vasthouden – de 15 deelnemers aan de vergadering waren immers een combinatie van een aantal starre ambtenarentypes, een stel kille fascisten en een handvol gladde, akelige opportunisten, plus enkele complete psychopaten?

In principe zouden wij luidkeels twee keer ‘NEIN!’ antwoorden op die vragen, maar zie: met het uitstekende ‘DIE WANNSEE KONFERENZ’ bewijzen regisseur Matti Geschonneck en 15 excellente acteurs dat het tóch allebei kan.

De conferentie waarover het gaat vond plaats op 20 januari 1942 in een chique villa aan de oevers van de Wannsee, ergens in een weelderig stuk groen in de buurt van Berlijn.
Het onderwerp van deze door nazi-kopstuk Reinhard Heydrich bij elkaar geroepen – ahum – ‘bespreking met lunch’: een definitieve oplossing vinden voor het volgens de nazi’s belangrijkste ‘probleem’ van dat moment, zijnde: de Joden.

Die Joden bevinden zich volgens de laatste telling met 11 miljoen op Duits grondgebied, en dat zijn er in de fascistische ideologie 11 miljoen teveel. Maar hoe ervan af te raken?

Oude, wilde plannen om hen allemaal naar Madagascar of Siberië te deporteren zijn afgevoerd, de getto’s waarin ze opgesloten zijn zijn overbevolkt en kogels kosten teveel tijd en geld.
Een snelle, efficiënte eindoplossing voor ‘het Jodenprobleem’ is dus gewenst.
In het Duits: een Endlösung.

Zoals dat op een goede vergadering gaat wordt de zaak volgens een strakke agenda in goede banen geleid door de voorzitter.
Onder zijn gladde sturing en onder impuls van de wel heel erg enthousiaste Adolf Eichmann werken de aanwezigen één voor één de knelpunten op weg naar de Continue reading “DIE WANNSEE KONFERENZ (Matti Geschonneck)” »

WHEEL OF FORTUNE AND FANTASY (Ryusuke Hamaguchi)

poster-WheelOfFortuneAndFantasy

Voor wie genoten heeft van zijn Oscarwinnaar ‘DRIVE MY CAR’ (en wie deed dat niet?), serveren we nu al meteen ‘WHEEL OF FORTUNE AND FANTASY’, de al even heerlijke nieuwe van regissreur Ryusuke Hamaguchi.

Of beter gezegd: zijn oude.
Want ‘WHEEL OF FORTUNE AND FANTASY’ is gemaakt vóór ‘DRIVE MY CAR’, maar door de coronapandemie is de film nu pas bij ons uitgebracht.

‘WHEEL OF FORTUNE’ is een film die bestaat uit drie hoofdstukken, die allemaal draaien rond – de titel geeft het al een béétje weg – toeval, geluk, liefde en (erotische) fantasiën. Een beetje zoals uw eigen leven, zeker?

In het eerste deel maken we kennis met fotomodel Meiko en haar vriendin Gumi. Wanneer die laatste vertelt over een bijzonder fascinerende man waarmee ze aan het daten is geslagen, lijkt het wel of Meiko die man óók van ergens kent. En al snel ontdekt ze dat dat wel degelijk zo is…

Deel twee draait rond een jonge student die door zijn prof – de gevierde academicus en gelauwerde schrijver Segawa – vernederd wordt. Dat maakt de gesjeesde student zo boos dat hij een plan smeedt om wraak te nemen.
In dat plan speelt zijn veel oudere vriendin Nao een cruciale rol, want zij moet de beroemde prof proberen te verleiden.

In het derde verhaal komen we met thirtysomething Moka op een vervelende schoolreünie terecht. Pas op de weg terug, in het station, ontmoet Moka de enige vrouw die ze écht Continue reading “WHEEL OF FORTUNE AND FANTASY (Ryusuke Hamaguchi)” »

HIT THE ROAD (Panah Panahi)

Hit_The_Road

In het wonderlijke, grappige ‘HIT THE ROAD’ volgen we een Iraans gezin op hun roadtrip door de ruige, weidse bergen, op weg naar een mysterieuze afspraak bij de Turkse grens.

Een plezierreisje wordt het niet, want de vader ligt op de achterbank met een gebroken been, de moeder weet niet altijd of ze nu moet lachen of huilen, en de jongste zoon blijkt verslaafd aan luidkeels meeblèren met de karaoke – bij voorkeur met alle bijhorende dansjes. En dan is er nog de hond, die ziek mee op reis is.
Kortom: ruim voldoende om elkaar danig op de zenuwen te werken.

De enige van dit bonte gezelschap die stoïcijns lijkt te blijven is de oudste zoon, die de wagen zwijgzaam naar zijn bestemming stuurt.

‘HIT THE ROAD’ is een fantastisch debuut van Panah Panahi, die het filmmaken met de paplepel ingegoten kreeg (want zijn vader is Jafar Panahi, bekend van films als ‘Taxi Teheran’)

Panahi vermengt in zijn film allerhande filmstijlen, en laat de alsof het niks is de stemming van komisch naar tragisch, teder, aangrijpend en weer terug swingen, zonder dat dat de Continue reading “HIT THE ROAD (Panah Panahi)” »

Art & Film: WHY WE FIGHT? (Mirjam Devriendt & Alain Platel)

Poster_Why_We_Fight

 

In zijn voorstelling ‘Nicht schlafen’ (2016) ging Les Ballets C de la B-choreograaf Alain Platel op zoek naar wat wij als mensen toch blijken hebben met al dat vechten en al dat geweld.

In het verlengde van die indrukwekkende choreografie (op de muziek van Mahler) heeft Platel nu samen met fotografe-videaste Mirjam Devriendt een film gemaakt die de vraag nog duidelijker stelt: ‘Why We Fight?’

Drie dansers uit de voorstelling vertellen over hun ervaringen met geweld, zowel fysiek als

psychologisch.
Hun observaties en opmerkingen worden afgewisseld met veel passages uit ‘Nicht Schlafen’, en met interventies van onder anderen kunstenares Berlinde De Bruyckere en filosofen Tinneke Beeckman en Philipp Blom.

Geleidelijk aan wordt duidelijk dat geweld vaak een uitlaatklep is voor ongenoegen dat niet op een andere manier geventileerd kan worden. En dat geweld onlosmakelijk deel Continue reading “Art & Film: WHY WE FIGHT? (Mirjam Devriendt & Alain Platel)” »

SORRY WE MISSED YOU (Ken Loach)

SORRY_WE_MISSED_YOU_1

In ‘Sorry We Missed You’ vertelt tweevoudig Gouden Palm-winnaar Ken Loach (82 ondertussen!) het verhaal van een gezin dat zich staande probeert te houden in het hedendaagse Engeland.

Ricky (rol van Kris Hitchen) en Abby (Debbie Honeywood) wonen met hun kinderen Seb en Liza Jane in Newcastle, maar zijn door de economische crisis in een financieel benarde situatie terechtgekomen: Abby werkt lange dagen in de thuiszorg, en omdat Ricky zijn baan in de bouw heeft verloren, probeert hij wat bij te verdienen met verschillende klussen.

In een poging hun financiële situatie te verbeteren, besluit Ricky in te gaan op een
aanbod van een groot postorderbedrijf: hij gaat als zelfstandige voor hen aan de slag als pakketjesbezorger.

logo_ccv_kleurMaar al snel wordt de werkdruk torenhoog en raakt hij verstrikt in allerlei regeltjes en reglementen. Wat hun kans op een betere toekomst had moeten zijn, hangt nu als een molensteen om de nek van het gezin…

Ook voor deze ‘Sorry We Missed You’ lieten Ken Loach (‘Hidden Continue reading “SORRY WE MISSED YOU (Ken Loach)” »

DRIVE MY CAR (Ryusuke Hamaguchi)

drive_my_car_poster

Op veler verzoek voegen we nog een extra vertoning van de (welverdiende) Oscarwinnaar ‘DRIVE MY CAR’ aan ons programma toe!

In deze heerlijk meanderende prachtfilm maken we kennis met Yusuke, een succesvolle acteur en regisseur die een aanbod krijgt om op een festival in Hiroshima ‘Oom Vanya’ van Tsjechov te gaan opvoeren.

Omdat hij net een persoonlijk drama heeft meegemaakt, is hij daar niet écht happig op, maar aan de andere kant: het leven gaat door, en er moet natuurlijk wel brood op de plank komen.

Yusuke wil graag met zijn geliefde rode Saab 900 naar het festival rijden, maar door een akkefietje met de autoverzekering mag hij zelf niet aan het stuur zitten.
En dus krijgt hij een privé-chauffeur toegewezen: Misaki, een bijzonder zwijgzame jonge

vrouw, die hem tot aan de opvoering van het stuk overal naartoe zal brengen. Oók naar enkele pijnlijke plaatsen uit zijn verleden waar hij liever niet naar terugkeert.

Voor ‘DRIVE MY CAR’ werkte Ryusuke Hamaguchi een kortverhaal van grootmeester Haruki Murakami helemaal om tot een volstrekt unieke en adembenemend mooie Continue reading “DRIVE MY CAR (Ryusuke Hamaguchi)” »