In de fascinerende docu ‘ERIKSSON’ maken we kennis met het wonderlijke levensverhaal van Karl Eriksson, een gepassioneerd muzikant, fervent wereldreiziger en free spirit, altijd onderweg en onvermoeibaar op zoek.
Voor wie in de jaren ’70 of ’80 opgroeide zal de naam Eriksson zeker nog een stevige bel doen rinkelen: yep, Karl Eriksson is inderdaad de zoon van de toen uiterst beruchte Bert Eriksson, die geregeld het nieuws haalde als de leider van de extreemrechtse, gewelddadige en uiteindelijk als privé-militie verboden VMO (Vlaamse Militanten Orde), én als uitbater van het al even beruchte café Odal, verzamelplaats van alles en iedereen die destijds uiterst rechts en uiterst Vlaams-nationalistisch was.
Maar zoals dat met vaders en hun zonen soms gaat: Karl kiest – aangevuurd door de toen overal in Antwerpen opborrelende tegencultuur – al op zeer jonge leeftijd het compleet tegenovergestelde pad van zijn vader.
Iets wat soms tot surrealistische situaties leidt: terwijl boven in het café zijn vader en zijn kornuiten mee staan te brullen met nazi-marsen, zit Karl – die een bijzonder talent voor de banjo blijkt te hebben – in de kelder onder de zaak muziek te maken met zijn hippievrienden.
De botsingen tussen vader en zoon leiden er echter toe dat Karl op amper 15-jarige leeftijd al het huis ontvlucht: alleen gewapend met een vrije geest en een banjo trekt hij de wijde Continue reading “ERIKSSON (Johan Van Schaeren)” »
In 2000 belandt Marieke Vervoort, een jonge vrouw uit Diest, in een rolstoel door een zeldzame, degeneratieve spierziekte.
Ze is op dat moment amper 20, maar ondanks de wetenschap dat de ziekte haar meer en meer zou verlammen, blijft de koppige Vervoort niet bij de pakken zitten: ze stort zich volop op het rolstoelsporten, en begint met het leveren van verbazende prestaties en het afvinken van een bucketlist met allerhande, meestal fysieke performances – van bungeejumpen in een rolstoel tot skydiven.
Haar doorzettingsvermogen leidt uiteindelijk zelfs tot een gouden medaille op de
Paralympics in Rio, en tot diverse andere medailles op WK’s en de Spelen van Rio en Londen.
Het zijn uitzonderlijke prestaties die van ‘Wielemie’ een mediafiguur en nationale bekendheid maken – bij haar gouden terugkeer van de Spelen in Diest wordt ze opgewacht door een paar duizend mensen – maar tegelijk worden de helse pijnen Continue reading “MARIEKE: ADDICTED TO LIFE (Pola Rapaport)” »
Supermarkten, Malinas-shoppinggedrochten en grote, uniforme ketens vol eenheidsworst hebben het lokale winkeltje van de kleine zelfstandige op de meeste plaatsen vakkundig van de markt geveegd.
Maar regisseur Philippe Niclaes – zelf een winkelierszoon – vond toch nog genoeg zaken om ‘ZOLANG WE NOG KUNNEN’ te maken, een schitterende, tegelijk komische en ontroerende docu over de laatste buurtwinkels en hun uitbaters.
Mensen zoals Henriette en Raf, die in Koolkerke al meer dan een halve eeuw hun dorpswinkeltje uitbaten.
Of Maria, die met haar winkel in Onze-Lieve-Vrouw-Tielt dapper de druk van het
warenhuis weerstaat.
Of de moeder van de regisseur, die na het overlijden van haar echtgenoot onverdroten hun drogisterij in Tienen bleef voortzetten.
Allemaal zijn de uitbaters de pensioengerechtigde leeftijd allang voorbij. Waarom ze het dan toch nog zo gedreven blijven doen?
Voor hun vaste klanten. Omdat ze niet willen laten verloren gaan wat door hun ouders of grootouders gestart is. Omdat ze het dagelijkse babbeltje niet kunnen missen. Omdat hun winkel hun lust en hun leven is, hun passie en hun trots. Omdat ze zich geen leven zonder Continue reading “ZOLANG WE NOG KUNNEN (Philippe Niclaes)” »
In ‘Als Reuzen Sterven’ vertelt regisseur Jan Vromman via een intieme familiegeschiedenis van drie generaties Vrommans het universele verhaal van het straatgebeuren dat plaatsvindt rond de vele feesten en manifestaties in Vlaanderen.
De figuur bij wie het allemaal begint is Frans Vromman, de oom van de regisseur die als dé stoetenbouwer par excellence tussen 1954 en 2005 meer dan 20 manifestaties verzon in opdracht van steden en gemeenten. Zijn geest wordt opgeroepen door acteur François Beukelaers.
De tweede generatie is die van de regisseur zelf, die zich in zijn film laat vertegenwoordigen door Koen De Graeve (van wie Frans Vromman overigens ook een oom was).
Hij ziet de stoeten in een geheel van processies, historische stoeten, parades, traditionele feesten en carnaval, in een spel van kritiek en aantrekking.
De derde generatie ten slotte wordt gespeeld door Cesar Vromman, de zoon van de regisseur.
Hij zoekt naar eigentijdse vormen van de stoet, en betrekt daar ook betogingen en manifestaties bij: samen naar buiten om gemeenschap te vormen, gedachten uit te drukken en de straat terug op te eisen. Want: de straat is de moeder van de democratie, Continue reading “ALS REUZEN STERVEN (Jan Vromman)” »
Na een Oscarwinnende kortfilm (‘WASP’) en vier uitstekende langspelers met mensen in de hoofdrol (o.a. ‘Fish Tank’ en ‘American Honey’) draaide de Britse regisseuse Andrea Arnold nu een film met een koe in de hoofdrol.
Luma is haar naam, en ze leeft op een industriële boerderij ergens in Engeland.
Dat leven bestaat voornamelijk uit zo ongeveer permanent bevrucht worden door een stier, (bij voorkeur vrouwelijke) kalveren op de wereld zetten en melk geven.
Heel af en toe mag er eens op een wei gegraasd worden, maar de meeste tijd brengt
Luma door tussen hekken en rekken, en in melkmachines – dag in, dag uit, elke keer opnieuw.
Arnold toont het leven van de koe zoals het is, en laat de beelden – gefilmd over een periode van maar liefst vier jaar – voor zich spreken: zonder commentaar, zonder voice over, zonder interviews, met als enige dialogen het geloei van de koeien.
Het levert een soms hartverscheurend portret op van levende wezens die als product behandeld worden, maar in tegenstelling tot wat u zou kunnen verwachten is ‘COW’ is géén radicaal pamflet tegen de bio-industrie geworden, en de boeren die spaarzaam in Continue reading “COW (Andrea Arnold)” »
The Chelsea Hotel: de plaats waar Arthur C. Clarke ‘2001: A Space Odyssey’ schreef.
De plaats waar Leonard CohenJanis Joplin tegen het lijf liep, wat resulteerde in een wilde avond én een wereldsong: ‘You were talking so brave and so sweet / givin’ me head, on the unmade bed / while the limousines wait in the street’.
Waar de hotel-kunstcollectie werken bevat van voormalige gasten als Yves Klein, Claes Oldenburg, Julian Schnabel, Jasper Johns, Robert Crumb, Willem de Kooning en vele, vele anderen.
Waar Dylan Thomas overleed, naargelang de bron aan een alcoholvergiftiging of aan een longontsteking.
Waar Madonna in de vroege jaren tachtig woonde.
Waarover Andy Warhol ‘Chelsea Girls’ draaide.
Waar Patti Smith en Robert Mapplethorpe graag en veel rondhingen.
Waar de meest uiteenlopende muzikanten nummers schreven, van Bob Dylan tot The Kills, en van Edith Piaf tot Nico.
Waar Sid Vicious vermoedelijk zijn vriendin Nancy Spungen doodstak, en in afwachting van zijn proces vervolgens ook zélf aan een overdosis de pijp uitging.
Al decennia lang een toevluchtsoord voor kunst, cultuur en tegencultuur. Een plaats waar
hippies, punks, beatniks en andere outsiders een artistieke vrijhaven vonden.
Dat iconisch gebouw wordt al enkele jaren grondig gerenoveerd – of zeg maar gerust: getransformeerd, of geruïneerd – tot een glad, zielloos luxehotel.
Tussen de kranen, het boren en de hamerslagen door verblijven echter nog een vijftigtal oude gasten, die hardnekkig nog de vrije spirit en de artistieke erfenis van het Continue reading “Art & Film: DREAMING WALLS – INSIDE THE CHELSEA HOTEL” »
Aan de hand van drie bijzonder pakkende getuigenissen vertelt ‘TUSSEN ONS’ het verhaal van welke verschrikkelijke ravages een verslaving aanricht binnen een gezin.
We volgen een vader die bang afwacht hoe zijn zoon – nadat hij twee jaar clean is geweest – nu alleen gaat wonen in de grote stad. Zal hij de verleidingen van drank en drugs kunnen weerstaan, of zal hij hervallen?
We horen het verhaal van een klein meisje dat doodsbenauwd was voor haar dronken vader. De man is intussen gestopt met drinken, maar zal hij ooit het vertrouwen van zijn dochters kunnen terugwinnen?
En we luisteren naar hoe een zoon de confrontatie aangaat met zijn moeder, die net voor de zoveelste keer een overdosis medicatie genomen heeft. De zoon is duidelijk: als ze nog een relatie met haar kinderen wil, moet dit stoppen…
Drie ouder-kind-duo’s die verbonden door hun strijd tussen de liefde voor elkaar en de verslaving.
België: zijn lintbebouwing, zijn autostrades, zijn betonboeren, zijn tangents, zijn baanwinkels, zijn lintbebouwing, zijn mega-varkensstallen, zijn Plopsaquas, zijn verkavelingen, zijn hopeloze ruimtelijke wanorde.
Blijft er eigenlijk ook nog wat natuur over voor ons?
Welzeker!
En om dat te bewijzen is over onze natuur nu een documentaire over gemaakt, die men – onder het motto ‘de dingen niet moeilijker maken dan ze zijn’ – gewoonweg ‘ONZE NATUUR’ genoemd heeft.
Voor die docu waren twee filmploegen 2,5 jaar lang op pad om de mooiste natuurbeelden,
de meest uiteenlopende diersoorten en de fraaiste natuurgebieden in ons land vast te leggen.
Met de commentaarstem van Matteo Simoni er bovenop resulteert dat in een heerlijke natuurfilm voor de hele familie, propvol spectaculair mooie shots en het hele alfabet van Continue reading “Green Screen: ONZE NATUUR” »
Al enkele decennia trekken wetenschappers aan elke mogelijke alarmbel over de toestand van het milieu en ons klimaat.
Al even lang worden er betogingen georganiseerd, acties opgezet en petities ondertekend dat het een lieve aard heeft, maar driewerf helaas: we lijken met zijn allen tóch regelrecht het klimaat-ravijn in te lopen – we zijn inmiddels al zover dat zelfs de VN een ‘code rood’-waarschuwing voor de mensheid uitschreef.
Maar ondanks de urgentie van de situatie en ronkende intentieverklaringen bleven onze politici de écht essentiële maatregelen schuwen, en mocht de industrie vrolijk zijn vervuilende gangetje blijven gaan.
Daarom probeerde de Nederlandse advocaat Roger Cox in 2015 een nieuw actiemiddel uit: waarom de overheid niet voor de rechtbank brengen?
De overheid (en bij uitbreiding iedereen met een grote verantwoordelijkheid) heeft immers
een ‘duty of care’ – een zorgplicht voor de huidige én de toekomstige bewoners van deze planeet.
Zijn klimaatzaak werd vooraf nog vooral bekeken als een soort mediastunt met geen kans op slagen, maar zie: tot verbazing van de vele sceptici oordeelde de rechter – in de stijl van de beste courtroom drama’s – dat David wel degelijk juridisch gelijk had in zijn zaak tegen Goliath.
De uitspraak zorgde niet alleen voor wereldnieuws, maar gaf Cox ook meteen juridische Continue reading “Green Screen: DUTY OF CARE (Nic Balthazar)” »
In het kader van het M-Fair-festival rond eerlijke en duurzame kledij vertonen we ‘WAX PRINT’, een boeiende docu van filmmaker en modeontwerper Aiwan Obinyan.
In de documentaire reist ze door vier continenten om de geschiedenis van het iconische ‘wax print’-textiel te achterhalen.
Vandaag staat de stof bijna symbool voor Afrika en Afrikanen, maar tot haar verrassing
hoort Aiwain van haar Nigeriaanse grootmoeder dat deze ‘traditionele’ Afrikaanse stoffen met wasprint eigenlijk een koloniale uitvinding zijn, gemaakt in het Verenigd Koninkrijk en Nederland.