CINEMA CORONA: gratis films om de quarantainedagen mee door te komen!

StayTheFuckHomeHallo Filmhuizers,

Helaas kunnen onze fysieke vertoningen door de coronacrisis even niet doorgaan.

Maar u kent het Filmhuis: we vinden altijd wel een creatieve oplossing!

In onze onlinebioscoop CINEMA CORONA presenteren we elke avond rond 20u30 een zorgvuldig voor u geselecteerde gratis film van een topregisseur (of een fijne docu).
Hou er wel rekening mee dat sommige films maar voor een beperkte periode gratis online worden gezet: snel kijken is dus de boodschap als u al dit fraais niet wil missen, want weg = weg.

gilbert & georgeVandaag in Cinema Corona naar maandagse gewoonte weer een Art & Film-vertoning, zoals altijd in virtuele samenwerking met Academie Mechelen.

Op het programma: ‘GILBERT & GEORGE: NO SURRENDER’, een fraaie docu over het kunstduo dat eruit ziet als twee brave opa’s, of als twee typisch Britse burgermannetjes.
Maar eigenlijk zijn de Gilbert & George uit de titel zijn al jaren de rebellen van de Engelse kunstscene.

We gaan op bezoek bij hen thuis in de Londense East End, en volgen de voorbereiding van hun grote retrospectieve in Tate Modern, de eerste in 25 jaar. Het resultaat is een uniek portret van een uniek duo.

Ook onze andere CINEMA CORONA-films zijn nog altijd gratis te bekijken.
De individuele pagina’s (met de links naar de films) vindt u hier:

QUARANTAINEWEEK 11:
Dag 71: Art & Film: ‘GILBERT & GEORGE: NO SURRENDER’ (Chris Rodley)

QUARANTAINEWEEK 10:
Dag 64: Art & Film: ‘THE UNIVERSE OF KEITH HARING’ (Christina Clausen)
Dag 65: ‘WEATHER REPORT’, het dagelijkse weerbericht van David Lynch
Dag 66: ‘FIRE (POZAR)’ (David Lynch)
Dag 67: ‘MY DARLING CLEMENTINE’ (John Ford)
Dag 68: ‘FOUTAISES’ + ‘DEUX ESCARGOTS S’EN VONT’ (Jean-Pierre Jeunet)
Dag 69: ‘DE PLEINTJES’
Dag 70:  ‘SCARLET STREET’ (Fritz Lang)

QUARANTAINEWEEK 7:
Dag 43: Art & Film: ‘ARTHUR IS FANTASTIC’ (Ludo Mich)
Dag 44: ‘MY OWN PRIVATE RIVER’ (James Franco / Gus Van Sant)
Dag 45: ‘MASKA’ (Brothers Quay)play
Dag 46: ‘HOSPITAL’ en ‘RAILWAY STATION’ (Krzystof Kieslowski)
Dag 47: ‘BLUE VELVET’ – Q2 fan edit (David Lynch)
Dag 48: ‘JACKY’ (Phil Zwijsen)
+ Malinas Machinas-skatefilmpjes.
Dag 49: ‘PLAY’ (Ruben Östlund)

QUARANTAINEWEEK 8:
Dag 50: Art & Film: ‘GUEST OF CINDY SHERMAN’ (Paul H-O en Tom Donahue)
Dag 51: ‘UNDERWORLD’ (Josef Von Sternberg)
Dag 52: ‘THE STRANGE THING ABOUT THE JOHNSONS’ (Ari Aster)
Dag 53: ‘DETOUR’ (Edgar G. Ulmer)
Dag 54: ‘TRIPPING WITH ZHIRINOVSKY’ (Pawel Pawlikowski)
Dag 55: ‘THE STEEL HELMET’ (Sam Fuller)
Dag 56: ‘THE GIRL CAN’T HELP IT’ (Frank Tashlin) + Little Richard live!

QUARANTAINEWEEK 2:Night_of_the_living_dead
Dag 8: Art & Film: ‘MICHAEL BORREMANS: A KNIFE IN THE EYE’
Dag 9: ‘SLACKER’ (Richard Linklater)
Dag 10: ‘LES DIABOLIQUES’ (Henri-Georges Clouzot)
Dag 11: (Mechelse) pareltjes uit de filmarchieven
Dag 12: ‘STOP MAKING SENSE’ (Jonathan Demme)
Dag 13: ‘NIGHT OF THE LIVING DEAD’ (George A. Romero)
Dag 14: ‘I’M HERE’ + andere kortfilms van Spike Jonze

QUARANTAINEWEEK 4:
Dag 22: Art & Film: ‘ROSAS / RAIN’ (Olivia Rochette & Gerard-Jan Claes)
Dag 23: ‘LAS HURDES: TIERRA SIN PAN’ (Luis Bunuel)
Dag 24: Green Screen: ‘HET MECHELS RIVIERENLAND’ (Toon Persyn, Wim Dirckx & Robbin Rooze)
Dag 25: ‘FOREIGN CORRESPONDENT’ (Alfred Hitchcock)
Dag 26: ‘GALLOPING MIND’ (Wim Vandekeybus)
Dag 27: ‘THE DECLINE OF WESTERN CIVILIZATION’ (Penelope Spheeris)
Dag 28: ‘MENSCHEN AM SONNTAG’ (Robert Siodmak, Fred Zinneman, Edgar G. Ulmer, Billy Wilder)

QUARANTAINEWEEK 3:
Dag 15: Art & Film: ‘FRANCIS BACON: A BRUSH WITH VIOLENCE’
Gate-of-Flesh-
Dag 16: ‘HEAVEN CAN WAIT’ (Ernst Lubitsch)
Dag 17: ‘ITALIANAMERICAN’ (Martin Scorsese)
Dag 18: het ONLINE MECHELS FILMARCHIEF
Dag 19: ‘GATE OF FLESH’ (Seijun Suzuki)
Dag 20: ‘MONKEY BUSINESS’ (Howard Hawks)
Dag 21: ‘NEXT FLOOR’ (Denis Villeneuve)

QUARANTAINEWEEK 5:
Dag 29: Art & Film: ‘EXIT THROUGH THE GIFT SHOP’ (Banksy)
Dag 30: ‘DE DIKKE EN DE DUNNE’ (Roman Polanski)
Dag 31: ‘THE SCARECROW’ (Buster Keaton)
Dag 32: ‘THE CRIPPLED MASTER’ (Joe Law)
Dag 33: ‘THE MAN WITH THE GOLDEN ARM’ (Otto Preminger)
Dag 34: ‘OSSESSIONE’ (Luchino Visconti)
Dag 35: het online KINDERFILM-ontbijt

QUARANTAINEWEEK 9:
Dag 57: Art & Film: ‘THE SILENCE OF ROTHKO’ (Marjoleine Boonstra)
Dag 58: ‘IN GOD WE TRUST’ en ‘CONSENT’ (Jason Reitman)
Dag 59: ‘LE FEU FOLLET’ (Louis Malle)
Dag 60: ‘MY CORONA’ (Laurens Van Hove)
+ het ONLINE MECHELS FILMARCHIEF
Dag 61: ‘EL GRAN CALAVERA’ (Luis Bunuel)
Dag 62: ‘PAULINE’ (Céline Sciamma)
Dag 63: ‘DEATH RACE 2000′ (Paul Bartel)

QUARANTAINEWEEK 6:
Dag 36: Art & Film: ‘STYLE WARS’ (Tony Silver & Henry Chalfant)
Dag 37: ‘HOTEL CHEVALIER’ + ‘CASTELLO CAVALCANTI’ (Wes Anderson)
Dag 40: ‘AUCH ZWERGE HABEN KLEIN ANGEFANGEN’ (Werner Herzog)
Dag 41: Comedy-kortfilms van Matt Stone & Trey Parker
Dag 42: ‘SUNRISE’ (F.W. Murnau)

QUARANTAINEWEEK 1:
Dag 1: ‘PARIS JE T’AIME – TUILERIES’ (Coen Bros.)
Dag 2: ‘RABBITS’ (David Lynch)
Dag 3: ‘MY BEST FRIEND’S BIRTHDAY’ (Quentin Tarantino)
Dag 6: ‘JOURNAL D’UNE JEUNE FILLE DE LA FIN DES ANNEES 60 A BRUXELLES’ + ‘J’AI FAIM, J’AI FROID’ (Chantal Akerman)
Dag 7: ‘STAGECOACH’ (John Ford)

NIET MEER BESCHIKBAAR:
Dag 39: Art & Film: ‘THE VILLAGERS’ (Rinus Van de Velde)
Dag 38: ‘A LESSON IN LOVE’ aka ‘EN LEKTION I KÄRLEK’ (Ingmar Bergman)
Dag 4: ‘THE SOUND OF BELGIUM’ (Jozef Devillé)
Dag 5: ‘THE GREEN FOG’ (Guy Maddin & Johnson Bros.) 

De films uit deze reeks die op YouTube beschikbaar zijn, hebben we verzameld op ONS YOUTUBE-KANAAL.

CINEMA CORONA #71: Art & Film: GILBERT & GEORGE: NO SURRENDER

gilbert & georgeQuarantainedag 71!

Naar maandagse gewoonte in onze CINEMA CORONA vanavond weer een Art & Film-vertoning, zoals altijd in virtuele samenwerking met Academie Mechelen.

Op het programma: ‘GILBERT & GEORGE: NO SURRENDER’

Ze zien eruit als twee brave opa’s, als twee typisch Britse burgermannetjes, maar de Gilbert & George uit de titel zijn al jaren de rebellen van de Engelse kunstscene.

Onder het motto ‘Kunst voor iedereen’ (‘Art For All’) proberen ze al sinds ze – eind jaren zestig – startten de muren te slopen die de kunstwereld zorgvuldig rond zichzelf optrok.
Of zoals ze het zelf samenvatten: “We brengen ons publiek niet in de hemel, we brengen het niet in de hel. We brengen het naar de bar.”

Naar aanleiding van de grote retrospectieve van hun werk in het Londense Tate Modern maakte het BBC-programma ‘Imagine’ een intiem portret van het kunstenaarsduo dat elkaar eind jaren zestig ontmoette aan de Londense Saint Martin’s School of Art. “Het was liefde op het eerste gezicht”, zeiden ze daarover in een interview vijf jaar geleden.

Al hadden ze vroeger een andere verklaring waarom ze op school onafscheidelijk waren: het Engels van Gilbert Prousch (een Italiaan van geboorte, met een Reto-Romaans dialect als moedertaal) zou destijds zó slecht geweest zijn dat George Passmore (°1942) de enige was die hem kon begrijpen

Hun reputatie werd meteen gevestigd met hun eerste publieke performance, ‘The Singing Sculpture’ uit 1969, waarbij ze als levende standbeelden samen op een tafel stonden en de oer-Britse evergreen ‘Underneath the Arches’ zongen.

Bijna veertig jaar na hun debuut en een rijkgevulde carrière verder zocht Alan Yentob het duo op, bij hen thuis in het Londense East End.

Daar wonen ze al sinds hun studietijd samen als twee mannen, maar als één artiest.
Nu ze allang de zestig gepasseerd zijn, zijn ze zoals de meeste mannen van hun leeftijd niet meer bereid om te veranderen, al betekent dat in hun geval net dat ze jong en tegendraads blijven.

Daarnaast volgt deze boeiende docu ook de voorbereidingen en de opening van de retrospectieve in het Tate Modern, die met meer dan tweehonderd werken hun eerste belangrijke retrospectieve in 25 jaar wordt. Bovendien zijn ze na Andy Warhol de enige kunstenaars die een volledige verdieping kregen in het prestigieuze museum.

“Elk werk is een visuele liefdesbrief aan de bezoeker, aan élke bezoeker, wat ook zijn achtergrond, nationaliteit of religie is. Dat kan omdat we met universele onderwerpen werken. Dood, hoop, leven, angst, seks, geld, ras, religie: al die dingen zijn voor iedereen relevant.”

Nog twee weetjes voor de popliefhebbers: David Bowie was een fervent fan en verzamelaar van Gilbert & George-kunst.
En in 1970 zagen Florian Schneider en Ralf Hütter van Kraftwerk een expo van Gilbert & George in Frankfurt: het leverde hen het idee voor hun mannen-in-pakken-look op, én de gedachte om kunst tot bij iedereen in het alledaagse leven te brengen.

Kortom: enjoy!

GILBERT & GEORGE: NO SURRENDER
Regie: Chris Rodley
UK 2007, 50 min.

CINEMA CORONA #70: SCARLET STREET (Fritz Lang)

scarlet_streetQuarantainedag 70!

Vandaag in onze CINEMA CORONA: ‘SCARLET STREET’ van Fritz Lang, één van de allerbeste uit het zeer rijke film noir-genre, en misschien wel één van de beste naoorlogse films tout court.

Fritz Lang had voor de oorlog de Duitse cinema mee op de wereldkaart gezet met magistrale films als ‘Metropolis’ en ‘M – Eine Stadt Sucht Ein Mörder’, maar door de opkomst van het nazisme besloot hij het zekere voor het onzekere te nemen, en naar de Verenigde Staten uit te wijken (zijn vrouw Thea von Harbou, met wie hij o.a.’Metropolis’ maakte, koos overigens voor de foute kant van de geschiedenis).

In Amerika zou Lang in Hollywood een grote, rijkgevulde carrière opbouwen, waarin deze ‘Scarlet Street’ één van de absolute hoogtepunten is.

Het verhaal draait rond Christopher Cross, een bankbediende die met een midlife crisis kampt, en die halsoverkop verliefd raakt op een knappe, veel jongere vrouw.
Om indruk op haar te maken zwijgt hij over zijn echte job, en presenteert hij zich zich als een rijke, succesvolle artiest, terwijl hij in realiteit alleen maar een hobbyschilder is.

De echte vriend van de jonge vrouw heeft nu echter geld geroken: hij zet zijn vriendin er toe aan met de relatie door te gaan, om de man die ze verkeerdelijk voor een stinkend rijke artiest aanzien zoveel mogelijk poen af te troggelen…

Lang toont zich in ‘Scarlet Street’ een absolute meester in het creëren van een fatale doemsfeer, én in een kenner van de menselijke psychologie: de hele film lag creëert hij razend spannende mind games die de kijker tot de laatste seconde aan zijn stoel gekluisterd houden.

Femme fatale Joan Bennett en Dan Duryea zijn uitmuntend als het koppel dat de ongelukkige sukkel Edward G. Robinson van zijn geld wil afhelpen.

De fantastische zwartwit-fotografie is van Milton R. Krasner, het scenario van Dudley Nichols.

‘Scarlet Street’ is één van die onverwoestbare films die iederéén gezien zou moeten hebben. Bij dezen, hier uw kans:

CINEMA CORONA #69: DE PLEINTJES

A008_C020_0304JC

 

 

Quarantainedag 69!

—-

Het zou een Quizvraag voor Gevorderden kunnen zijn: hoe heet de film waarin Matthias Schoenaerts, Radja Nainggolan en Moussa Dembele meespelen, en waarvoor Tourist en NoMobs de soundtrack maakten?

Het antwoord: ‘DE PLEINTJES’, een bijzonder fraaie docu uit 2014 van het Mechelse productiehuis Nummer 10 over het vooral (maar niet alleen) uit straatvoetbal bestaande leven op en rond de Antwerpse pleintjes.

Het pleintjesvoetbal vormde niet alleen diverse wereldtoppers bij de Rode Duivels en in het zaalvoetbal, het was ook de favoriete plek van bijvoorbeeld de jonge Mathhias Schoenaerts (overigens een zeer getalenteerde speler die bijna profvoetballer werd).
Maar behalve een prima leerschool voor toppers-in-de-dop is het pleintjesvoetbal vooral een eindeloze en gratis bron van vermaak voor de vele honderden Antwerpse stadsjongeren uit vaak kansarme gezinnen.

Enjoy!

CINEMA CORONA #68: ‘FOUTAISES’ + ‘DEUX ESCARGOTS S’EN VONT’ (Jean-Pierre Jeunet)

Quarantainedag 68!Foutaises

Vandaag in onze CINEMA CORONA werk van de wonderlijke Jean-Pierre Jeunet, de man die de wereld twee van de meest inventieve films van de laatste dertig jaar schonk: ‘Amélie Poulain’ en ‘Delicatessen’.

Met het heerlijke ‘FOUTAISES’ maakte hij in 1990 al een soort voorstudie van die twee meesterwerken.
In deze kortfilm somt Dominique Pinon (zijn volstrekt unieke kop is bekender dan zijn naam) alle dingen op waar hij van houdt, en alle dingen waar hij een hekel aan heeft: simpel idee, maar Jeunet maakt er naar gewoonte iets unieks van.
Het camerawerk is van de meesterlijke Bruno Delbonnel, die later ook ‘Amélie Poulain’ en diverse films van Tim Burton en de Coen Brothers in beeld zou brengen.

Als bonus gooien we er ook nog ‘DEUX ESCARGOTS S’EN VONT’ bovenop, een prachtig kort animatiefilmpje gemaakt naar ‘Het lied van de slakken die naar een begrafenis gaan’ van Jacques Prévert.
In co-regie met Romain Segaud.

CINEMA CORONA #67: MY DARLING CLEMENTINE (John Ford)

Quarantainedag 67!My_Darling_Clementie

John Ford wordt door velen gezien als dé grootmeester van de Amerikaanse cinema, en daar zijn inderdaad vele argumenten en nog veel meer prachtfilms voor aan te halen.

Eén van zijn allerbeste is ‘MY DARLING CLEMENTINE’, een zo goed als perfecte film, gebaseerd op het (ook door vele andere regisseurs verfilmde) westernhistorie van Wyatt Earp, Doc Holliday, Tombstone en de O.K. Corral.

Het verhaal begint op het moment dat de gebroeders Earp – die hun vee richting Californië drijven – bij het stadje Tombstone arriveren.

Wanneer de oudste broers daar op onderzoek uitgaan, ontdekken ze dat er totale wetteloosheid heerst, in die mate dat niemand zich zelfs maar kandidaat durft te stellen voor de openstaande vacature van sheriff.
Maar de meest angstwekkende ontdekking volgt bij hun terugkomst: hun jongste broer James – die achtergebleven was om op het vee te passen – is vermoord.

Vastbesloten de laffe moord op hun broer te wreken, stelt Wyatt Earp zich kandidaat als sheriff van Tombstone…

‘My Darling Clementine’ is een film waarin Fords enorme talenten helemaal tot uiting kwamen: enerzijds zijn verbluffende visuele kracht (letterlijk élk beeld zit goed), en anderzijds zijn unieke gave om verhalen te vertellen – Ford grijpt de kijker van bij de eerste seconde bij zijn nekvel, en laat hem pas weer los nadat ‘The End’ over het scherm is gerold.
Bovendien weet Ford altijd het beste in zijn acteurs naar boven te halen: Henry Fonda, Victor Mature, Linda Darnell en Walter Brennan zijn hier allemaal outstanding.

En dan is er natuurlijk nog de titelsong, die als rode draad doorheen de film gebruikt wordt, en dat al die jaren later nog altijd een westernklassieker is.

Enjoy!

CINEMA CORONA #66: FIRE (POZAR) – David Lynch

Fire_Pozar_1Quarantainedag 66!

Met de hand op het hart: we hadden écht niks afgesproken met David Lynch zelf, maar nadat wij hem gisteren in onze CINEMA CORONA programmeerden met zijn dagelijks ‘WEATHER REPORT’, postte hij een uurtje geleden een gloednieuwe kortfilm in zijn DAVID LYNCH THEATRE op YouTube.

Waardoor Lynch vandaag uiteraard opnieuw op de affiche van Cinema Corona staat, voor de tweede dag op rij.

‘FIRE (POZAR)’ is een nachtmerrie-achtige animatiefilm waarmee Lynch lijkt terug te grijpen naar de duistere animatiefilms die hij in het begin van zijn carrière (eind jaren zestig, begin jaren zeventig) maakte.
Net zoals in een nare droom zit er in ‘Fire (Pozar)’ geen echt logisch verhaal of plot, maar draait alles om beelden en sferen.

Lynch-assistent Noriko Miyakawa voegde de door Lynch getekende beelden samen tot een film, en de muziek is van Marek Zebrowski, die eerder ook al geregeld met Lynch samenwerkte.

(PS: een echte première is dit eigenlijk niet: de film dateert uit 2015, maar was tot vandaag alleen maar op een drietal plaatsen openbaar te zien geweest)

CINEMA CORONA #65: ‘WEATHER REPORT': het dagelijks quarantaineweerbericht van David Lynch

Weather_Report_LynchQuarantaine, dag 65!

Zit u nu ook al drie maand veilig in uw kot opgesloten?

Troost u, zelfs de groten der aarden ontsnappen niet aan de quarantaine.

Neem nu David Lynch: door corona zal het nog even wachten zijn tot er weer een nieuwe film van hem in de zalen komt, en dus heeft de regisseur van meesterwerken als ‘BLUE VELVET’, ‘LOST HIGHWAY’ en ‘ERASERHEAD’ zich nu omgeschoold tot een weirdo-versie van Frank Deboosere: elke dag post hij vanuit zijn bunker in L.A. het weerbericht, compleet met temperaturen in Fahrenheit én Celsius.

Voor de ene een leuke grap, voor de andere het relativerend Zen-momentje van de dag (David Lynch zit óók thuis vast, en komt óók niet verder dan een praatje over het weer) en voor de ware Lynch-o-logen onder ons een dagelijkse bron van discussie en wilde theorieën in de comments onder de filmpjes: de ene dag dampt zijn kop iets meer dan de andere dag (is dat koffie? Zo ja: is het dan damn good koffie?), ligt er al dan niet een bril op zijn bureau (dat zou kunnen betekenen dat hij aan het lezen is: wat leest hij dan?) of is het beeld iets blauwer, geler of grijzer dan de dag voordien (bedenk zelf uw theorie).

Het dagelijkse ‘WEATHER REPORT’ is overigens geen eenmalige bevlieging van Lynch, want jaren geleden postte hij ook al weerberichten op zijn betaalsite. Al las hij toen – niks menselijks is hem vreemd – soms ook gewoon liever een mannenblad dan u mee te delen of de zon al dan niet scheen.
Lynch-o-logen wezen ons er overigens op dat hij bij het lezen van dat blad handschoenen droeg!
Kortom: toch weer nét dat tikje anders dan de grapjes van Frank Deboosere of Armand Pien.

En nu we toch bezig zijn geven we u ook nog graag een andere Gouwe Ouwe homemovie van Lynch mee: het filmpje van die keer dat hij op geniaal-Lynchiaanse manier deelnam aan de Ice Bucket Challenge blijft ook na zes jaar en 348 keer kijken onweerstaanbaar grappig.

CINEMA CORONA #64: Art & Film: THE UNIVERSE OF KEITH HARING (Christina Clausen)

Quarantainedag 64!The_Universe_of_Keith_Haring

Jeuj, vanaf vandaag mogen de musea weer open!
En dat betekent bijvoorbeeld dat u opnieuw naar de grote Keith Haring-expo in Bozar kan.

Daarom vandaag – in virtuele samenwerking met de Academie Mechelen – een Art & Film die helemaal aan de man en zijn werk gewijd is: ‘THE UNIVERSE OF KEITH HARING’.

In deze uitstekende docu van Christina Clausen (uit 2008) komen niet alleen zijn familie, vrienden en kunstconnecties aan het woord, maar zitten ook heel veel gesprekken met Haring zelf, die zich eind jaren ’70 vanuit het godvergeten Kutztown in Pennsylvania in geen tijd naar de wereldtop tekende en schilderde.

Uiteraard is er in ‘The Universe of Keith Haring’ veel aandacht voor zijn connectie met generatie- en geestesgenoten als Kenny Scharf en Jean-Michel Basquiat, en voor alles en iedereen waar we Keith Haring vandaag mee associëren: Warhol en Madonna, hiphop, streetart, activisme…

Maar tussendoor worden ook tal van interessante details bovengespit: over waarom onze landgenoot Pierre Alechinsky een belangrijke rol in zijn carrière speelde, over zijn kinderwens of over hoe zijn vader hielp in de ontwikkeling van zijn unieke, direct herkenbare stijl…

Kortom: zéér de moeite, zowel voor wie zijn werk al kent als voor wie het wil leren kennen!

CINEMA CORONA #63: DEATH RACE 2000 (Paul Bartel)

death-race-2000Quarantainedag 63!

 

Tarkovski, Fassbinder en Chantal Akerman, allemaal goed en wel, maar zo af en toe eens een lekker vettige, trashy B-film, volgepakt met zwarte humor, dwaze actie en heerlijke onnozeliteiten: moet toch ook kunnen, niet?

En in dat genre van de zwarte humor, dwaze actie en heerlijke onnozeliteiten is er waarschijnlijk geen betere film te vinden dan ‘DEATH RACE 2000′ van Paul Bartel.

De film speelt zich af in het Amerika van het jaar 2000, een land dat helemaal de foute kant is uitgegaan: politieke onrust en anarchie hebben ervoor gezorgd dat een dictatoriale president de macht heeft gegrepen. En die sust de massa met brood en spelen. (Tot daar klinkt het scenario eigenlijk verrassend vertrouwd en realistisch)

Hoogtepunt (of dieptepunt, zo u wil) is de Transcontinental Road Race, een extreem brutaal race-evenement waarbij de deelnemers punten kunnen verdienen door nietsvermoedende voetgangers omver te rijden, met bonuspunten naargelang het type mens dat omver gereden wordt…
Bij de deelnemende piloten uiteraard alleen maar zéér fout volk, zoals een neo-nazi (‘Matilda the Hun‘), een soort Romeine gladiator (‘Nero the Hero‘), een killer-cowgirl (‘Calamity Jane‘) en een gangster uit de achterbuurten van Chicago, Machine Gun Joe, grappig genoeg gespeeld door de jonge Sylvester Stallone.

‘Death Race 2000′ zorgde destijds (in 1975) uiteraard voor de nodige controverse, en we vermoeden dat hij nog altijd niet zal gebruikt worden om verkeersveiligheid te promoten, maar de film heeft ondertussen wél een onverwoestbare cultstatus opgebouwd (en is een inspiratiebron voor talloze videogames).

‘Death Race 2000′ werd geproduceerd door lowbudgetkoning Roger Corman, die in zijn B-filmfabriek vele supertalenten hun eerste kans gaf: Martin Scorsese, Francis Ford Coppola, James Cameron en tal van anderen leerden allemaal bij hem het vak, en dat leverde vaak zéér amusant en zéér apart entertainment op.
Behalve Stallone doet o.a. ook David Carradine mee.

Enjoy!