CINEMA CANVAS live: LE FILS (Jean-Pierre & Luc Dardenne)

LE_FILS_DARDENNE

Als opener van ons Cinema Canvas-drieluik kunnen we u ‘Le Fils’ presenteren, het indrukwekkende sociale drama van de gebroeders Dardenne uit 2002.

Olivier (indrukwekkende rol van Olivier Gourmet) is een uiterst toegewijde leraar in een school voor houtbewerking. Hij vindt veel voldoening in het begeleiden van de sociaal gehandicapte jongeren, maar tegelijk is het duidelijk dat er iets wringt bij deze altijd wat trieste, in zichzelf gekeerde man.

Op een dag meldt een nieuwe student zich aan in het atelier: de zestienjarige Francis, die pas uit de gevangenis is vrijgelaten.

Het contact tussen de stugge leraar en de leerling wil aanvakelijk niet echt vlotten. Sterker nog: de leraar gedraagt zich ronduit bizar tegenover zijn pupil, door hem tot thuis

CinemaCanvaste volgen en te bespioneren. Waarom Olivier zich zo gedraagt is niet meteen duidelijk, maar ontrafelt zich stapje voor stapje…

‘Le Fils’ houdt het midden tussen een razend spannende Continue reading “CINEMA CANVAS live: LE FILS (Jean-Pierre & Luc Dardenne)” »

TODO SOBRE MI MADRE (Pedro Almodovar)

TodoSobreMiMadreDe verpleegster Manuela is een ploetermoeder die haar tienerzoon Esteban sinds zijn geboorte helemaal alleen heeft opgevoed.

Wanneer de twee samen naar een theatervoorstelling van ‘A Streetcar Named Desire’ gaan, slaat het noodlot toe: op het moment dat Esteban de straat overloopt om een handtekening van zijn favoriete actrice te vragen, wordt hij voor de ogen van zijn moeder gegrepen door een voorbijrijdende auto…

Manuela geeft toestemming het hart van haar overleden zoon voor orgaandonatie te gebruiken, en besluit hem te eren door in Barcelona nog één keer zijn (voor hem verborgen gehouden) vader te gaan opzoeken: de travestiet Lola, die ondertussen vele geslachtsoperaties heeft ondergaan.

arsenaal_lazarus‘Todo Sobre Mi Madre’ is Almodovars ultieme ode aan de vrouw, in àl haar vormen en verschijningen: de zoektocht naar de vader van Esteban leidt Manuela naar lesbische actrices, prostituees, drag queens en transseksuele ex-mannen, maar evengoed naar Continue reading “TODO SOBRE MI MADRE (Pedro Almodovar)” »

HABLE CON ELLA (Pedro Almodovar)

HableConEllaOp maandag 5 maart vertonen we de klassieker ‘Todo sobre mi madre’, maar als eerste in ons Almodovar-tweeluik vertonen we ‘Hable Con Ella’, een film die nét een tikje anders is dan zijn andere prenten: minder flamboyant, minder gek, gevuld met nog méér sentiment, en voor één keer helemaal opgebouwd rond de gevoelswereld van mannen.

Het verhaal draait deze keer rond Benigno en Marco, een jonge verpleger en een wat oudere Argentijn, die elkaar ontmoeten in een privékliniek.
Wat de twee verbindt is de situatie van hun geliefde vrouwen: de ene is een danseres, de andere een stierenvechtster, maar allebei zijn ze in een coma beland…

arsenaal_lazarusAlmodovar slaagt erin de twee verschillende geschiedenissen perfect aan elkaar te knopen, strooit er wat melodrama én pure schoonheid overheen (dans van Pina Bausch, muziek van Caetano Veloso, stille film uit de jaren twintig…) en maakt er
Continue reading “HABLE CON ELLA (Pedro Almodovar)” »

LUMIERE! L’AVENTURE COMMENCE (Auguste & Louis Lumière / Thierry Frémaux)

lumiereDe cinema, hoe is die ook alweer begonnen?

Wie het antwoord op die vraag wil kennen, moet naar het ronduit geweldige ‘Lumière! L’aventure commence’ van Thierry Frémaux.

Frémaux is in het dagelijkse leven directeur van het Festival van Cannes, maar heeft ondertussen ook deze compilatie van de filmpjes van de gebroeders Lumière samengesteld.
En eigenlijk zou Frémaux nu zichzelf daarvoor met een Gouden Palm moeten bekronen, want het resultaat is boeiend, grappig én ronduit prachtig.

Het concept is nochtans simpel: uit de bijna 1500 filmpjes die Auguste en Louis Lumière vanaf 1895 met hun pas uitgevonden cinematograaf maakten, heeft Frémaux
er 108 gekozen en na elkaar gezet, en vervolgens van vakkundige commentaar voorzien.

Deze heerlijke filmpjes van 50 seconden (destijds de maximale lengte van een filmrol) bieden niet alleen een uniek beeld van het perfecte cinema-oog van de gebroeders Lumière, maar laten ook het dagelijkse bestaan op wonderlijke wijze weer tot leven Continue reading “LUMIERE! L’AVENTURE COMMENCE (Auguste & Louis Lumière / Thierry Frémaux)” »

Georges Mélies + Ensemble Economique: een fotoverslag!

Op zaterdag 4 november speelde Ensemble Economique op ons AnimaLuna-festival een live soundtrack bij classics van Georges Méliès.
Een impressie met foto’s en filmpjes!


Continue reading “Georges Mélies + Ensemble Economique: een fotoverslag!” »

BLUE (Derek Jarman)

Blue_Jarman

Met ‘Blue’ maakte Derek Jarman in 1993 misschien wel de meest radicale en tegelijk de meest intieme en meest ontroerende film aller tijden.

Als gevolg van AIDS was het zicht van Jarman in zijn laatste, terminale levensperiode afgezwakt tot een blauwe waas, en dat is precies wat de kijker te zien krijgt: een 79 minuten durend, monochroom Yves Klein-blauw beeld.

Het gevolg is dat je als toeschouwer als het ware in het hoofd van Jarman gedwongen wordt, en dat je spontaan zelf beelden gaat bedenken bij de (fantastische) soundtrack.

musicaDie soundtrack bestaat uit een collage van mijmeringen, proza en poëzie van Jarman, waarin hij zijn ervaringen met AIDS (de behandeling, het verlies van zijn vrienden, de fysieke en emotionele pijn…) verwoordt, of de betekenis van het door hem zo geliefde blauw.

De teksten worden aangevuld met geluiden uit zijn dagelijkse leven, plus uiteraard muziek van (onder andere) Erik Satie, CoilSimon 

Fisher-Turner en Brian Eno – Eno hielp de film overigens mee financieren.
Jarmans teksten worden op indrukwekkende wijze vertolkt door Tilda Swinton, Nigel Terry en John Quentin.

Vier maand na de première zou Jarman overlijden aan de gevolgen van AIDS.

Tot op de dag van vandaag blijft hij één van de meest vernieuwende en invloedrijke
Britse filmmakers, die ons niet alleen prachtfilms als ‘Sebastiane’, ‘Caravaggio’ en Continue reading “BLUE (Derek Jarman)” »

In première in het Filmhuis: USA 1982: WE STOOD LIKE KINGS plays KOYAANISQATSI

19875363_1458090297563352_8401638424893301494_nAl twee keer hadden we de postrockgroep We Stood Like Kings te gast met een live soundtrack bij filmklassiekers.

Met hun ‘Berlin 1927′ en ‘USSR 1926′ bouwden ze zich via een lange reeks optredens in heel Europa een ijzersterke reputatie op, en we zijn dan ook zeer blij dat we u als openingsfilm van ons seizoen 2017-18 de Belgische première van hun nieuwe project kunnen presenteren!

Dit keer begeleiden ze live een iets minder oude maar even legendarische filmklassieker: ‘Koyaanisqatsi’, de film waarmee Godfrey Reggio in 1982 zowat de hele wereld wist te verbluffen.

‘Koyaanisqatsi’ is een woordenloze film zonder plot of verhaal, maar de indruk die de film nalaat is niettemin verpletterend: 85 minuten wordt de kijker ondergedompeld in een 19665227_10155485601864784_9208775441737170146_nstroom van adembenemende contrasterende beelden van planeet Aarde in 1982 – van cultuur en natuur, van doldraaiende mensenzeeën en onbewoonbare woestenijen, van vredevolle tableaus en atoomontploffingen, van opbouw en vernietiging, van primitivisme en spitstechnologie.

Het resultaat is een helaas nog altijd zéér actueel beeld van een planeet die door zijn eigen bewoners onleefbaar gemaakt dreigt te worden – Koyaanisqatsi betekent in de taal van de Hopi-indianen zoveel als ‘leven uit balans’.

Het camerawerk van co-scenarist Ron Fricke bestond uit een combinatie van timelapses, slowmotion en versnelde beelden, een techniek die nadien talloze keren gekopieerd werd in andere films, reclamespots en videoclips: hoog tijd om deze ook Continue reading “In première in het Filmhuis: USA 1982: WE STOOD LIKE KINGS plays KOYAANISQATSI” »

KOYAANISQATSI (Godfrey Reggio)

Een film klarge_qyPT5NKxBRicGUg1QFsQJCSdr9Eiezen voor een poëziefestival?

Wij hoefden geen twee keer na te denken, en kozen meteen voor één van de meest indrukkende filmgedichten uit de geschiedenis: ‘Koyaanisqatsi’, de film waarmee Godfrey Reggio in 1982 zowat de hele wereld wist te verbluffen.

‘Koyaanisqatsi’ is een woordenloze film zonder plot of verhaal, maar de indruk die de film nalaat is niettemin verpletterend: 85 minuten wordt de kijker ondergedompeld in een stroom van adembenemende contrasterende beelden van planeet Aarde in 1982: van cultuur en natuur, van doldraaiende mensenzeeën en onbewoonbare woestenijen, van vredevolle tableaus en atoomontploffingen, van opbouw en vernietiging, van primitivisme en spitstechnologie.

Het resultaat is een helaas nog altijd zéér actueel beeld van een planeet die door zijn eigen bewoners onleefbaar gemaakt dreigt te worden – Koyaanisqatsi betekent in de taal van de Hopi-indianen dan ook zoveel als ‘leven uit balans’.

Het camerawerk van co-scenarist Ron Fricke bestond uit een combinatie van timelapses, slowmotion en versnelde beelden, een techniek die nadien talloze keren

18740172_10155410069548909_7673501071789946900_ngekopieerd werd in andere films, reclamespots en videoclips: hoog tijd om deze visueel baanbrekende film te komen herontdekken op groot scherm, dus.

En dan zwijgen we nog over de Continue reading “KOYAANISQATSI (Godfrey Reggio)” »

10/4/2017: De keuzefilm van Tom Lanoye: TWELVE ANGRY MEN

angry-menVertoning om 20u30

—–

Aansluitend op de ‘Recht op Zondag’-talkshows van Op.Recht.Mechelen-intendant Guido Wevers vertonen we op maandag telkens de keuzefilm van de centrale gast.

Dat is dit keer Tom Lanoye, en hij koos voor ’12 Angry Men’, het klassieke debuut van Sidney Lumet dat dit jaar exact 60 jaar geleden uitkwam.

Bijna de hele film speelt zich in de juryruimte van een rechtbank, waar de twaalf gezworenen zich moeten buigen over de vermeende moord van een jonge Puerto-Ricaan op zijn vader. imu-oprecht-mechelenEen simpele, snelle zaak, denkt iedereen, want de bewijslast lijkt overweldigend, en ook bij de jury is weinig twijfel.

Toch is één jurylid – Nummer Acht, fantastisch vertolkt door Henry Fonda – niet helemaal overtuigd…

Langzaam maar zeker slaagt hij erin de anderen op hun vooringenomenheid te wijzen, en omdat een unanieme beslissing noodzakelijk is, zijn de twaalf tot elkaar veroordeeld. Hoe langer een besluit uitblijft, hoe hoger de interne spanningen oplopen…

’12 Angry Men’ is een razend spannende, quasi perfect geregisseerde en ijzersterk Continue reading “10/4/2017: De keuzefilm van Tom Lanoye: TWELVE ANGRY MEN” »

Ciné-concert: NORDMANN plays ‘DEMENTIA / DAUGHTER OF HORROR’

13256156_946238885493005_5840279659266223788_nEen louche hotelkamer: een jonge vrouw (gespeeld door Adrienne Barrett) ontwaakt uit haar nachtmerrie en trekt de stad in.

Een nacht vol geweld en waanzin volgt – en alles speelt zich af op een plaats waar de grens tussen droom en werkelijkheid vervaagt. We krijgen een intieme inkijk in de psyche van een getormenteerde ziel.

‘Dementia/Daughter of Horror’, in 1955 gemaakt door John Parker, is een duistere, dialoogloze en uiterst bizarre film noir, waar de dreigende ondertoon in de muziek van NORDMANN perfect bij past.

NORDMANN  is:
-Edmund Lauret (gitaar)
-Mattias De Craene (tenorsax)
-Dries Geusens (bas)
-Elias Devoldere (drums)

‘DEMENTIA / DAUGHTER OF HORROR’
Regie: John Parker
USA 1955, 58 min.

Deze film werd in Filmhuis Mechelen vertoond op:
DONDERDAG 23 MAART 2017 om 20u30

Een vertoning i.s.m. kc Nona en Cultuurcentrum Mechelen

‘DEMENTIA/DAUGHTER OF HORROR’ is (weliswaar zonder de soundtrack van Nordmann) hier gratis online te bekijken: