Met Rusland gaat het misschien niet zo goed, maar de laatste jaren bereikten wel een pakket schitterende Russische films onze bioscopen: het fantastische ‘Leviathan’ bijvoorbeeld, en nu weer het al even sterke en even epische ‘A Gentle Creature’ van Sergei Loznitsa.
‘De mens gedraagt zich als een wolf voor zijn medemens,’ horen we een taxichauffeur vertellen tegen een vrouw die hij in de richting van een akelig gevangenisgebouw voert. ‘En weet je hoe wolven overleven? In roedels. Snap je?’
Die dreigende vaststelling zet meteen de toon voor deze prachtfilm, die helemaal gebouwd is rondom een extreem simpel gegeven: een naamloze vrouw probeert een gevangenenkamp te bezoeken om daar bij haar opgesloten man een pakketje levensgoederen te kunnen afleveren.
Haar tocht naar de Siberische gevangenis is niet zomaar een bezoekje, maar een bijwijlen bijna surrealistische odyssee met bus, trein en taxi, waarbij we ondergedompeld worden in de ziel van het hedendaagse Rusland.
Een prettige promotiefilm voor Mother Russia van Vladimir Poetin levert dat niet op: we komen terecht in een afgeleefd land vol corrupte ambtenaren, botte onvriendelijkheid, gekmakende bureaucratie, prostitutie, alcoholisme en alom aanwezig geweld, al dan
niet in huiselijke vorm – en dan zwijgen we nog over de gangsters en oligarchen die het politieke leven gekaapt hebben.
Ook al zien we de vrouw zelf nooit lachen, het lijkt wel alsof zij het allerlaatste zachtmoedige, vriendelijke wezen in heel Rusland is…
A gentle creature, indeed.
Loznitsa baseerde zijn film losjes op het gelijknamige verhaal van Dostojevski, en wordt Continue reading “A GENTLE CREATURE (Sergei Loznitsa)” »
Sinds jaar en dag zwerven er meer dan 100.000 katten in de straten van Istanboel.
worden de zeven gevolgde katten echte personages – de ene is een lover, de andere een psychopaat, nog een andere een ritselaar, een gentleman of een jager.
Rosa is een vrouw die ooit droomde van een grote carrière als toneelauteur, maar die nu moet vaststellen dat er meer geld te verdienen is met het schrijven van brochures over badkamertegels dan met toneelwerken.
Die soundtrack bestaat uit een collage van mijmeringen, proza en poëzie van Jarman, waarin hij zijn ervaringen met AIDS (de behandeling, het verlies van zijn vrienden, de fysieke en emotionele pijn…) verwoordt, of de betekenis van het door hem zo geliefde blauw.
Al twee keer hadden we de postrockgroep 
stroom van adembenemende contrasterende beelden van planeet Aarde in 1982 – van cultuur en natuur, van doldraaiende mensenzeeën en onbewoonbare woestenijen, van vredevolle tableaus en atoomontploffingen, van opbouw en vernietiging, van primitivisme en spitstechnologie.
iezen voor een poëziefestival?
gekopieerd werd in andere films, reclamespots en videoclips: hoog tijd om deze visueel baanbrekende film te komen herontdekken op groot scherm, dus.
25 jaar geleden verbaasde Jan Hoet de wereld met “zijn” Documenta.
en 
