We Stood Like Kings plays ‘Koyaanisqatsi': een film- en fotoverslag!

Geplaatst op door

Voor de openingsvoorstelling van ons veertigste seizoen haalden we We Stood Like Kings naar het Filmhuis, voor de Belgische première van hun live soundtrack bij ‘Koyaanisqatsi’ van Godfrey Reggio.

BILL kwam de groep bij ons interviewen en filmde het optreden.
Het resultaat ziet u in dit prachtige verslagje:

In het online-magazine Atelier32 verscheen een recensie van deze avond: HIER te lezen!

Raf Degeest en Paul de Brant maakten een fotoverslag van het optreden.
Klik op de foto’s voor de grote versie!

JUST LIKE OUR PARENTS (Lais Bodanzky)

Geplaatst op door

slide_still-2Rosa is een vrouw die ooit droomde van een grote carrière als toneelauteur, maar die nu moet vaststellen dat er meer geld te verdienen is met het schrijven van brochures over badkamertegels dan met toneelwerken.

Bovendien heeft Rosa wel wat anders aan haar hoofd dan toneelstukken schrijven: omdat haar man Dado ongeveer constant op reis is, moet ze zowat op haar eentje het gezin runnen en haar twee veeleisende tienerdochters opvoeden.
Dado is namelijk een antropoloog en milieuactivist die altijd wel ergens de wereld een doel vindt om zich voor in te zetten – ook al valt daar geen rooie duit mee te verdienen.

Die spreidstand tussen hoogdravende idealen en dagelijks pragmatisme ontspoort op een familiefeestje tot een zware discussie tussen Rosa en haar linkse moeder, die het werk van haar schoonzoon een stuk nobeler vindt dan dat van haar dochter.

Het gevolg is een ‘Festen’-achtige explosie, die ongewild leidt tot een bekentenis van haar moeder: Rosa is niet de dochter van haar lieve vader, wel het gevolg van een slippertje met een politicus, 37 jaar geleden. Op slag staan al Rosa’s zekerheden op wankelen…

‘Just Like Our Parents’ is een zeer fraaie familiekroniek waarin de Braziliaanse regisseuse Continue reading “JUST LIKE OUR PARENTS (Lais Bodanzky)” »

BLUE (Derek Jarman)

Geplaatst op door

Blue_Jarman

Met ‘Blue’ maakte Derek Jarman in 1993 misschien wel de meest radicale en tegelijk de meest intieme en meest ontroerende film aller tijden.

Als gevolg van AIDS was het zicht van Jarman in zijn laatste, terminale levensperiode afgezwakt tot een blauwe waas, en dat is precies wat de kijker te zien krijgt: een 79 minuten durend, monochroom Yves Klein-blauw beeld.

Het gevolg is dat je als toeschouwer als het ware in het hoofd van Jarman gedwongen wordt, en dat je spontaan zelf beelden gaat bedenken bij de (fantastische) soundtrack.

musicaDie soundtrack bestaat uit een collage van mijmeringen, proza en poëzie van Jarman, waarin hij zijn ervaringen met AIDS (de behandeling, het verlies van zijn vrienden, de fysieke en emotionele pijn…) verwoordt, of de betekenis van het door hem zo geliefde blauw.

De teksten worden aangevuld met geluiden uit zijn dagelijkse leven, plus uiteraard muziek van (onder andere) Erik Satie, Coil, Simon 

Fisher-Turner en Brian Eno – Eno hielp de film overigens mee financieren.
Jarmans teksten worden op indrukwekkende wijze vertolkt door Tilda Swinton, Nigel Terry en John Quentin.

Vier maand na de première zou Jarman overlijden aan de gevolgen van AIDS.

Tot op de dag van vandaag blijft hij één van de meest vernieuwende en invloedrijke
Britse filmmakers, die ons niet alleen prachtfilms als ‘Sebastiane’, ‘Caravaggio’ en Continue reading “BLUE (Derek Jarman)” »

In première in het Filmhuis: USA 1982: WE STOOD LIKE KINGS plays KOYAANISQATSI

Geplaatst op door

19875363_1458090297563352_8401638424893301494_nAl twee keer hadden we de postrockgroep We Stood Like Kings te gast met een live soundtrack bij filmklassiekers.

Met hun ‘Berlin 1927′ en ‘USSR 1926′ bouwden ze zich via een lange reeks optredens in heel Europa een ijzersterke reputatie op, en we zijn dan ook zeer blij dat we u als openingsfilm van ons seizoen 2017-18 de Belgische première van hun nieuwe project kunnen presenteren!

Dit keer begeleiden ze live een iets minder oude maar even legendarische filmklassieker: ‘Koyaanisqatsi’, de film waarmee Godfrey Reggio in 1982 zowat de hele wereld wist te verbluffen.

‘Koyaanisqatsi’ is een woordenloze film zonder plot of verhaal, maar de indruk die de film nalaat is niettemin verpletterend: 85 minuten wordt de kijker ondergedompeld in een 19665227_10155485601864784_9208775441737170146_nstroom van adembenemende contrasterende beelden van planeet Aarde in 1982 – van cultuur en natuur, van doldraaiende mensenzeeën en onbewoonbare woestenijen, van vredevolle tableaus en atoomontploffingen, van opbouw en vernietiging, van primitivisme en spitstechnologie.

Het resultaat is een helaas nog altijd zéér actueel beeld van een planeet die door zijn eigen bewoners onleefbaar gemaakt dreigt te worden – Koyaanisqatsi betekent in de taal van de Hopi-indianen zoveel als ‘leven uit balans’.

Het camerawerk van co-scenarist Ron Fricke bestond uit een combinatie van timelapses, slowmotion en versnelde beelden, een techniek die nadien talloze keren gekopieerd werd in andere films, reclamespots en videoclips: hoog tijd om deze ook Continue reading “In première in het Filmhuis: USA 1982: WE STOOD LIKE KINGS plays KOYAANISQATSI” »

KOYAANISQATSI (Godfrey Reggio)

Geplaatst op door

Een film klarge_qyPT5NKxBRicGUg1QFsQJCSdr9Eiezen voor een poëziefestival?

Wij hoefden geen twee keer na te denken, en kozen meteen voor één van de meest indrukkende filmgedichten uit de geschiedenis: ‘Koyaanisqatsi’, de film waarmee Godfrey Reggio in 1982 zowat de hele wereld wist te verbluffen.

‘Koyaanisqatsi’ is een woordenloze film zonder plot of verhaal, maar de indruk die de film nalaat is niettemin verpletterend: 85 minuten wordt de kijker ondergedompeld in een stroom van adembenemende contrasterende beelden van planeet Aarde in 1982: van cultuur en natuur, van doldraaiende mensenzeeën en onbewoonbare woestenijen, van vredevolle tableaus en atoomontploffingen, van opbouw en vernietiging, van primitivisme en spitstechnologie.

Het resultaat is een helaas nog altijd zéér actueel beeld van een planeet die door zijn eigen bewoners onleefbaar gemaakt dreigt te worden – Koyaanisqatsi betekent in de taal van de Hopi-indianen dan ook zoveel als ‘leven uit balans’.

Het camerawerk van co-scenarist Ron Fricke bestond uit een combinatie van timelapses, slowmotion en versnelde beelden, een techniek die nadien talloze keren

18740172_10155410069548909_7673501071789946900_ngekopieerd werd in andere films, reclamespots en videoclips: hoog tijd om deze visueel baanbrekende film te komen herontdekken op groot scherm, dus.

En dan zwijgen we nog over de Continue reading “KOYAANISQATSI (Godfrey Reggio)” »

Art & Film: JAN HOET: HEILIG VUUR (Jos Van den Bergh)

Geplaatst op door

Schermafbeelding 2017-05-05 om 19.12.3125 jaar geleden verbaasde Jan Hoet de wereld met “zijn” Documenta.

Het was de eerste Documenta na de val van de Berlijnse Muur, en de eerste die vlot over de 600.000 bezoekers ging.
Bovendien zorgde Hoet ervoor dat er naast kunst ook een bokswedstrijd en baseball te zien waren.

Als hommage aan Hoet presenteren we 25 jaar na deze Documenta IX ‘Heilig Vuur’ van Jos Van den Bergh.

Met deze voor de VPRO gemaakte documentaire zorgde Van den Bergh voor één van de levendigste portretten van die man vol “heilig vuur”.

HEILIG VUUR
Regie: Jos Van den Bergh
NL-B 1992, 40 min.

Deze film werd in Filmhuis Mechelen vertoond op:
WOENSDAG 14 JUNI 2017 om 19u00

Gevolgd door een gesprek met Jos Van den Bergh, Henk Visch en Guillaume Bijl over Jan Hoet en de Documenta, gemodereerd door Hans Martens.

Elogo-academie-1en Art & Film-vertoning in samenwerking met Academie Mechelen

Slotfeest seizoen 2016-17: een fotoverslag!

Geplaatst op door

Op 13 juni sloten we ons seizoen 2016-17 af met een vertoning van ‘The Other Side of Hope’ (Aki Kaurismäki), gevolgd door ons traditionele slotfeest, dit keer van muziek voorzien door La Patrouille.

Een fotoverslag!

Instagram Els Bruneel

Instagram Els Bruneel

(klik op de foto’s voor de grote versie)

13/6/2017: THE OTHER SIDE OF HOPE + SLOTFEEST 2016-17 met LA PATROUILLE!

Geplaatst op door

other-side-of-hope-7-1600x1068Vertoning om 20u30

Gevolgd door ons traditionele Slotfeest, met een optreden vol Brusselse volksmuziek van La Patrouille!

Ambiance garanti, pei!

—–
Zes jaar na ‘Le Havre’ is de formidabele Fin Aki Kaurismäki eindelijk klaar met het tweede deel van zijn haventrilogie: plaats van aanmeren is nu Helsinki, en veel is er niet veranderd, want nog steeds spoelen van overal ter wereld vluchtelingen in de westerse havens aan.
Dit keer komt een Syrische vluchteling (Sherwan Haji) van onder een lading kolen gekropen: dat hij in Finland strandt is puur toeval, want als de boot in Portugal was aangemeerd, had hij dààr asiel aangevraagd.In Helsinki kruist zijn weg toevallig die van Wikstrom, een verkoper die net van zijn kettingrokende vrouw gescheiden is, en die een restaurant wil beginnen. Wikstrom (Sakari Kuosmanen) is een plantrekker die zich niet veel aantrekt van de Finse immigratiewetten, en die de vluchteling onder zijn vleugels neemt.

Net als ‘Le Havre’ is ‘The Other Side of Hope’ weer helemaal gebouwd op de extreem onderkoelde Kaurismäki-humor, en zorgen muziek en sloten wodka voor vertroosting en Continue reading “13/6/2017: THE OTHER SIDE OF HOPE + SLOTFEEST 2016-17 met LA PATROUILLE!” »

DJANGO (Etienne Comar)

Geplaatst op door

maxresdefaultIn ‘Django’ focust regisseur Etienne Comar zich op de weinig bekende oorlogsjaren van meestergitarist Django Reinhardt.

Parijs 1943: als zigeuner zou Reinhardt de dreiging van de nazi’s moeten voelen, maar dankzij zijn gitaar lijkt hij in een andere realiteit te leven: van Hitler heeft hij nog nooit gehoord, en zelfs de Duitsers zijn fan van hem – als hij zijn muziek een béétje aan de Arische wetten kan aanpassen, zit er zelfs een toernee voor de nazi-kopstukken in Duitsland in.

Wanneer blijkt dat “zijn muziek aanpassen” eerder een verplichting dan een vraag is, begint het ook Django eindelijk te dagen: het lijkt hem raadzamer met zijn familie onder

te duiken, en om te proberen naar het neutrale Zwitserland te vluchten voor het te laat is. Maar daarvoor is de hulp van mensenmokkelaars nodig…

‘Django’ wordt helemaal gedragen door een schitterende Reda Kateb (‘Un Prophète’), die het charismatische hoofdpersonage perfect tot leven weet te brengen: alleen Continue reading “DJANGO (Etienne Comar)” »

EL CIUDADANO ILUSTRE (Gaston Duprat & Mariano Cohn)

Geplaatst op door

el-ciudadano-ilustre-655Na zijn bekroning met de Nobelprijs Literatuur is de Argentijnse auteur Daniel Mantovani plots een vedette: van overal ter wereld krijgt hij uitnodigingen voor debatten, signeersessies, boekendeals, gala’s, openingen, feestredes, verfilmingen, vieringen en uitreikingen van andere prijzen.

Eén voor één wijst hij die kordaat af, maar ondertussen zit hij de hele dag thuis vast in een totaal writer’s block.
Wanneer er een uitnodiging komt om ereburger te worden van zijn geboortedorpje Salas, gaat hij dan ook aan het twijfelen: veertig jaar lang heeft hij geen voet meer gezet in het achtergebleven plaatsje waar hij helemaal verstikt werd door de bekrompen dorpsgeest.

Maar anderzijds is de plaats wél altijd de inspiratiebron voor zijn boeken geweest. En dus zegt hij schoorvoetend toe…

Helaas verloopt de confrontatie met zijn verleden helemaal niet zoals hij gepland had. Aan de pluskant: hij kan meteen rekenen op de avances van een bijzonder wulpse jonge literatuurgroupie uit het dorp.

Continue reading “EL CIUDADANO ILUSTRE (Gaston Duprat & Mariano Cohn)” »