In ‘Django’ focust regisseur Etienne Comar zich op de weinig bekende oorlogsjaren van meestergitarist Django Reinhardt.
Parijs 1943: als zigeuner zou Reinhardt de dreiging van de nazi’s moeten voelen, maar dankzij zijn gitaar lijkt hij in een andere realiteit te leven: van Hitler heeft hij nog nooit gehoord, en zelfs de Duitsers zijn fan van hem – als hij zijn muziek een béétje aan de Arische wetten kan aanpassen, zit er zelfs een toernee voor de nazi-kopstukken in Duitsland in.
Wanneer blijkt dat “zijn muziek aanpassen” eerder een verplichting dan een vraag is, begint het ook Django eindelijk te dagen: het lijkt hem raadzamer met zijn familie onder
‘Django’ wordt helemaal gedragen door een schitterende Reda Kateb (‘Un Prophète’), die het charismatische hoofdpersonage perfect tot leven weet te brengen: alleen Continue reading “DJANGO (Etienne Comar)” »
Na zijn bekroning met de Nobelprijs Literatuur is de Argentijnse auteur Daniel Mantovani plots een vedette: van overal ter wereld krijgt hij uitnodigingen voor debatten, signeersessies, boekendeals, gala’s, openingen, feestredes, verfilmingen, vieringen en uitreikingen van andere prijzen.
In samenwerking met Academie Mechelen presenteert het Filmhuis een documentair tweeluik van de Belgische filmmaker Jef Cornelis.

Shakespeare-liefhebbers, opgelet: deze ‘Lady Macbeth’ is géén Shakespeare-verfilming, maar een adaptatie van het gelijknamige boek van de Rus Nikolai Leskov – dat op basis van de hoeveelheid seks, intriges en lijken overigens wel van Shakespeare had kunnen zijn.
Marseille: de dokwerker en sociaal voelende vakbondsman Michel moet door lottrekking bepalen welke twintig collega’s hun baan verliezen.
Het oeuvre van de Franse regisseur Robert Guédiguian (‘Marius & Jeannette’,










Félicité is een trotse en vrijgevochten alleenstaande moeder in Kinshasa.
Gomis wisselt de scènes van het harde maar opwindende en vibrerende straatleven in Kinshasa slim af met broeierige, droomachtige nachtshots uit de jungle, en met poëtische, bijna surrealistische fragmenten waarin Félicité samen met het Orchestre Symphonique Kimbanguiste in een aftandse
Drie jaar lang moest de Duitse regisseur Reiner Holzemer bij Dries Van Noten aandringen voor de Antwerpse topontwerper eindelijk toehapte om een documentaire over zijn leven en werk te draaien.