Voor zijn ‘Land of Mine’ baseerde regisseur Martin Zandvliet zich op een inktzwarte bladzijde uit de geschiedenis van zijn vaderland: aan het eind van de tweede wereldoorlog verplichtten de Denen meer dan 2.000 Duitse krijgsgevangen om – met hun blote handen! – de achtergelaten landmijnen op de Deense stranden op te ruimen.

Een opdracht die uiteraard compleet in strijd is met alle internationale verdragen en de conventie van Genève, maar dat zal de Denen worst wezen: zij zijn immers toch “de overwinnaars”, nietwaar?

Klein detail: er lagen anderhalf miljoen mijnen – want de Duitsers waren er tijdens de oorlog vanuit gegaan dat de invasie van de geallieerden in Denemarken zou plaatsvinden, en niet in Normandië.

Nog een ander detail: sommigen van de Duitse krijgsgevangen waren kinderen van amper 13 oud, het grootste gedeelte was nog geen twintig….

Het resultaat was – zoals te verwachten was – compleet rampzalig: meer dan de helft van de Duitse jongens zou de krankzinnige opdracht niet overleven of bleef levenslang verminkt achter.

Zandvliet verfilmde deze uiterst duistere episode uit zijn vaderlandse geschedenis op uiterst knappe maar niets verbloemende wijze: één te harde trilling of de kleinste misrekening met hun prikstok kon de jongens het leven kosten, of enkele afgerukte Continue reading “LAND OF MINE (Martin Zandvliet)” »