Herneming wegens volledig uitverkocht de vorige keer: ‘DE SHOOTING’ van Robbin Rooze!
Achraf, een jongen uit de buurt, speelt de hoofdrol in een studentenkortfilm. Onervaren als acteur doet hij zijn best om iets te maken van de rol die hem werd toebedeeld: die van overvaller.
Maar wanneer hij zich begint te verdiepen in zijn personages wordt hij herinnerd aan een wrange gebeurtenis uit zijn verleden.
Hoe gaat hij om met de rol die hij moet spelen?
Filmhuis Mechelen stelt al 45 jaar lang zijn scherm graag open voor lokale en/of jonge talenten: we presenteren u dan ook graag ‘DE SHOOTING’, de nieuwste Continue reading “DE SHOOTING (Robbin Rooze)” »
Franz Walter is net afgestudeerd als ingenieur wanneer hij van de geheime dienst – yep, de beruchte Stasi – informeel een voorstel toegeschoven krijgt: als hij voor hen wil werken, zal hij gepromoveerd worden tot professor.
Die kans is te mooi om te laten liggen: Franz zweert trouw aan de Communistische Partij, en krijgt met de goedmoedig en vaderlijk ogende Dirk meteen een persoonlijke mentor mee.
Dirk ‘staat hem bij’ tijdens hun spionagetrips naar het Westen, die spannend en nog redelijk vrijblijvend beginnen.
Maar algauw begint de Stasi meer en meer te eisen van Franz, die langzaam maar zeker
aan de slinkse praktijken, de (terechte) paranoïa en de druk van de chantage onderdoor begint te gaan.
Bovendien begint ook zijn geweten te knagen, én dreigt zijn relatie met zijn geliefde Corina onder de druk te exploderen. Maar het dictatoriale systeem is compleet onverbiddelijk voor wie er niet in meegaat…
‘NAHSCHUSS’ is een ijzersterke, bijna als een thriller opgebouwde nagelbijter die des te beklemmender overkomt voor wie weet dat hij op ware feiten gebaseerd is: Werner Teske - de man die model stond voor het personage van Franz Walter – werd in 1981 Continue reading “NAHSCHUSS (Franziska Stünkel)” »
In ‘PLUS QUE JAMAIS’ speelt de fantastische Vicky Krieps (ook magistraal in ‘Corsage’, een andere prachtfilm) de rol van Hélène, een jonge vrouw die aan een zeldzame, waarschijnlijk terminale longziekte lijdt.
De minimale hoop op genezing heeft ze opgegeven: het enige wat ze wil is voor de tijd die haar nog rest een zo normaal en fijn mogelijk leven leiden met haar grote liefde Mathieu.
Die laatste gelooft echter dat ze wél nog beter kan worden, en probeert haar daar ook hardnekkig en bijna wanhopig van te overtuigen.
Bovendien raakt ze ook meer en meer geïrriteerd door de oppervlakkigheid en de nietszeggende gesprekjes in hun vriendenkring, en al helemaal door mensen die haar constant menen te moeten komen vertellen ‘hoe dapper’ ze wel is.
Steeds meer teruggetrokken in zichzelf besluit ze het heft in eigen handen te nemen, zich niks meer aan te trekken van de ongeschreven regels van haar omgeving en gewoon puur haar instinct te volgen: ze trekt op haar eentje naar Noorwegen, op zoek naar vrede en rust.
Maar heeft ze wel iets te zoeken daar in het Hoge Noorden? En welke rol in haar leven blijft er dan nog weggelegd voor Mathieu?
‘PLUS QUE JAMAIS’ is een meesterlijk geacteerde en bloedmooi verfilmde mijmering over leven en dood, en een aansporing om dat leven zelf in handen te nemen, en Continue reading “PLUS QUE JAMAIS (Emily Atef)” »
U denkt dat het er op úw werk weleens stressy aan toe gaat?
Ha!
Check dan vooral het geweldige ‘BOILING POINT’ van Philip Barantini.
Het verhaal speelt zich af in een populair Londens restaurant waar chef Andy Jones (fan-tas-ties vertolkt door Stephen Graham) de boel draaiende, de potten kokende en de klanten tevreden probeert te houden.
We treffen hem in full action op de drukste avond van het jaar, net voor kerst: in principe is dat alleen al genoeg om een normaal mens compleet over de rooie te jagen, maar tot overmaat van ramp daagt net voor de opening van zijn deuren een controleur van de
voedselwareninspectie op, én blijkt zijn irritante ex-baas – ondertussen uitgegroeid tot een beroemde televisiekok – een tafeltje gereserveerd te hebben.
En uiteraard komt die niet geheel toevallig langs in het gezelschap van een uitermate beruchte restaurantjournaliste…
Ook tussen de rest van de clientèle zitten volop types die ongetwijfeld ook uw restaurantbezoek al eens vergald hebben: would be wijnkenners die met iéts teveel aplomb een perfecte fles terugsturen, gezinnen met blèrende kinderen, zelfverklaarde influencers die schaamteloos voordeeltjes proberen los te weken, een groep halfzatte Continue reading “BOILING POINT (Philip Barantini)” »
Na een onverwacht ongeluk komen een jonge muis met een opvliegend karakter en een onzekere vos samen in de dierenhemel terecht.
In deze nieuwe wereld moeten de gezworen vijanden leren hun natuurlijke instincten te bedwingen om met elkaar de uitdagingen van deze prachtige, maar spannende omgeving aan te gaan.
Hun reis is vol gevaren en verrassingen, maar tijdens hun avonturen worden ze de beste vrienden.
Het Tsjechische regisseursduo Jan Bubeníček en Denisa Grimmová baseerde hun ‘OOK MUIZEN GAAN NAAR DE HEMEL’ op het gelijknamige boek, dat ze voor het grote scherm op heerlijke wijze tot leven brachten, en waarin de kijker terechtkomt in een adembenemende wereld waarin talloze dieren met elkaar samen leven.
Net voor Kerst keert Matthias terug naar zijn ouderlijk dorpje in de bergen van Transsylvanië. De man is in Duitsland zijn job kwijtgeraakt na een conflict met een racistische ploegbaas, en probeert thuis de draad weer op te nemen met zijn zoontje Rudi en zijn ex Csilla.
Maar toch is er iets veranderd: in het verarmde dorp – van oudsher een multi-etnische plaats waar zowel mensen met Duitse, Hongaarse en Roemeense roots wonen – is echter een groep arbeiders uit Sri Lanka gearriveerd, en dat zorgt ervoor dat bij Matthias en de andere bewoners het racisme onstuitbaar opborrelt.
R.M.N. is Roemeens voor M.R.I.-scan, en dat is precies wat voormalig Gouden Palm-winnaar Cristian Mungiu (‘4 Months, 3 Weeks and 2 Days’) in zijn nieuwe film doet: Continue reading “R.M.N. (Cristian Mungiu)” »
Om 19u30 – voorafgaand aan de tweede vertoning van ‘R.M.N.’ om 20u40 – vindt in de foyer een panelgesprek plaats.
Naar aanleiding van de Week van de Mensenrechten hebben we het in dit panelgesprek over steden, migratie en mensenrechten, en duiden we waarom Mechelen net toetrad tot een netwerk van mensenrechtensteden.
Welkomstwoord door Rina Rabau Nkandu (schepen Mondiaal Beleid) en Marise Habib (Chief of Mission International Organistion for Migration – IOM)
Panelleden:
– Bart Somers, titelvoerend burgemeester stad Mechelen
– Parissa Heydari, Mechelse met migratieverhaal vanuit Iran
– Majd Khalifah, journalist VRT
Moderatrice:
– Jana Kerremans
De toegang tot dit panelgesprek is gratis.
Deelnemers worden ook uitgenodigd om deel te nemen aan de Schrijfmarathon voor Amnesty International aan de hiervoor voorziene stand.
Organisatie:
– Stad Mechelen - IOM – The International Organization for Migration -Filmhuis Mechelen
The Chelsea Hotel: de plaats waar Arthur C. Clarke ‘2001: A Space Odyssey’ schreef.
De plaats waar Leonard CohenJanis Joplin tegen het lijf liep, wat resulteerde in een wilde avond én een wereldsong: ‘You were talking so brave and so sweet / givin’ me head, on the unmade bed / while the limousines wait in the street’.
Waar de hotel-kunstcollectie werken bevat van voormalige gasten als Yves Klein, Claes Oldenburg, Julian Schnabel, Jasper Johns, Robert Crumb, Willem de Kooning en vele, vele anderen.
Waar Dylan Thomas overleed, naargelang de bron aan een alcoholvergiftiging of aan een longontsteking.
Waar Madonna in de vroege jaren tachtig woonde.
Waarover Andy Warhol ‘Chelsea Girls’ draaide.
Waar Patti Smith en Robert Mapplethorpe graag en veel rondhingen.
Waar de meest uiteenlopende muzikanten nummers schreven, van Bob Dylan tot The Kills, en van Edith Piaf tot Nico.
Waar Sid Vicious vermoedelijk zijn vriendin Nancy Spungen doodstak, en in afwachting van zijn proces vervolgens ook zélf aan een overdosis de pijp uitging.
Al decennia lang een toevluchtsoord voor kunst, cultuur en tegencultuur. Een plaats waar
hippies, punks, beatniks en andere outsiders een artistieke vrijhaven vonden.
Dat iconisch gebouw wordt al enkele jaren grondig gerenoveerd – of zeg maar gerust: getransformeerd, of geruïneerd – tot een glad, zielloos luxehotel.
Tussen de kranen, het boren en de hamerslagen door verblijven echter nog een vijftigtal oude gasten, die hardnekkig nog de vrije spirit en de artistieke erfenis van het Continue reading “Art & Film: DREAMING WALLS – INSIDE THE CHELSEA HOTEL” »
Aansluitend op onze vertoningen van ‘REBEL’ hebben we op maandag 5 decemberPieter Van Ostaeyen te gast.
Van Ostaeyen is Mechelaar en ook weleens in het Filmhuis te vinden, maar het is niet daarom dat we hem vroegen.
Wél omdat hij als Arabist en historicus één van dé internationale autoriteiten rond de strijd in Syrië, het jihadisme, de ‘foreign fighters’ en de propagandatechnieken van Islamitische Staat is.
Kortom: dé ideale gesprekspartner om de realiteit achter de film van Adil El Arbi en Bilall Fallah te duiden.
Wanneer Kamal besluit zijn leven te beteren, verlaat hij België om oorlogsslachtoffers in Syrië te helpen.
Maar eens aangekomen wordt hij al snel gedwongen om zich bij een gelovige militie aan te sluiten, en zit hij vast in Raqqa.
Ondertussen wordt zijn jongere broer Nassim thuis in Brussel een gemakkelijke prooi voor radicale rekruteerders, die beloven hem te herenigen met zijn grote broer.
Hun moeder, Leila, vecht om het enige wat ze nog heeft te beschermen: haar jongste zoon.
Na hun enorme Hollywoodsucces en hun grote, op multiplexen mikkende actieproducties à la ‘Patser’ namen Adil & Bilall – de twee zijn ondertussen zó succesvol dat iedereen hen gewoon met hun voornamen kent – wat gas terug voor een kleiner, persoonlijk project over een bijzonder zwaar onderwerp: Syriëstrijders.
Het resultaat is ‘REBEL’, een bijzonder krachtige film waarin ze het pad naar radicalisering tastbaar maken, en waarin ze hun grote filmische talent in functie van een pakkend verhaal Continue reading “REBEL (Adil El Arbi & Bilall Fallah)” »