LES HIRONDELLES DE KABOUL (Zabou Breitmann & Elea Gobbé-Mévellec)

les-hirondelles-lr-1Kaboel, zomer 1998: na een bloedige burgeroorlog ligt de stad helemaal in puin. De streng-islamitische Taliban hebben na hun overwinning meteen de sharia ingevoerd: geen pretje voor de mannen, maar al helemaal rampzalig voor de vrouwen, die zo ongeveer élk denkbaar recht verliezen.

Temidden van de puinhopen volgen we twee koppels: aan de ene kant zijn er Mohsen en Zunaira, een jong, hoog opgeleid stel dat zielsveel van elkaar houdt, en dat ondanks al de ellende en het gruwelijk geweld om hen heen in de toekomst wil blijven geloven.

En aan de andere kant is er de oudere gevangenisbewaker Atiq, die helemaal vervreemd is van zijn doodzieke vrouw, en die een volstrekt kleur- en vreugdeloos bestaan leidt.

amnesty-internationalOp een dag raken de levens van die twee koppels onlosmakelijk met elkaar verbonden…
Zabou Breitmann en Elea Gobbé-Mévellec vatten het (over)leven onder de dictatuur van de Taliban – en dan vooral de Continue reading “LES HIRONDELLES DE KABOUL (Zabou Breitmann & Elea Gobbé-Mévellec)” »

JE N’AIME PLUS LA MER (Idriss Gabel)

je-naime-plus-la-mer

Hoe zien je toekomstdromen eruit als je als piepjonge vluchteling uit een platgebombardeerde stad in Syrië op de Waalse boerenbuiten ergens in de Condroz bent beland, waar je ouders eindeloos lang op allerlei papieren zitten te wachten?

In Natoye, een onooglijk boerendorpje ergens tussen Namen en Ciney, zitten in een opvangcentrum van het Rode Kruis kinderen van over de hele wereld: de ene is uit Afghanistan gevlucht, anderen komen uit Syrie, Eritrea, Irak en tal van andere plaatsen waar oorlog, geweld of extreme armoede een normaal leven onmogelijk maakten.

Regisseur Idriss Gabel verbleef een jaar lang in het centrum, slaagde erin het vertrouwen van de kinderen te winnen en registreerde hun verhalen, hun verdriet, hun hoop en hun dromen.

Rode-Kruis-45
Bijna allemaal zijn ze aan de ergste gruwelen ontsnapt: sommigen van hen verloren tijdens de tocht naasten in de Middellandse Zee of bij de oversteek van de bergen, anderen ontsnapten ternauwernood aan bommen of slavernijnetwerken.
Continue reading “JE N’AIME PLUS LA MER (Idriss Gabel)” »

ZAGROS (Sahim Omar Kalifa)

17-1720_coverIn de idyllische Koerdische bergen leeft schapenherder Zagros met zijn dochter en zijn knappe, zelfbewuste vrouw Havin: voor Zagros is hun dorpse leven de hemel op aarde, maar dat ervaart zijn – uit de stad afkomstige – echtgenote anders.

En andersom zorgt haar zelfstandigheid en mondigheid ervoor dat ook zij door de oerconservatieve dorpsbewoners anders bekeken wordt: al snel draait het roddelcircuit op volle toeren, en gaat als een lopend vuurtje rond dat ze Zagros ontrouw zou zijn geweest. Een beschuldiging die neerkomt op excommunicatie (of erger).

Voor Havin staat haar besluit dan ook vast: ze wil weg, en wel zo snel mogelijk. Samen met haar dochter en hun ongeboren kind vlucht ze naar België, terwijl Zagros ervoor kiest bij zijn schapen in zijn geliefde bergen te blijven.

Mechelen_Mondiaal_Logo

Maar algauw slaat bij hem de – bijna paranoïde – twijfel toe: is ze hem écht ontrouw geweest? En wat doet ze in België?
De enige manier om dat uit te zoeken is haar achterna te gaan….

De Leuvense Koerd Sahim Omar Kalifa toonde met kortfilms als
Continue reading “ZAGROS (Sahim Omar Kalifa)” »

SNOWDEN (Oliver Stone)

snowden-movie-5‘Is het verhaal dat in deze film verteld wordt nu echt wààr?,’ zo vroeg een journalist onlangs na een screening van ‘Snowden’ aan regisseur Oliver Stone.

‘Laten we het antwoord daarop aan de NSA vragen,’ repliceerde die fijntjes.

Yep, Oliver Stones films drijven wel vaker op paranoïa en wilde samenzweringstheorieën, maar in het geval van ‘Snowden’ bleek dat paranoïa soms gewoon terecht is: de Amerikaanse overheid verzamelde jarenlang zo ongeveer élke activiteit van iedereen op het internet, die van hun eigen bevolking incluis, én ze deden dat zonder dat zelfs het Amerikaanse Congres op de hoogte was.

De praktijk lekte pas uit toen NSA-medewerker Edward Snowden met een grote hoeveelheid geheime documenten over de massaspionage naar de pers stapte.

De gevolgen lieten uiteraard niet op zich wachten: de Amerikaanse justitie vaardigde
onmiddellijk een arrestatiebevel uit tegen Snowden, die naar Rusland vluchtte en daar tot Continue reading “SNOWDEN (Oliver Stone)” »

WE ARE JOURNALISTS (Ahmad Jalali Farahani)

we-are-journalists-still-3-soldiers-of-modernityIn zijn documentaire ‘We Are Journalists’ toont de Iraniër Ahmad Jalali Farahani  – zelf inmiddels gevlucht naar Denemarken – hoe Iraanse journalisten al jarenlang moeten vechten om (letterlijk én figuurlijk) te overleven.

Farahani zelf werd brutaal vervolgd en gefolterd door het regime van president Ahmadinejad, terwijl andere journalisten van de ene op de andere dag hun

inimu-oprecht-mechelenkomsten verliezen nadat hun krant het waagde één kritische letter of foto te publiceren.

Farahani’s docu confronteert ons daardoor meteen met de vraag hoe ver wij écht bereid zouden zijn te gaan in de strijd voor de vrijheid van Continue reading “WE ARE JOURNALISTS (Ahmad Jalali Farahani)” »

DHEEPAN (Jacques Audiard)

dheepan-copyright-paul-arnaud-why-not-productions-photo-02Ijzersterke én hyperactuele film van Jacques Audiard (‘Un Prophète’), over drie Sri Lankaanse vluchtelingen die de oorlog in hun land hopen te ruilen voor een meer vredig en menswaardig bestaan in het westen, maar die in de uiterst grimmige urban jungle van de Parijse banlieus gedumpt worden.

Audiard toont zich met ‘Dheepan’ andermaal een groot verhalenverteller.
Hij mengt niet alleen slim de meest uiteenlopende genres (dit is een sociaal drama, een

misdaadfilm én een liefdesverhaal in één), maar haalde ook het maximum uit zijn acteurs.
Voeg daarbij de indringende score van electromuzikant Nicolas Jaar, en het resultaat is Continue reading “DHEEPAN (Jacques Audiard)” »

WAITING FOR AUGUST (Teodora Ana Mihai)

WaitingForAugust_3In haar pakkende eerste documentaire volgt de Roemeens-Belgische cineaste Teodora Ana Mihai de 15-jarige Georgina.

Die woont samen met haar zes jongere broers en zussen in een grauwe huizenblok aan de rand van de Roemeens stad Bacau.

Ondanks haar jonge leeftijd is  Georgina noodgedwongen gezinshoofd geworden, want een vader is er niet, en moeder is naar Italië vertrokken om er de kost te verdienen voor het gezin. Behalve wat telefonische hulp van haar moeder staat Georgina er nu helemaal alleen voor…

Dat ‘Waiting For August’ een uiterst indringend werkstuk is geworden, is niet alleen te danken aan het filmisch talent van Mihai, maar meer nog aan het feit dat ze verdomd goed wéét waarover ze praat: ook zij moest haar ouders een jaar lang missen toen die eind jaren ’80 naar België vluchtten.

Door de nauwe band die Mihai met de kinderen wist op te bouwen heeft ‘Waiting For Continue reading “WAITING FOR AUGUST (Teodora Ana Mihai)” »

WADJDA (Haifaa Al-Mansour)

‘Wadjda’ is de eerste door een vrouw geregisseerde langspeelfilm uit Saoedi-Arabië, een land waar u overigens sowieso tevergeefs naar een bioscoop zal zoeken: dat op zich is al zeer in het oog springend, maar het is bovendien ook een erg stérke film.

Geen drammerig pamflet over vrouwenbevrijding, maar een subtiele, intelligente en aangrijpend geregisseerde prent over het Saoedische vrouwenleven.

De plot is simpel: Wadjda, een tienjarig meisje uit Ryad, wil net zoals haar buurjongen graag een fiets, maar krijgt die niet van haar moeder, want wat zouden de buren wel

denken over een meisje op een fiets?

Maar daar legt de rebelse Wadjda – die onder het verplichte zwarte gewaad opvallende
paarse veters in haar All Stars draagt – zich niet zomaar bij neer.

De jonge Waad Mohammed is een echte ontdekking in de hoofdrol: krachtig,
zelfverzekerd en geslepen – allemaal zeer nodig om aan de verstikkende Continue reading “WADJDA (Haifaa Al-Mansour)” »

LES INVISIBLES (Sébastien Lifshitz)

Gaybashing in het hart van Brussel, enkele honderdduizenden Fransen die op straat komen om tégen het homohuwelijk te protesteren, en een paus die vanop zijn preekstoel over een bedreiging voor de mensheid spreekt…: zelden is een documentaire zo brandend actueel geweest als ‘Les Invisibles’ van Sébastien Lifshitz.

De ‘onzichtbaren’ uit de titel bestaan immers uit een zeer uiteenlopend stel bejaarde homo’s en lesbiennes (sommigen mogen we zelfs gerust hoogbejaard noemen), die vertellen over hoe zij tientallen jaren lang met hun geaardheid moesten omgaan in een samenleving die dat niet wou accepteren.

Mensen zoals Pierrot: een vrolijke geitenhoeder uit een piepklein dorpje in het zuiden, die vrijelijk en uitermate grappig over zijn vele stiekeme avontuurtjes vertelt.
Of Yann, die duidelijk maakt dat zijn moeder hem waarschijnlijk zonder knipogen Continue reading “LES INVISIBLES (Sébastien Lifshitz)” »

A SEPARATION (Asghar Farhadi)

Opening-scene-of-A-SeparationNader en Simin zijn een koppel uit de betere klasse van Teheran.
Simin is vastbesloten om samen met haar man en hun dochter Termeh Iran en zijn regime te ontvluchten, om in het buitenland een nieuw leven te beginnen.

Nader denkt daar echter anders over, omdat hij zijn demente vader niet alleen wil achterlaten.

Maar Simin houdt voet bij stuk, en vraagt zelfs de scheiding aan…

‘A Separation’ is een beklemmend, superspannend én politiek-religieus geladen familiedrama. Dat op zich maakt deze excellente film al ruim de moeite waard, maar regisseur Asghar Farhadi is erin geslaagd dat te doen binnen de uitermate strikte lijnen van censuur van de Iraanse ayatollahs – en dat is niet minder dan een ware heksentoer.

De film werd dan ook volkomen terecht bekroond met de Gouden Beer op het jongste Continue reading “A SEPARATION (Asghar Farhadi)” »