Na achttien jaar België keert Koffi terug naar zijn geboorteland Congo, met de bedoeling er zijn zwangere vrouw aan zijn familie voor te stellen en de traditionele bruidsschat te betalen.
Maar de familiereünie verloopt niet zoals verwacht: hoewel Koffi zijn uiterste best doet om de banden weer aan te sterken, is en blijft hij voor de gemeenschap een ‘zabolo’, een ‘kind van de duivel’. Koffi lijkt zich moeilijk los te kunnen wrikken uit de diepgewortelde geloofsovertuigingen van zijn familie.
Samen met andere ‘duivelskinderen’ en ‘heksen’ besluit hij de strijd aan te gaan om dit helse label van zich af te werpen.
Na eerst een succesvol rapper, acteur en kledingontwerper te zijn geweest, ontpopt Baloji zich nu ook nog eens als een talentvol filmregisseur: zijn ‘AUGURE’ is een bezwerend, fascinerend drama over identiteit, ontheemding en de hunkering naar acceptatie.
Naast de regie en het scenario verzorgde Baloji ook de kostuums, was hij de art director én nam hij vier gloednieuwe albums op bij de film, gebaseerd op de hoofdpersonages.
In die hoofdrollen ziet u Marc Zinga, Yves Marina Gnahoua, Lucie Debay en Eliane Umuhire.
De koortsdroom-achtige beelden van Joachim Philippe zorgen voor een film die baadt Continue reading “AUGURE (Baloji)” »
e, 1946.
USA, 1970.
arels als ‘De Geur van de Groene Papaya’s’ (uit 1993 alweer) kon u zeer lang geleden in het Filmhuis al ontdekken dat Tran Anh Hung altijd al één van de meest zinnelijke regisseurs ter wereld is geweest.
armzalige soort bestaan als het hare terecht te komen.
Maar wanneer ze een mysterieuze brief ontvangt, begint het bij Delia te dagen dat het misschien ook voor haarzelf nog niet te laat is om naar een beter leven te streven….
De debuterende Paola Cortellesi mengt in haar ‘C’È ANCORA DOMANI’ een schaamteloos ouderwets melodrama met een fikse geut humor en een zalige soundtrack.
De film is meteen een indrukwekkend visitekaartje voor Cortellesi, want niet alleen wist ze als regisseuse de quasi-onmogelijke balans tussen een zwaar onderwerp en vrolijke komedie te vinden, ze schreef ook het scenario én vertolkt met veel verve zelf de hoofdrol, met een vette knipoog naar de grote Italiaanse na-oorlogse filmsterren als Sophia Loren en Anna Magnani.
In Italië raakte deze kleine maar pakkende, humane en vaak grappige film een bijzonder gevoelige snaar: met ruim 5 miljoen (!) toeschouwers zorgde deze arthouseproductie er voor een ware stormloop op de cinema’s, en trok zowaar