Voorstelling om 20u30
—-
Voor de meesten onder ons zijn foto’s mooi, aangrijpend of dierbaar.
Niet voor de Amsterdamse fotodetective, columnist en onderzoeker Hans Aarsman.
Voor hem zijn foto’s stilgezette stukjes werkelijkheid. Dat biedt de mogelijkheid één en ander nauwkeurig te bekijken en te ontdekken wat zich heeft afgespeeld voor de lens – meteen de reden waarom hij De Fotodetective wordt genoemd.
Films zijn voor Hans Aarsman – net als foto’s – een bron van ontdekkingen.
In de loop der jaren heeft hij een fascinerende verzameling aangelegd
van veelbetekenend gedrag van mens en dier.
In ‘Ogen Open’ laat hij ons voor het eerst meekijken naar zijn film- en videofragmenten, en over zijn keuzes wordt hij indringend en onderhoudend aan de tand gevoeld door
Continue reading “9/10/2017: OGEN OPEN: Rick de Leeuw, Hans Aarsman en Ann Meskens kijken film” »
Courgette is – in tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden – geen groente, maar een dapper jongetje. Wanneer hij zijn moeder verliest, voelt hij zich helemaal alleen op de wereld.
‘Mijn Naam Is Courgette’ is een heerlijke, fijngevoelige prent over een nieuw leven opbouwen en dingen ontdekken, maar ook over problemen en verdriet.
Met Rusland gaat het misschien niet zo goed, maar de laatste jaren bereikten wel een pakket schitterende Russische films onze bioscopen: het fantastische 
Sinds jaar en dag zwerven er meer dan 100.000 katten in de straten van Istanboel.
worden de zeven gevolgde katten echte personages – de ene is een lover, de andere een psychopaat, nog een andere een ritselaar, een gentleman of een jager.
Rosa is een vrouw die ooit droomde van een grote carrière als toneelauteur, maar die nu moet vaststellen dat er meer geld te verdienen is met het schrijven van brochures over badkamertegels dan met toneelwerken.
Die soundtrack bestaat uit een collage van mijmeringen, proza en poëzie van Jarman, waarin hij zijn ervaringen met AIDS (de behandeling, het verlies van zijn vrienden, de fysieke en emotionele pijn…) verwoordt, of de betekenis van het door hem zo geliefde blauw.
Al twee keer hadden we de postrockgroep 
stroom van adembenemende contrasterende beelden van planeet Aarde in 1982 – van cultuur en natuur, van doldraaiende mensenzeeën en onbewoonbare woestenijen, van vredevolle tableaus en atoomontploffingen, van opbouw en vernietiging, van primitivisme en spitstechnologie.
iezen voor een poëziefestival?
gekopieerd werd in andere films, reclamespots en videoclips: hoog tijd om deze visueel baanbrekende film te komen herontdekken op groot scherm, dus.
25 jaar geleden verbaasde Jan Hoet de wereld met “zijn” Documenta.
en