Filmhuis Mechelen presenteert in première ‘THUG LIFE’, de gloednieuwe Mechelse kortfilm van Robbin Rooze!
Het verhaal draait rond Mo, die samen met zijn vrienden deelneemt aan een fotowedstrijd.
Gaandeweg komt hij tot een nieuw inzicht over de inhoud van zijn foto’s…
In de hoofdrollen ziet u Younes Mesbah, Akram Saibari, Imad Bouzerda, Ilias Bellaajal & Jonas Geerts.
THUG LIFE
Regie: Robbin Rooze
B 2017
Continue reading “In première in het Filmhuis: THUG LIFE (Robbin Rooze)” »
Een louche hotelkamer: een jonge vrouw (gespeeld door Adrienne Barrett) ontwaakt uit haar nachtmerrie en trekt de stad in.
Een nacht vol geweld en waanzin volgt – en alles speelt zich af op een plaats waar de grens tussen droom en werkelijkheid vervaagt. We krijgen een intieme inkijk in de psyche van een getormenteerde ziel.
‘Dementia/Daughter of Horror’, in 1955 gemaakt door John Parker, is een duistere, dialoogloze en uiterst bizarre film noir, waar de dreigende ondertoon in de muziek van NORDMANN perfect bij past.
NORDMANN is:
-Edmund Lauret (gitaar)
-Mattias De Craene (tenorsax)
-Dries Geusens (bas)
-Elias Devoldere (drums)
‘DEMENTIA / DAUGHTER OF HORROR’
Regie: John Parker
USA 1955, 58 min.
Deze film werd in Filmhuis Mechelen vertoond op:
DONDERDAG 23 MAART 2017 om 20u30
Een vertoning i.s.m. kc Nona en Cultuurcentrum Mechelen
‘DEMENTIA/DAUGHTER OF HORROR’ is (weliswaar zonder de soundtrack van Nordmann) hier gratis online te bekijken:
In onze reeks films aansluitend de ‘Recht op Zondag’-talkshows van Guido Wevers, trekken we deze keer naar Afrika, en meer bepaald naar Burkina Faso.
Op 21 oktober 2014 kondigde Blaise Compaoré – op dat moment al 27 jaar de absolute machthebber van het land – aan dat hij de grondwet wilde veranderen.
Op die manier hoopte hij de macht over het land te kunnen behouden, maar zijn zet was niet naar de zin van de bevolking, die meteen massaal op straat kwam tegen de nieuwe machtsgreep.
Dagenlang is het land toneel van straatprotesten, blokkades en marsen, die hun hoogtepunt bereiken op 30 oktober, de dag dat Compaoré de wet wilde laten stemmen. Miljoenen mensen in het hele land trekken mee op in demonstraties, en in de hoofdstad Ouagadougou bestormt de woedende menigte naar de Nationale Assemblee, die in brand wordt gestoken….
De despoot beseft dat zijn tijd voorbij is en kiest eieren voor zijn geld: op 31 oktober verlaat hij het land.
Op tien dagen tijd is de revolutie een feit, en zijn Continue reading “UNE REVOLUTION AFRICAINE (Gidéon Vink & Boubacar Sangaré)” »
Vorige dinsdag kwam regisseur Kevin Meul in het Filmhuis langs om zijn langspeeldebuut ‘My First Highway‘ te presenteren.
Na afloop werd hij geïnterviewd door Karen Vanhove.
© foto’s Raf Degeest
Gloednieuw en al meteen in het Filmhuis: ‘My First Highway’, het langspeelfilmdebuut van Kevin Meul.
Meul regisseerde eerder al de bekroonde kortfilms ‘Cadet’ en ‘Het bijzondere leven van Rocky De Vlaeminck’, en pakt nu uit met een coming of age-verhaal annex thriller.
Centraal staat Benjamin (rol van Aäron Roggeman), een puber die met zijn ouders op campingvakantie naar Spanje is. Eigenlijk zou hij zich zoals elke gezonde zestienjarige liefst zo ver mogelijk van mama, papa en de verstikkende campingsfeer vandaan willen houden, maar om op eigen benen te staan is hij dan weer te jong.
En om zijn leven nog wat méér ingewikkeld te maken, beginnen ook de hormonen opeens wild door zijn lijf te jagen: oorzaak daarvan is een mysterieuze, naar Spanje uitgeweken leeftijdsgenote, die samen met haar moeder een kruidenierszaak voor de toeristen uitbaat.
Het knappe en intrigerende meisje (gespeeld door debutante Romy Louise Lauwers) helpt hem uit zijn ouderlijke cocon te ontsnappen, maar sleurt hem tegelijk als een Continue reading “MY FIRST HIGHWAY (Kevin Meul)” »
In deze aangrijpende documentaire laat regisseur Filip Loobuyck zes palliatieve patiënten hun verhaal vertellen: hoe te leven met het einde in zicht?
Wat houdt hen in deze beslissende fase het meest bezig?
En hoe proberen ze nog betekenis te geven aan deze laatste periode van hun leven?
Loobuyck volgde die zes patiënten – waarvan er al vier overleden waren toen de film in première ging – een jaar lang, en door hun moedige getuigenissen krijgen we voeling met
hun angst, hoop, twijfel, verdriet en verlangens, maar bovenal met hun echtheid.
‘Tot in den draai’ is een film die je even doet stilstaan bij de eindigheid van het leven, en Continue reading “TOT IN DEN DRAAI (Filip Loobuyck)” »
Voor zijn ‘Land of Mine’ baseerde regisseur Martin Zandvliet zich op een inktzwarte bladzijde uit de geschiedenis van zijn vaderland: aan het eind van de tweede wereldoorlog verplichtten de Denen meer dan 2.000 Duitse krijgsgevangen om – met hun blote handen! – de achtergelaten landmijnen op de Deense stranden op te ruimen.
Een opdracht die uiteraard compleet in strijd is met alle internationale verdragen en de conventie van Genève, maar dat zal de Denen worst wezen: zij zijn immers toch “de overwinnaars”, nietwaar?
Klein detail: er lagen anderhalf miljoen mijnen – want de Duitsers waren er tijdens de oorlog vanuit gegaan dat de invasie van de geallieerden in Denemarken zou plaatsvinden, en niet in Normandië.
Nog een ander detail: sommigen van de Duitse krijgsgevangen waren kinderen van amper 13 oud, het grootste gedeelte was nog geen twintig….
Het resultaat was – zoals te verwachten was – compleet rampzalig: meer dan de helft van de Duitse jongens zou de krankzinnige opdracht niet overleven of bleef levenslang verminkt achter.
Zandvliet verfilmde deze uiterst duistere episode uit zijn vaderlandse geschedenis op uiterst knappe maar niets verbloemende wijze: één te harde trilling of de kleinste misrekening met hun prikstok kon de jongens het leven kosten, of enkele afgerukte Continue reading “LAND OF MINE (Martin Zandvliet)” »
Owen Suskind is een kerngezond en flink babbelend kind dat op driejarige leeftijd opeens abrupt stopt met praten: ‘regressief autisme,’ zo luidt de diagnose.
De kleine Owen trekt zich compleet in zijn eigen, duistere wereld terug, met slechts één ding uit de buitenwereld dat hem weet te interesseren: Disneyfilms, die hij keer op keer wil herbekijken.
Maar communiceren? Neen, dàt doet hij niet meer.
Tot zijn vader Ron vier jaar later tegen hem begint te praten met de pop van Iago, de papegaai uit de ‘Aladdin’-film…
Verbazend genoeg repliceert Owen met een dialoog uit de tekenfilm – een ontdekking die de sleutel blijkt te zijn om de communicatie weer open te breken. Langzaam maar zeker leert Owen weer te communiceren: dankzij Disney, maar vooral dankzij heel veel Continue reading “LIFE, ANIMATED (Roger Ross Williams)” »
‘Een thriller met een humanistisch hart’: zo omschrijft regisseur Ramin Bahrani zelf zijn ijzersterke ’99 Homes’, een film die draait rond de financiële crisis van 2007 en 2008, en over de gevolgen daarvan voor de gewone man.
Centraal staat vastgoedagent Rick Carver, een man wiens job erin bestaat namens de banken huizen in beslag te nemen van mensen die hun leningen niet meer kunnen afbetalen. Huilende kinderen, radeloze moeders, dakloze vaders: het laat deze kille, cynische rotzak allemaal volstrekt koud.
Ook de werkloze en gescheiden dakwerker Dennis Nash krijgt op een dag bezoek van Carver, die hem – met een gerechtelijk bevel in de hand en de politie aan zijn zij – exact twee minuten tijd geeft om een paar spullen bijeen te rapen en op te krassen.
Van het ene op het andere moment zijn Nash, zijn inwonende moeder en zijn zoontje Continue reading “99 HOMES (Ramin Bahrani)” »
We hebben nog maar net zijn ‘Neruda’ vertoond, en daar is de Chileen Pablo Larrain alweer met een nieuwe film: ‘Jackie’, zijn biopic over presidentsweduwe Jackie Kennedy, en zijn eerste film in Amerika.
Het resultaat van dat Amerikaanse debuut mag er alvast zijn, want de film is intussen al overladen met prijzen, en hoogstwaarschijnlijk komt daar deze week nog één of meerdere Oscars bij voor hoofdrolspeelster Natalie Portman.
De film is absoluut geen klassieke biopic, maar is daarentegen helemaal opgebouwd rond een interview dat Jackie gaf aan een journalist van Time, één week na de moord op haar man.
Larrain schildert Jackie daarin als een vrouw die – ondanks het gruwelijke drama dat haar net overkomen is – koste wat het kost zelf minutieus de regie wil blijven voeren over het beeld dat van haar en haar echtgenoot naar buiten komt: ze beseft maar al te goed dat wat ze in het exclusieve interview zegt zal bepalen hoe het publiek haar en haar man zich zullen herinneren.
En ze gedraagt zich zelfs tijdens dat privé-gesprek dan ook alsof ze de hele tijd staat te acteren voor een batterij camera’s – wat eigenlijk min of meer ook zo wàs.
Door de verkiezing van Trump kreeg de film meteen ook een andere, onbedoelde lading: meer dan 50 jaar na de feiten is Jackie nog altijd een absoluut icoon van klasse, stijl en Continue reading “JACKIE (Pablo Larrain)” »