12/1/2016: THE LOBSTER

lobscolin-farrellZin in een ijzersterke dramatische komedie annex lovestory, sciencefictionfilm, sociale satire én knettergekke datemovie, allemaal in één?

Ja, dàt dachten wij dus al! En de geschifte Griekse regisseur Yorgos Lanthimos bedient u met ‘The Lobster’ (zijn eerste Engelstalige film) op uw wenken.

Het verhaal van ‘The Lobster’ speelt zich af in een hotel waar hopeloze singles hun allerlaatste kans krijgen om hun droompartner te ontmoeten. Maar er zit voor de hotelgasten wél een serieus addertje onder het gras: als ze tijdens hun verblijf géén partner vinden, veranderen ze in een dier naar keuze, dat gedumpt wordt in een nabijgelegen bos.

Hotelgast David (Colin Farrell in grote vorm) kiest ervoor bij mislukking in een kreeft te veranderen: een dier dat makkelijk honderd jaar oud kan worden, en dat bovendien de hele tijd in de zee mag rondhangen. Dat kan dus niet fout lopen!

‘The Lobster’ is een heerlijk absurde en surrealistische prent die door Lanthimos in een prachtige retrolook gestoken werd, ook al speelt het verhaal zich dan af in de onbestemde toekomst.
Alle acteurs zijn in grote vorm (Léa Seydoux als leidster van de ondergrondse anti-date beweging! Rachel Weisz als De Bijziende Vrouw! John C. Reilly als de lispelende Continue reading “12/1/2016: THE LOBSTER” »

6/5/2014: THE GRAND BUDAPEST HOTEL

Dat Wes Anderson (‘Moonrise Kingdom’, ‘The Darjeeling Limited’, ‘The Royal Tenenbaums’…) één van de beste en meest originele regisseurs van zijn generatie is, wisten we al lang.

Maar met zijn nieuwste (en zijn voorlopig beste) treedt hij wat ons betreft definitief toe tot het rijtje waartoe bijvoorbeeld ook Scorsese, David Lynch, Almodovar, de Coen Bros. of François Ozon behoren: unieke filmmakers die van elke release een evenement maken om lang op voorhand naar uit te kijken.

Dit keer volgen we de avonturen van Gustave H en Zero Moustafa: respectievelijk de conciërge en de lobby boy van het legendarische Grand Budapest Hotel tijdens de jaren ‘30, een oord gevuld met de meest wonderlijke gasten. Et voilà: meer “plot” heeft Wes Anderson eigenlijk niet nodig om een fenomenale film te maken.

Elk frame is werkelijk perféct gecomponeerd, de fantasie spàt van het scherm en de ronduit fenomenale ensemblecast (Ralph Fiennes! Jude Law! Mathieu Amalric!  Continue reading “6/5/2014: THE GRAND BUDAPEST HOTEL” »

14/1/2014: LA VIE D’ADELE

De Gouden Palm in Cannes is altijd goed voor controverse en discussies, maar dit jaar klonk de conclusie bij vriend en vijand voor één keer volstrekt unisono: de jury onder leiding van Steven Spielberg had met het overrompelende ‘La Vie d’Adèle’ de enige mogelijke terechte winnaar bekroond.

Alles draait rond Adèle, een zeventienjarige puber die zich niet goed in haar vel voelt, en die met haar gevoelens geen blijf weet. Tot ze de tien jaar oudere Emma ontmoet: een kunstenares die naar eigen zeggen in haar blauwe periode zit. Adèle wordt niet alleen haar muze, maar ook haar minnares…

‘La Vie d’Adèle’ bevat de meest besproken seksscènes in een mainstreamfilm sinds ‘Last Tango In Paris’, maar neen: niet dàt is de kern van deze film, wel de onwaarschijnlijke
poëtische en emotionele kracht die regisseur Abdellatif Kechiche uit zijn twee Continue reading “14/1/2014: LA VIE D’ADELE” »

15/12/2009: INGLOURIOUS BASTERDS

Inglourious-Basterds-inglourious-basterds-18440744-1280-854Kort samengevat: luitenant Aldo Raine wordt samen met een stel joods-Amerikaanse soldaten achter de Duitse linies gedropt.
Hun doel? Zoveel mogelijk moffen om zeep helpen, tiens!

Aangezien ze succesvol zijn, worden Raine en zijn bende basterds een tijdje later ingezet voor Operation Kino. Goebbels, Hitler en de rest van de nazitop zullen in Parijs namelijk samen de première van een propagandafilm meemaken: perfect om ze in één klap allemaal uit te schakelen!

Goed om weten: De pers was voor één keer unaniem: ‘Inglourious Basterds’ is de beste Tarantino in jaren, en dan mag de nieuwe QT uiteraard niet op het Filmhuisprogramma ontbreken.

De filmreferenties vliegen de kijker om de oren (van Leni Riefenstahl tot ‘The Dirty Dozen’, en van Italiaanse B-pulp en Ennio Morricone tot G.W. Pabst), er mag à volonté
gelachen worden met de macabere humor (Brad Pitt is hilarisch als de belachelijk Continue reading “15/12/2009: INGLOURIOUS BASTERDS” »