Categorie archief: Recensie

Familiefilm: MIJN NAAM IS COURGETTE (Claude Barras)

Geplaatst op door

Ma_Vie_De_Courgette2Courgette is – in tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden – geen groente, maar een dapper jongetje. Wanneer hij zijn moeder verliest, voelt hij zich helemaal alleen op de wereld.

Maar in het weeshuis ontdekt hij al snel dat hij niet de enige is. Simon, Ahmed, Jujuge, Alice en Béatrice: ze hebben elk hun verhaal, en elk hun moeilijke maar ook lieve kantjes.

En dan is er nog dat ene meisje, Camille.
Courgette maakt vrienden, bouwt zijn leven op en wordt zelfs verliefd…

Logo-KIDSCAM‘Mijn Naam Is Courgette’ is een heerlijke, fijngevoelige prent over een nieuw leven opbouwen en dingen ontdekken, maar ook over problemen en verdriet.

Het (fantastische) scenario werd overigens geschreven door Continue reading “Familiefilm: MIJN NAAM IS COURGETTE (Claude Barras)” »

A GENTLE CREATURE (Sergei Loznitsa)

Geplaatst op door

A-Gentle-Creature-posterMet Rusland gaat het misschien niet zo goed, maar de laatste jaren bereikten wel een pakket schitterende Russische films onze bioscopen: het fantastische ‘Leviathan’ bijvoorbeeld, en nu weer het al even sterke en even epische ‘A Gentle Creature’ van Sergei Loznitsa.

‘De mens gedraagt zich als een wolf voor zijn medemens,’ horen we een taxichauffeur vertellen tegen een vrouw die hij in de richting van een akelig gevangenisgebouw voert. ‘En weet je hoe wolven overleven? In roedels. Snap je?’

Die dreigende vaststelling zet meteen de toon voor deze prachtfilm, die helemaal gebouwd is rondom een extreem simpel gegeven: een naamloze vrouw probeert een gevangenenkamp te bezoeken om daar bij haar opgesloten man een pakketje levensgoederen te kunnen afleveren.

Haar tocht naar de Siberische gevangenis is niet zomaar een bezoekje, maar een bijwijlen bijna surrealistische odyssee met bus, trein en taxi, waarbij we ondergedompeld worden in de ziel van het hedendaagse Rusland.

Een prettige promotiefilm voor Mother Russia van Vladimir Poetin levert dat niet op: we komen terecht in een afgeleefd land vol corrupte ambtenaren, botte onvriendelijkheid, gekmakende bureaucratie, prostitutie, alcoholisme en alom aanwezig geweld, al dan

niet in huiselijke vorm – en dan zwijgen we nog over de gangsters en oligarchen die het politieke leven gekaapt hebben.

Ook al zien we de vrouw zelf nooit lachen, het lijkt wel alsof zij het allerlaatste zachtmoedige, vriendelijke wezen in heel Rusland is…
A gentle creature, indeed.

Loznitsa baseerde zijn film losjes op het gelijknamige verhaal van Dostojevski, en wordt  Continue reading “A GENTLE CREATURE (Sergei Loznitsa)” »

KEDI (Ceyda Torun)

Geplaatst op door

trailer_KEDISinds jaar en dag zwerven er meer dan 100.000 katten in de straten van Istanboel.

Ze zijn een deel van de stad geworden en dragen bij tot de magische sfeer ervan.
De katten zijn van niemand en van iedereen, ze zijn wild noch tam.
Toch hebben ze vaak een speciale band met één of meerdere mensen, en brengen ze genegenheid en vreugde in hun leven.

Tegelijk houden de katten van Istanboel ‘hun’ mensen een spiegel voor, en doen ze hen nadenken over de wereld op een manier die niemand dat kan.

Voor haar debuutfilm ontwierp regisseuse Ceyda Torun een speciale ‘catcam’ waarmee ze op kathoogte kon filmen: daardoor bevat de film heel wat unieke actiebeelden en

Dierenbescherming-Mechelen_Logo_FINAALworden de zeven gevolgde katten echte personages – de ene is een lover, de andere een psychopaat, nog een andere een ritselaar, een gentleman of een jager.

Maar ‘Kedi’ is niet zomaar een catfilm, het is een prachtig vormgegeven ode aan Istanboel, zijn katten én zijn inwoners.  Continue reading “KEDI (Ceyda Torun)” »

JUST LIKE OUR PARENTS (Lais Bodanzky)

Geplaatst op door

slide_still-2Rosa is een vrouw die ooit droomde van een grote carrière als toneelauteur, maar die nu moet vaststellen dat er meer geld te verdienen is met het schrijven van brochures over badkamertegels dan met toneelwerken.

Bovendien heeft Rosa wel wat anders aan haar hoofd dan toneelstukken schrijven: omdat haar man Dado ongeveer constant op reis is, moet ze zowat op haar eentje het gezin runnen en haar twee veeleisende tienerdochters opvoeden.
Dado is namelijk een antropoloog en milieuactivist die altijd wel ergens de wereld een doel vindt om zich voor in te zetten – ook al valt daar geen rooie duit mee te verdienen.

Die spreidstand tussen hoogdravende idealen en dagelijks pragmatisme ontspoort op een familiefeestje tot een zware discussie tussen Rosa en haar linkse moeder, die het werk van haar schoonzoon een stuk nobeler vindt dan dat van haar dochter.

Het gevolg is een ‘Festen’-achtige explosie, die ongewild leidt tot een bekentenis van haar moeder: Rosa is niet de dochter van haar lieve vader, wel het gevolg van een slippertje met een politicus, 37 jaar geleden. Op slag staan al Rosa’s zekerheden op wankelen…

‘Just Like Our Parents’ is een zeer fraaie familiekroniek waarin de Braziliaanse regisseuse Continue reading “JUST LIKE OUR PARENTS (Lais Bodanzky)” »

BLUE (Derek Jarman)

Geplaatst op door

Blue_Jarman

Met ‘Blue’ maakte Derek Jarman in 1993 misschien wel de meest radicale en tegelijk de meest intieme en meest ontroerende film aller tijden.

Als gevolg van AIDS was het zicht van Jarman in zijn laatste, terminale levensperiode afgezwakt tot een blauwe waas, en dat is precies wat de kijker te zien krijgt: een 79 minuten durend, monochroom Yves Klein-blauw beeld.

Het gevolg is dat je als toeschouwer als het ware in het hoofd van Jarman gedwongen wordt, en dat je spontaan zelf beelden gaat bedenken bij de (fantastische) soundtrack.

musicaDie soundtrack bestaat uit een collage van mijmeringen, proza en poëzie van Jarman, waarin hij zijn ervaringen met AIDS (de behandeling, het verlies van zijn vrienden, de fysieke en emotionele pijn…) verwoordt, of de betekenis van het door hem zo geliefde blauw.

De teksten worden aangevuld met geluiden uit zijn dagelijkse leven, plus uiteraard muziek van (onder andere) Erik Satie, Coil, Simon 

Fisher-Turner en Brian Eno – Eno hielp de film overigens mee financieren.
Jarmans teksten worden op indrukwekkende wijze vertolkt door Tilda Swinton, Nigel Terry en John Quentin.

Vier maand na de première zou Jarman overlijden aan de gevolgen van AIDS.

Tot op de dag van vandaag blijft hij één van de meest vernieuwende en invloedrijke
Britse filmmakers, die ons niet alleen prachtfilms als ‘Sebastiane’, ‘Caravaggio’ en Continue reading “BLUE (Derek Jarman)” »

In première in het Filmhuis: USA 1982: WE STOOD LIKE KINGS plays KOYAANISQATSI

Geplaatst op door

19875363_1458090297563352_8401638424893301494_nAl twee keer hadden we de postrockgroep We Stood Like Kings te gast met een live soundtrack bij filmklassiekers.

Met hun ‘Berlin 1927′ en ‘USSR 1926′ bouwden ze zich via een lange reeks optredens in heel Europa een ijzersterke reputatie op, en we zijn dan ook zeer blij dat we u als openingsfilm van ons seizoen 2017-18 de Belgische première van hun nieuwe project kunnen presenteren!

Dit keer begeleiden ze live een iets minder oude maar even legendarische filmklassieker: ‘Koyaanisqatsi’, de film waarmee Godfrey Reggio in 1982 zowat de hele wereld wist te verbluffen.

‘Koyaanisqatsi’ is een woordenloze film zonder plot of verhaal, maar de indruk die de film nalaat is niettemin verpletterend: 85 minuten wordt de kijker ondergedompeld in een 19665227_10155485601864784_9208775441737170146_nstroom van adembenemende contrasterende beelden van planeet Aarde in 1982 – van cultuur en natuur, van doldraaiende mensenzeeën en onbewoonbare woestenijen, van vredevolle tableaus en atoomontploffingen, van opbouw en vernietiging, van primitivisme en spitstechnologie.

Het resultaat is een helaas nog altijd zéér actueel beeld van een planeet die door zijn eigen bewoners onleefbaar gemaakt dreigt te worden – Koyaanisqatsi betekent in de taal van de Hopi-indianen zoveel als ‘leven uit balans’.

Het camerawerk van co-scenarist Ron Fricke bestond uit een combinatie van timelapses, slowmotion en versnelde beelden, een techniek die nadien talloze keren gekopieerd werd in andere films, reclamespots en videoclips: hoog tijd om deze ook Continue reading “In première in het Filmhuis: USA 1982: WE STOOD LIKE KINGS plays KOYAANISQATSI” »

KOYAANISQATSI (Godfrey Reggio)

Geplaatst op door

Een film klarge_qyPT5NKxBRicGUg1QFsQJCSdr9Eiezen voor een poëziefestival?

Wij hoefden geen twee keer na te denken, en kozen meteen voor één van de meest indrukkende filmgedichten uit de geschiedenis: ‘Koyaanisqatsi’, de film waarmee Godfrey Reggio in 1982 zowat de hele wereld wist te verbluffen.

‘Koyaanisqatsi’ is een woordenloze film zonder plot of verhaal, maar de indruk die de film nalaat is niettemin verpletterend: 85 minuten wordt de kijker ondergedompeld in een stroom van adembenemende contrasterende beelden van planeet Aarde in 1982: van cultuur en natuur, van doldraaiende mensenzeeën en onbewoonbare woestenijen, van vredevolle tableaus en atoomontploffingen, van opbouw en vernietiging, van primitivisme en spitstechnologie.

Het resultaat is een helaas nog altijd zéér actueel beeld van een planeet die door zijn eigen bewoners onleefbaar gemaakt dreigt te worden – Koyaanisqatsi betekent in de taal van de Hopi-indianen dan ook zoveel als ‘leven uit balans’.

Het camerawerk van co-scenarist Ron Fricke bestond uit een combinatie van timelapses, slowmotion en versnelde beelden, een techniek die nadien talloze keren

18740172_10155410069548909_7673501071789946900_ngekopieerd werd in andere films, reclamespots en videoclips: hoog tijd om deze visueel baanbrekende film te komen herontdekken op groot scherm, dus.

En dan zwijgen we nog over de Continue reading “KOYAANISQATSI (Godfrey Reggio)” »

Art & Film: JAN HOET: HEILIG VUUR (Jos Van den Bergh)

Geplaatst op door

Schermafbeelding 2017-05-05 om 19.12.3125 jaar geleden verbaasde Jan Hoet de wereld met “zijn” Documenta.

Het was de eerste Documenta na de val van de Berlijnse Muur, en de eerste die vlot over de 600.000 bezoekers ging.
Bovendien zorgde Hoet ervoor dat er naast kunst ook een bokswedstrijd en baseball te zien waren.

Als hommage aan Hoet presenteren we 25 jaar na deze Documenta IX ‘Heilig Vuur’ van Jos Van den Bergh.

Met deze voor de VPRO gemaakte documentaire zorgde Van den Bergh voor één van de levendigste portretten van die man vol “heilig vuur”.

HEILIG VUUR
Regie: Jos Van den Bergh
NL-B 1992, 40 min.

Deze film werd in Filmhuis Mechelen vertoond op:
WOENSDAG 14 JUNI 2017 om 19u00

Gevolgd door een gesprek met Jos Van den Bergh, Henk Visch en Guillaume Bijl over Jan Hoet en de Documenta, gemodereerd door Hans Martens.

Elogo-academie-1en Art & Film-vertoning in samenwerking met Academie Mechelen

13/6/2017: THE OTHER SIDE OF HOPE + SLOTFEEST 2016-17 met LA PATROUILLE!

Geplaatst op door

other-side-of-hope-7-1600x1068Vertoning om 20u30

Gevolgd door ons traditionele Slotfeest, met een optreden vol Brusselse volksmuziek van La Patrouille!

Ambiance garanti, pei!

—–
Zes jaar na ‘Le Havre’ is de formidabele Fin Aki Kaurismäki eindelijk klaar met het tweede deel van zijn haventrilogie: plaats van aanmeren is nu Helsinki, en veel is er niet veranderd, want nog steeds spoelen van overal ter wereld vluchtelingen in de westerse havens aan.
Dit keer komt een Syrische vluchteling (Sherwan Haji) van onder een lading kolen gekropen: dat hij in Finland strandt is puur toeval, want als de boot in Portugal was aangemeerd, had hij dààr asiel aangevraagd.In Helsinki kruist zijn weg toevallig die van Wikstrom, een verkoper die net van zijn kettingrokende vrouw gescheiden is, en die een restaurant wil beginnen. Wikstrom (Sakari Kuosmanen) is een plantrekker die zich niet veel aantrekt van de Finse immigratiewetten, en die de vluchteling onder zijn vleugels neemt.

Net als ‘Le Havre’ is ‘The Other Side of Hope’ weer helemaal gebouwd op de extreem onderkoelde Kaurismäki-humor, en zorgen muziek en sloten wodka voor vertroosting en Continue reading “13/6/2017: THE OTHER SIDE OF HOPE + SLOTFEEST 2016-17 met LA PATROUILLE!” »

DJANGO (Etienne Comar)

Geplaatst op door

maxresdefaultIn ‘Django’ focust regisseur Etienne Comar zich op de weinig bekende oorlogsjaren van meestergitarist Django Reinhardt.

Parijs 1943: als zigeuner zou Reinhardt de dreiging van de nazi’s moeten voelen, maar dankzij zijn gitaar lijkt hij in een andere realiteit te leven: van Hitler heeft hij nog nooit gehoord, en zelfs de Duitsers zijn fan van hem – als hij zijn muziek een béétje aan de Arische wetten kan aanpassen, zit er zelfs een toernee voor de nazi-kopstukken in Duitsland in.

Wanneer blijkt dat “zijn muziek aanpassen” eerder een verplichting dan een vraag is, begint het ook Django eindelijk te dagen: het lijkt hem raadzamer met zijn familie onder

te duiken, en om te proberen naar het neutrale Zwitserland te vluchten voor het te laat is. Maar daarvoor is de hulp van mensenmokkelaars nodig…

‘Django’ wordt helemaal gedragen door een schitterende Reda Kateb (‘Un Prophète’), die het charismatische hoofdpersonage perfect tot leven weet te brengen: alleen Continue reading “DJANGO (Etienne Comar)” »