THE INVADER (Nicolas Provost)

THE-INVADER_STILL_07-1024x576Amadou, een Afrikaanse vluchteling, spoelt aan op een Zuid-Europees strand, waar hij meteen opgepikt wordt door een bende mensenhandelaars.

Op een dag ontmoet hij echter, Agnes, een zakenvrouw die zich meteen tot hem aangetrokken voelt – waardoor hij haar ziet als zijn reddende engel.

De vrouw kan zijn verwachtingen echter niet waarmaken, waardoor Amadou in een draaikolk van wanhoop en geweld verzeilt.

Met ‘The Invader’ heeft onze landgenoot Nicolas Provost een adembenemend sterk debuut afgeleverd: het intussen bijna beruchte openingsshot (van de schaamlippen van Hannelore Knuts in één vloeiende take door naar aangespoelde vluchtelingenlijken op een strand) is een pareltje, en de rest van de film moet daar absoluut niet voor Continue reading “THE INVADER (Nicolas Provost)” »

SUBMARINE (Richard Ayoade)

richard-ayoade-submarine-600x285De 15-jarige scholier Oliver Tate (een heerlijk quirky Craig Roberts) heeft een levendige fantasie: hij vindt van zichzelf dat hij allerhande eigenschappen heeft die zijn omgeving niet opmerkt, denkt na over zijn eigen begrafenis en verzinkt graag in Nietschzeaanse gedachten.

Hoewel hij van zichzelf denkt een uitermate cool literair genie te zijn, heeft hij Het nog nooit gedaan, en daar wil hij snel verandering in brengen: voor zijn zestiende verjaardag wil hij naar bed met zijn mooie klasgenote Jordana (fantastisch vertolkt door Yasmin Paige).

Zijn tweede levensdoel is het wankele huwelijk van zijn ouders redden, door te vermijden dat zijn ma aan de haal gaat met hun aalgladde new age-buurman.

Het hoofdpersonage van deze geestige en ontroerende prent roept enige herinneringen op aan ‘Donnie Darko’, al is ‘Submarine’ een stuk minder duister, en een stuk méér Brits – denk dus Donnie Darko, maar dan met Adrian Mole in de hoofdrol.

Regisseur Richard Ayoade - een videoclipregisseur en comedian die u misschien nog het beste kent als Maurice Moss uit de sitcom ‘The IT Crowd’ – baseerde zijn speelfilmdebuut op de gelijknamige roman van Joe Dunthorne, en levert meteen een Continue reading “SUBMARINE (Richard Ayoade)” »

DRIVE (Nicolas Winding Refn)

drive_0‘Drive’ – volgens velen dé film van het afgelopen jaar – gaat over een een Hollywood-stuntman die er nog een tweede baantje op na houdt: als de onderwereld ergens een snelle vluchtauto-met-chauffeur nodig heeft, is hij de man die ze inhuren – uiteraard tegen een fikse vergoeding.

Op een dag moet hij echter al zijn kunnen bovenhalen om zijn bloedmooie buurvrouw en haar zoontje te redden…

Ruim zés jaar is er gewerkt aan ‘Drive’, maar het indrukwekkende openingsfragment – een bloedstollende achtervolgingsscène waarin The Driver een kat- en muisspelletje

speelt met de flikken – maakt al meteen duidelijk dat al die inspanningen de moeite waard zijn geweest: dit is een bloedstollende, film noir-achtige thriller waarin de hoofdrolspeler niet alleen naamloos is, maar ook bijna geen woord zegt.

Geen probleem voor Ryan Gosling, die in de traditie van Clint Eastwood (of Alain Delon in ‘Le Samourai’) gewoon op cool en uitstraling acteert, en daar nog mee Continue reading “DRIVE (Nicolas Winding Refn)” »

THE ARTIST (Michel Hazanavicius)

the artist 2Hollywood, 1927: George Valentin is een ster van de stomme film, maar het geluid is in aantocht, en de man vraagt zich dan ook af hoe het nu verder moet met zijn carrière.

Net op dat moment ontmoet hij de jonge danseres Peppy Miller: een rijzende ster in het wereldje…

In ‘The Artist’ catapulteert de Franse regisseur Michel Hazanavicius ons terug naar de tijd en de wereld van de stomme film. Sterker nog: in deze tijden van 3D, special effects en digitale projecties copieerde hij tot in de kleinste details de vorm en stijl en van de stomme film, tot het ouderwetse beeldformaat toe.
Nu maakt dat op zich natuurlijk geen goede film, maar – en nu komt het écht straffe – dat is ‘The Artist’ wél: deze film is uiterst fris, modern en helemaal van nu. Dat is uiteraard te danken aan Hazanavicius’ prima regie, maar ook aan het uiterst leuke script en de

prima vertolkingen van Jean Dujardin (die zijn personage neerzet alsof hij Rudolf Valentino zelve is) en de excellente Bérénice Bejo.

Het maakt van ‘The Artist’ een heerlijk tijdsdocument, volgestouwd met fijne knipoogjes naar de filmgeschiedenis. Stil genieten!

Nog enkele Award-weetjes: ‘The Artist’ is een Oscar-kanshebber, en werd in afwachting Continue reading “THE ARTIST (Michel Hazanavicius)” »

POULET AUX PRUNES (Marjane Satrapi + Vincent Paronnaud)

Poulet-aux-Prunes-Chicken-007Teheran, 1958: bij een huiselijke ruzie gooit de vrouw van grote violist Nasser Ali Khan zijn geliefde instrument kapot.

Nasser Ali start een zoektocht naar een even goede vervangviool, maar al snel blijkt dat geen enkel instrument dezelfde klank kan bieden: voor Nasser heeft het leven dan ook geen zin meer, en doodgaan lijkt hem de beste optie.

Tijdens zijn laatste levensweek verzinkt hij helemaal in melancholische gedachten: aan zijn jeugd, aan zijn kinderen, en aan zijn grote, geheime liefde…

Marjane Satrapi - Iraanse van oorsprong, maar ze woont in Frankrijk – heeft duidelijk geen zin om zichzelf te herhalen: haar alom gelauwerde animatiefilm ‘Persepolis’ mag dan een groot succes geweest zijn, met haar nieuwe gooit ze het (samen met haar co-regisseur Vincent Paronnaud) over een compleet andere boeg.

‘Poulet Aux Prunes’ is weliswaar ook gebaseerd op één van haar stripverhalen, maar dit keer gebruikte ze acteurs van vlees in bloed, die ze laat acteren in prachtige bordkartonnen, beschilderde decors: een concept dat deze visueel verbluffende film een Continue reading “POULET AUX PRUNES (Marjane Satrapi + Vincent Paronnaud)” »

HOWL (Rob Epstein & Jeffrey Friedman)

27_HowlI saw the best minds of my generation destroyed by madness, starving hysterical naked, dragging themselves through the negro streets at dawn looking for an angry fix’

Het zijn de openingsregels van ‘Howl’, nu algemeen beschouwd als een meesterwerk van de beat-poëzie.

In 1957 was het echter vooral een gedicht waarmee schrijver Allen Ginsberg zich een rechtszaak vanwege ‘obsceniteit’ op de hals haalde.

In de gelijknamige film volgen we het leven van de jonge Ginsberg, waar zijn obsceniteitsproces als een rode draad doorheen geweven is.

Voor ‘Howl’ mengde het regisseursduo Rob Epstein & Jeffrey Friedman allerlei filmtechnieken – speelfilm met animatiefilm, kleur met zwart-wit en documentaire beelden van de echte Ginsberg met nagespeelde sequenties.

Het resultaat is een fascinerend portret van één van de mensen die mee de tegencultuur van de sixties mogelijk gemaakt hebben.

James Franco is ronduit meesterlijk als de jonge Allen Ginsberg.
In de bijrollen ziet u onder andere Jeff Daniels, Treat Williams en Mary-Louise Parker.
Het camerawerk is van de meesterlijke Edward Lachman, de muziek is van de al even Continue reading “HOWL (Rob Epstein & Jeffrey Friedman)” »

BEGINNERS (Mike Mills)

beginners03Oliver – een in L.A. wonende dertiger – krijgt op korte tijd twee nogal verrassende berichten te horen van zijn bejaarde vader: eerst out de 75-jarige man zich na het overlijden van zijn vrouw als homo (hij blijkt een veel jongere minnaar te hebben).

En vervolgens blijkt dat Olivers pa aan terminale kanker lijdt.

Door die nieuwe wendingen begint Oliver ook zijn – talrijke – eigen relaties te overdenken: één voor één zijn ze stukgelopen, maar nu heeft hij Anna leren kennen, een Française die net als hijzelf ook haar problemen heeft met haar vader.

‘Beginners’ is een heerlijke, warme en bitterzoete komedie, die voortgestuwd door prima vertolkingen van Christopher Plummer (als de vader), Goran Visnjic, Mélanie Laurent (als de labiele Franse vriendin van Oliver) en de immer geweldige Ewan McGregor.

De film is overigens gebaseerd op ware feiten: ook de vader van regisseur Mike Mills Continue reading “BEGINNERS (Mike Mills)” »

LA PIEL QUE HABITO (Pedro Almodovar)

lp10Robert Ledgard is een briljant chirurg uit Toledo.

Nadat zijn vrouw bij een auto-ongeluk levend verbrand werd, heeft hij zich op een nieuw levenswerk gestort: het ontwerpen van een synthetisch huidtype dat immuun is voor brandwonden.

Officieel voert hij zijn testen alleen op muizen uit, maar in werkelijkheid gebeuren ze op de mooie jonge Anaya,  een vrouw die hij samen met zijn bediende Marilia gevangen houdt.

In ‘La Piel Que Habito’ werkt Antonia Banderas voor het eerst sinds 1990 (‘Atamé!’ was hun laatste gezamenlijke meesterwerk) nog eens samen met de man die hem ontdekte en vervolgens in een baan om de wereld lanceerde: Pedro Almodovar.

Het resultaat is volgens de regisseur ‘een horrorfilm, maar dan eentje zonder geweld en gegil’. En is – zoals we van de Meester gewoon zijn – volgepropt met kleurrijke Continue reading “LA PIEL QUE HABITO (Pedro Almodovar)” »

WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN (Lynne Ramsay)

we-need-to-talk-about-kevin-tilda-swinton-john-c-reillyNa de geboorte van haar zoon Kevin zet Eva haar carrière aan de kant om voor zijn opvoeding te zorgen.

De communicatie tussen moeder en zoon verloopt echter uitermate moeizaam, en net voor hij zestien wordt loopt het gedrag van haar zoon zelfs compleet uit de hand: Kevin richt een slachtpartij aan op zijn school.

Eva blijft achter met de knagende vraag of zij als moeder mee verantwoordelijk is voor het feit dat haar zoon opgegroeid blijkt te zijn tot een psychopaat.

‘We Need To Talk About Kevin’ is gebaseerd op het gelijknamige succesboek van Lionel Shriver, en voor één keer is er volgens ons geen enkele discussie mogelijk: de film is beter dan het boek.

De twee belangrijkste redenen daarvoor?
Enerzijds de fantastische regie van de Schotse Lynne Ramsay (zie ook ‘Ratcatcher’), en Continue reading “WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN (Lynne Ramsay)” »

13/12/2011: HASTA LA VISTA!

hastlavista_grootKort samengevat: Lars, Philip en Jozef zijn drie gehandicapte kameraden die een voorliefde hebben voor wijn en vrouwen.

Het eerste naar binnen kappen kost hen geen enkele moeite, het tweede daarentegen is een groot probleem.

En dus besluiten ze samen onder het mom van een ‘wijntour’ een trip naar Spanje te ondernemen, met maar één doel voor ogen: seks.
Dat één van hen blind is, een andere aan zijn rolstoel gekluisterd zit en de derde volledig verlamd is, zal hen niet tegenhouden.

Goed om weten: regisseur Geoffrey Enthoven – die eerder al ‘Vidange Perdue’ en ‘Les Enfants de l’amour’ maakte – koos in ‘Hasta La Vista!’ voor een uitermate delicaat het onderwerp (over seks met gehandicapten wordt niet elke dag een film gemaakt), maar het Continue reading “13/12/2011: HASTA LA VISTA!” »