‘A real-life monster movie’: zo omschreef een Amerikaanse criticus ‘Vice’, en daar kunnen we ons eigenlijk helemaal bij aansluiten, al hadden we ook kunnen gaan voor ‘genadeloze politieke satire’ en ‘ijzersterke biopic van een rechtse cynicus’.

Herinnert u zich Dick Cheney nog, de vice-president ten tijde van Bush Jr.? Wie wàs die man eigenlijk? En hoe was hij in godsnaam op die positie geraakt?

Het antwoord: niemand die het weet, want Cheney gaf amper interviews, en àls hij het deed, waren ze doodsaai en nietszeggend. Verder bleef hij vooral de hele tijd in de schaduw, gedroeg hij zich in het openbaar als een uitgebluste ambtenaar en droeg hij de meest banale pakken die er te vinden waren.

En net dié handelswijze bleek voor de sluwe Cheney een bijna geniale manier om

ongemerkt en stoemelings als vicepresident een nooit geziene macht te verwerven, én de loop van de Amerikaanse politiek definitief te veranderen – helaas richting Donald Trump, maar dat is weer een ander verhaal.

Wie in de sixties echter voorspeld had dat Cheney tot één van de machtigste mannen uit de Amerikaanse geschiedenis zou uitgroeien, zou nochtans vierkant uitgelachen zijn: de jonge Cheney was een compleet gesjeesde student, een boertige fils à papa wiens Continue reading “VICE (Adam McKay)” »