CINEMA CORONA #107: THE GRANDMOTHER (David Lynch)

The_GrandmotherVandaag in onze CINEMA CORONA: ‘THE GRANDMOTHER’, een duistere maar uitmuntende film van de jonge David Lynch.

Nadat hij enkele uiterst opvallende, zeer veelbelovende korte filmpjes gemaakt had kreeg de toenmalige kunststudent David Lynch in 1970 een subsidie van het American Film Institute om een langere film te draaien.

Het resultaat heette ‘The Grandmother’, een film waar Lynch’ veelzijdige en volstrekt unieke talent meteen vanaf spatte.
Centraal in deze mix van animatie en ‘echte’ film staat een jongetje dat gebukt gaat onder een stel brutale, morsige, walgelijke ouders. Zijn moeder verwaarloost hem, en wanneer zijn vader merkt dat hij in zijn bed plast, mishandelt die hem.

Alles verandert wanneer het jongetje een zak met zaden vindt, en er eentje daarvan plant: het zaad groeit uit tot een liefhebbende oma…

‘The Grandmother’ is een surrealistisch, donker pareltje dat gezien kan worden als een voorstudie van Lynch eerste echte meesterwerk, het fantastische ‘Eraserhead’.
Met minimale middelen weet hij hier visuele magie en een nachtmerrie-achtige atmosfeer te creëren, daarbij geholpen door de uitermate spooky soundtrack van Tractor en het dito sound design van de latere Oscarwinnaar Alan Splet, die heel zijn carrière aan de zijde van Lynch zou blijven werken.

De animatie lijkt dan weer opvallend sterk op de surrealistische animatiefilmpjes die Terry Gilliam voor Monty Python maakte, hoewel ze op dat moment allebei aan het prille begin van hun carrière stonden en een paar duizend kilometer van elkaar verwijderd waren.

Zéér de moeite waard, dus. Enjoy!

VRIJDAG 26/2/2021, 19u30: Gratis online screening van ‘LA ROSE BLANCHE’ – VOLZET!

Rose_Banche_keykop_afficheUPDATE: deze screening is ondertussen helemaal VOLZET!

Maar er is nog een heel groot ander (en gratis) online filmaanbod beschikbaar in onze CINEMA CORONA.
——-

Café La Rose Blanche is het laatste Griekse volkscafé van Molenbeek. Een halve eeuw al is het in handen van de familie Karassavidis, die vluchtelingenroots heeft in Klein-Azië.

Tegenwoordig wordt het café uitgebaat door de broers Kostas en Pavlos, die de zaak op hun onnavolgbare eigen manier runnen. Wat deze plek uniek maakt, is de manier

waarop deze hardwerkende Grieken hun klanten al die tijd in elkaar wisten te klikken – klanten die bijna elke migratiegolf die over Molenbeek heenspoelde vertegenwoordigden.

Regisseur Kris Kaerts en zijn crew proberen deze warme microkosmos vast te houden, terwijl die onhoudbaar aan het verdampen is. Het resultaat is een geëngageerde
Continue reading “VRIJDAG 26/2/2021, 19u30: Gratis online screening van ‘LA ROSE BLANCHE’ – VOLZET!” »

CINEMA CORONA #118: ALL THAT HEAVEN ALLOWS (Douglas Sirk)

All_That_Heaven_Allows

Deze film was maar tijdelijk beschikbaar, en is niet meer te bekijken.
Maar er zijn nog tal van andere films te zien in onze CINEMA CORONA.

—-
Leg uw zakdoek alvast klaar, want vandaag hebben we misschien wel de beste film van de Meester van het Melodrama voor u klaarstaan: ‘ALL THAT HEAVEN ALLOWS’ van Douglas Sirk.

Alles draait rond Cary Scott, een weduwe van bijna-middelbare leeftijd met twee bijna-volwassen kinderen: haar hele sociale leven speelt zich af in een klein stadje in New England, in een kleine groep van vrienden van de country club. Financieel komt Cary niks tekort, maar echt gelukkig maakt het verveelde, vastgeroeste weduwenleventje haar niet.

De enige met wie ze echt kan praten is tuinman Ron Kirby, die enkele keren per jaar de bomen rond haar huis komt snoeien. Al snel ontstaat een hechte vriendschap tussen Cary en de galante, intelligente en vrijdenkende Ron, een vriendschap die al even snel omslaat in liefde.

Maar aangezien Ron een heel stuk jonger is dan Cary en niet bepaald tot de elitaire, conservatieve country club-incrowd behoort, is hun relatie al snel een mikpunt voor opmerkingen en geroddel.
En ook de kinderen zijn niet opgezet dat hun moeder een relatie aangaat met een veel jongere man…

‘ALL THAT HEAVEN ALLOWS’ werd in de fifties (zoals alle Sirk-films) gepromoot als een ‘vrouwenfilm': een tranentrekker waar de iets oudere dames op zondagmiddag konden naar gaan kijken, om daarna in de plaatselijke patisserie een pateeke te gaan eten.

Sirk-films werden in de pers dan ook steevast neergesabeld als sentimentele brol, daarbij vlotjes voorbijgaand aan de unieke filmische kwaliteiten van de man, én aan de kritiek op de heersende burgermoraal die Sirk onder het melodrama-laagje verstopte.

Ondertussen hebben zowel deze film als Sirk zelf gelukkig wél hun welverdiende plaats in het filmpantheon gekregen: de regie is uitmuntend, de fotografie (van grootmeester Russel Metty) fenomenaal, het Technicolor-kleurenspel onovertroffen en de casting van het duo Jane Wyman-Rock Hudson als het oudere vrouw/jongere man-koppel perfect.

Zowel Todd Haynes (in zijn ‘Far From Heaven’), Fassbinder (‘Angst Essen Seele Auf’) als François Ozon (‘8 Femmes’) maakten er geen geheim dat ze leentjebuur speelden bij Sirk, terwijl ook John Waters op zijn volstrekt unieke manier een -nouja- hommage aan de meester bracht in zijn ‘Polyester’.

 
Bekijk hier wat regisseurs Allison Anders over de film (en de trailer) te vertellen heeft:

CINEMA CORONA #50: Art & Film: GUEST OF CINDY SHERMAN (Paul H-O & Tom Donahue)

guest_of_cindy_shermanUPDATE: deze film is niet meer beschikbaar, maar u kunt nog tal van andere gratis kunstdocu’s bekijken in onze Art & Film-reeks in virtuele samenwerking met Academie Mechelen.
—-

‘GUEST OF CINDY SHERMAN’ is een heerlijke, grappige documentaire van Tom Donahue en Paul H-O.

Die Paul H-O maakte in de nineties (samen met zijn partner in crime Walter Robinson) ‘Gallery Beat’, een grappige en oneerbiedige New Yorkse no budget-kunstshow waarmee hij op de lokale televisie gebakken lucht producerende kunsthandelaars, blasé artiesten en kunstsnobs door de mangel haalde.

Het programma kon volgens Robinson nog het best omschreven kan worden als ‘Beavis & Butthead go to the art world‘: ze crashten met hun camera élke opening in New York (of toch diegene waar ze naar binnen mochten), filmden daar met hun technisch gestuntel vaak meer galerieplafonds dan kunstwerken, en stelden er bij voorkeur uiterst domme vragen aan Belangrijke Mensen (‘Euh. Wat had je voor ontbijt vanmorgen?’), en uiterst belangrijke vragen aan domme mensen.
En o ja: ze gaven uiteraard ook ongezouten hun mening over de werken van de talloze zelfverklaarde opvolgers van Picasso die in de New Yorkse kunstwereld rondlopen.

Niet elke pompeuze macho-artiest kon lachen met die oneerbiedige oordelen over hun Geniale Oeuvre (de scène met Julian Schnabel!), maar rijzende ster Cindy Sherman bleek een stiekeme fan van het programma: de notoir mediaschuwe Sherman – die zo goed als onbereikbaar was voor de ‘echte’ kunstpers – praatte tot eenieders verbazing wél honderduit met ‘reporter’ Paul H-O van het knullig-amateuristische programma.

Sterker nog: Paul H-O krijgt haar toestemming een soort videodagboek maken over het totstandkomen van haar volgende serie foto’s – iets waar geen enkele ‘ernstige’ kunstjournalist ooit in geslaagd was.
En alsof dat nog niet genoeg was, bloeide er algauw iets moois tussen de no nonsense-artieste en de schelmachtige reporter.

Maar waar hun relatie de eerste jaren een sprookje leek, kreeg ze voor Paul H-O (en zijn ego) een erg duistere kant op het moment dat Sherman tot een absolute wereldster uitgroeide: op de uiterst selecte miljonairsfeestjes, gala’s en jetvluchten waar Sherman nu opeens welkom is om in het gezelschap van Elton John en Madonna te smoezelen met Wall Street-bankiers, miljardairs en de nouveau riches van de techno bubble zijn ze de aanwezigheid van een volstrekt onbekende nobody als H-O liever kwijt dan rijk.

En dat wordt hem op diverse wijzen duidelijk gemaakt. Subtiele en minder subtiele….

‘Guest of Cindy Sherman’ schetst niet alleen een uniek privébeeld van de artieste Cindy Sherman (die overigens heerlijk down to earth blijkt), maar geeft ook een vernietigend inkijkje achter de schermen van de bikkelharde New Yorkse kunstwereld, en van de zo mogelijk nog meer meedogenloze ons-kent-ons-mentaliteit van de superrijken en de jet-set incrowd.
Aanrader!

CINEMA CORONA #26: GALLOPING MIND (Wim Vandekeybus)

Quarantainedag 26!galloping

Vijf jaar geleden vertoonden we in het Filmhuis ‘GALLOPING MIND’, het speelfilmdebuut van choreograaf Wim Vandekeybus.

Deze unieke film wordt tijdens de lockdown voor korte tijd gratis online gezet door producent Savage Film, dus brengen wij hem zeer graag nog eens onder uw aandacht. En omdat de film nog altijd even goed is, doen we dat gewoon met dezelfde promotekst als die we vijf jaar geleden gebruikten:

‘Galloping Mind’ is een prachtig in beeld gezet verhaal geworden, over een tweeling die bij de geboorte uit elkaar wordt gehaald. Het meisje groeit op in een welstellende familie, de jongen belandt in een bende dakloze straatkinderen – de ‘paardenjongens’.

Maar hoe verschillend ze ook opgevoed worden, de familiebanden blijken toch niet zomaar af te schudden…

In de hoofdrollen ziet u Natali Broods, Ultima Vez-danser Jerry Killick, Orsi Toth en vele prachtige paarden. En als de straatkinderen u authentiek overkomen: ze zijn gecast in Hongaarse weeshuizen en opvangcentra.

De soundtrack bij dit vibrerende, intense debuut is geschreven door Mauro & Marc Ribot.

Wees snel (want de film blijft slechts drie weken online), enjoy, en blijf in uw kot!

CINEMA CORONA #92: Art & Film: MARINA ABRAMOVIC: THE ARTIST IS PRESENT

marina-abramovic-the-artist-is-presentDeze film was maar tijdelijk beschikbaar en is niet langer gratis online te bekijken.

—–

Vandaag in CINEMA CORONA – zoals elke maandag en in virtuele samenwerking met Academie Mechelen – een Art & Film-vertoning.

De uiterst bijzondere documentaire die we uitgekozen hebben is ‘THE ARTIST IS PRESENT’, een film gedraaid in aanloop naar en tijdens de unieke en baanbrekende performance van Marina Abramovic in het New Yorkse Museum of Modern Art in 2010.

Het concept achter die performance was even simpel als briljant: Abramovic zou drie maanden lang, zes dagen per week en acht uur per dag op een stoel in het museum zitten, terwijl op een stoel tegenover haar steeds één bezoeker mocht plaatsnemen. Zonder woorden te gebruiken of te bewegen zouden de twee elkaar zo lang de bezoeker dat wou in de ogen kijken – pure en intense één-op-één-communicatie met de artieste, een levend zelfportret van Abramovic.

Het resultaat van dat simpele concept was even verbazend als indrukwekkend, intens en ontroerend: vele bezoekers konden hun emoties niet bedwingen en barstten in tranen uit, anderen werden verliefd, nog anderen probeerden van het podium dat ze met de artieste mochten delen hún podium te maken…
Het wereldberoemd geworden hoogtepunt van de performance voltrok zich toen – tussen de andere bezoekers door – opeens haar ex-man Ulay tegenover haar kwam zitten.

Vele duizenden andere kandidaten raakten niet tot bij de artieste, in totaal zou de Abramovic-retrospectieve zelfs 850.000 (!!!) bezoekers naar het MoMA lokken. Verbazingwekkend voor een performance-artieste die het grootste deel van haar leven met haar vaak zeer extreme performances in de marge van de kunstwereld had vertoefd – en die zelfs vaak de kritiek had gekregen dat ze geen kunst maakte.

‘THE ARTIST IS PRESENT’ volgde niet de hele opbouw en uitvoering van de performance, maar toont ook hoe extreem slopend die was voor Abramovic, zowel fysiek als mentaal. Bovendien wordt aan de hand van interviews met Abramovic ook een beeld geschetst van haar eerdere performances, haar kijk op kunst en haar relatie met Ulay, ondanks de scheiding onbetwistbaar de liefde van haar leven.

Neem het van ons aan: ‘THE ARTIST IS PRESENT’ is diep ontroerend en een absolute must see.

P.S.: de website van de tentoonstelling (met foto’s van alle bezoekers die tegenover Abramovic plaatsnamen) is nog altijd HIER te bekijken.

CINEMA CORONA #88: WERNER HERZOG EATS HIS SHOE (Les Blank)

Werner-Herzog-Eats-His-Shoe

UPDATE: deze film was maar tijdelijk beschikbaar, en is niet meer online te bekijken.
Maar u vindt nog meer dan 100 andere gratis films en docu’s in onze CINEMA CORONA.

—-
In de jaren ’70 liep de jonge aspirant-filmmaker Errol Morris de Duitse regisseur Werner Herzog tegen het lijf.
Om Morris te motiveren met alle mogelijke middelen een film te maken, wedde Herzog met Morris dat hij zijn schoen zou opeten als Morris erin zou slagen zijn film in de zalen te brengen.

Helaas (of gelukkig) lukte Morris in zijn opzet, en is Herzog niet iemand die op een gegeven woord terugkomt.

En dus at Werner Herzog létterlijk zijn schoen live op tijdens de premièrevoorstelling van ‘Gates of Heaven’, het debuut van Errol Morris (en beloofde hij de tweede schoen te zullen opeten op het moment dat een grote studio de distributie zou verzorgen).

Herzog zou Herzog niet zijn als hij zijn schoenen – met de hulp van topchef Alice Waters – niet netjes gekookt had in eendenvet, en op smaak gebracht met rozemarijn, flink wat look, uitjes, chili en tabasco.

Tussen het koken en het eten door vertelt Herzog op zijn eigen onnavolgbare wijze over zijn kijk op film en filmmaken.

Het resultaat is ‘Werner Herzog Eats His Shoe’, een uniek snoepje om duimen en vingers bij af te likken. Laat het u smaken!

P.S.: in de film zitten enkele fragmenten van Herzogs AUCH ZWERGE HABEN KLEIN ANGEFANGENverwerkt. Ook die kunt u nog altijd bekijken in onze CINEMA CORONA. Doén!

CINEMA CORONA #79: ‘3 BROTHERS – RADIO RAHEEM, ERIC GARNER, GEORGE FLOYD’ (Spike Lee)

do_the_right_thingUPDATE: deze film is helaas niet langer online beschikbaar.
Maar er zijn nog meer dan 120 andere films wel gratis online te bekijken in onze CINEMA CORONA.

—–

Amerika staat in de fik, na nog maar eens een racistische brutaliteit.
De zoveelste in een hele, héle lang rij.

Het zette Spike Lee ertoe aan gisteren ‘3 BROTHERS’ uit te brengen, een korte film waarin beelden van de moord op Eric Garner (2014), de moord op George Floyd (2020) en de Radio Raheem-moord uit zijn eigen ‘Do The Right Thing’ (1989) door elkaar gemonteerd zijn.

Er ligt meer dan dertig jaar tussen de drie opnames, maar het zijn akelig identieke beelden van akelig identieke gebeurtenissen. Het resultaat is een korte maar indrukwekkende en uiterst veelzeggende film.

 

Wat we niet wisten: de gebruikte scène uit ‘Do The Right Thing’ werd door Spike Lee gebaseerd op de moord op graffiti-artiest Michael Stewart, uit 1983.
Exact dezelfde moord die ook in de documentaire ‘JEAN-MICHEL BASQUIAT: THE RADIANT CHILD’ (de Cinema Corona-film die we gisteren deelden) al een cruciale rol speelde.

In een normale wereld zou het een stilzwijgende evidentie moeten zijn dat in het Filmhuis – of gelijk waar in de maatschappij – geen enkele plaats is voor racisme of discriminatie.

Maar uit de feiten blijkt helaas dat het vandaag nog altijd zeer belangrijk is dat iedereen dat nog eens openlijk, duidelijk en luid zégt.
Bij deze.

Filmhuis Mechelen engageert zich al sinds het begin in 1976 voor antiracisme, en we zullen dat blijven doen.
Niet alleen in de geest, maar waar we proberen dat waar het kan ook actief, met kleine dagelijkse (film)daden.
Bijvoorbeeld door week na week een op alle vlakken zo divers mogelijk aanbod van kwaliteitsfilms op te nemen in onze programmatie.
Of door tijdens het jaarlijks Afrika Filmfestival de Artist Award uit reiken aan talentvolle artiesten met Afrikaanse roots. Want ook al beschouwt de artistieke wereld zichzelf als o zo open minded, al te vaak botsen ook daar niet-blanke artiesten nog op glazen plafonds en gesloten deuren.

82198822_10157571206664211_8558505782264463360_n

Om Spike Lee te citeren:
Do The Right Thing.

Of om een baseballpet te citeren:
Make Racism Wrong Again.

 

 

 

 

CINEMA CORONA #78: Art & Film: JEAN-MICHEL BASQUIAT: THE RADIANT CHILD (Tamra Davis)

radiant_child_basquiatUPDATE: deze film was maar tijdelijk beschikbaar, en is niet langer te bekijken.

Maar er zijn nog altijd meer dan 100 andere gratis films en docu’s te zien in onze CINEMA CORONA.

—-
Art & Film is een (in dit geval virtuele) samenwerking met Academie Mechelen.

‘JEAN-MICHEL BASQUIAT: THE RADIANT CHILD’ van Tamra Davis is niet alleen een straffe documentaire over de veel te vroeg gestorven Jean-Michel Basquiat, maar is (helaas) ook om tal van andere redenen nog altijd hyperactuee en zéér het bekijken waard.

Basquiat begon zijn steile opgang naar de top onder het alter ego SAMO, als graffiti-artiest in het New York van de jaren ’70.
Hij schakelde echter al snel over op schilderwerk, in een unieke stijl die begin jaren ’80 stormenderwijze de kunstwereld veroverde: eerst die van New York, vervolgens die van LA, en uiteindelijk de hele wereld. Collectioneurs staan in de rij om zijn werk te kopen, sterren als Andy Warhol en Madonna kijken naar hém op.

Maar evengoed spuit in deze docu het alom aanwezige racisme naar boven, zowel in bedekte als in minder bedekte vorm: van taxichauffeurs die de op dat moment bekendste artiest ter wereld weigeren op te pikken tot journalisten die ronduit beledigende en denigrerende vragen stellen

Maar ook de zogezegd liberale kunstwereld waarin Basquiat terechtkomt is akelig éénkleurig: musea weigeren zijn werk, en ook op openingen in galeries was het nu niet bepaald een grote multiculturele melting pot, wel integendeel. Of zoals Diego Cortez de toestand in de New Yorkse kunstwereld begin jaren ’80 samenvat: “I was sick of seeing white walls with white people drinking white wine”.

Dat racisme is dan ook een onderwerp dat onlosmakelijk deel uitmaakt van Basquiats oeuvre: één van zijn meest persoonlijke werken is ‘Defacement: The Beating Of Michael Stewart’.
Het is een schilderwerk dat vandaag akelig actueel is, en dat Basquiat schilderde na de dood van de graffiti-artiest Michael Stewart: die wel door vijf blanke agenten zodanig verschrikkelijk toegetakeld dat hij in een coma belandde en dertien dagen later overleed.

De agenten kwamen er zonder vervolging vanaf.

De zaak en het werk van Basquiat dateren allebei uit 1983. Dat er in al die jaren blijkbaar niks veranderd is maakt de bijna identieke dood van George Floyd in 2020 alleen maar nog méér shockerend dan ze al was.