In ‘I AM A MACAW’ (originele titel: ‘Eu Sou Uma Arara’, of in het Nederlands: ‘Ik ben een ara’) reflecteert Rivane Neuenschwander op de impact van de vernietiging van het Braziliaanse oerwoud voor de inheemse bevolking.
Neuenschwander – algemeen beschouwd als één van de belangrijkste hedendaagse Braziliaanse artiestes – bedacht samen met filmmaakster Mariana Lacerda het idee om de vele protestbetogingen (de meesten tegen de ultrarechtse president Bolsonaro) te infiltreren met hun acties.
Sophia is lerares Filosofie in Montreal: intellectueel, stijlvol, knap, goed inkomen, behorend tot de betere klasse, woont al 10 jaar samen met collega-intellectueel Xavier.
In een seksloos huwelijk weliswaar, maar bon: een mens kan niet àlles hebben, natuurlijk.
Wanneer hun landhuis gerenoveerd moet worden, stapt Sylvain het leven van Sophia binnen.
Sylvain is timmerman, vooral géén intellectueel en – laten we het maar zeggen zoals het is – een simpele mens, een wat brute oerkracht met een vestimentaire voorliefde voor houthakkershemden.
Twee complete tegenpolen dus, maar met een onweerstaanbare aantrekkingskracht die
meteen knetterende liefde (en seks) op het eerste gezicht doet ontbranden.
‘Nous aimer comme si l’amour, c’était la mort,’ citeert Sylvain uit het hoofd.
‘Wat een prachtige zin. Rimbaud?,’ vraagt Sophia.
‘Neen, Michel Sardou,’ antwoordt Sylvain zonder een zweem van ironie.
En dan zijn ze nog niet eens in de bubbel van hun nieuwe geliefden gestapt, waarin aan de ene kant Sophia op types botst die over ‘luie immigranten’ foeteren, terwijl Sylvain aan de andere kant geen flauw idee heeft over welk Absoluut Te Lezen En In De Kwaliteitskrant Aangeprezen Meesterwerk de intello’s het nu weer hebben.
Om maar te zeggen: is dit alleen maar een steekvlam-relatie gebaseerd op lust, of kan hun liefde standhouden?
Moet ze kiezen voor haar man, of voor deze natuurmens met wie ze eigenlijk niet veel gemeen lijkt te hebben?
De Italiaanse regisseur Matteo Garrone is niet op één stijl of genre vast te pinnen: na toppers als het brutale maffiaverhaal ‘Gomorra’ en het schitterende, droogkomische ‘Dogman’ maakte hij nu het epische maar ontnuchterende ‘Io Capitano’, in Venetië bekroond met de Zilveren Leeuw.
Het verhaal begint in de Senegalese hoofdstad Dakar, waar de tieners Seydou en Moussa dromen van een muzikale carrière in Europa.
Nadat ze stiekem een pak geld gespaard hebben om de illegale oversteek naar het Beloofde Land te financieren, besluiten ze het erop te wagen: het begin van een ware Odyssee, die hen door de Sahara via Libië en over de Middellandse zee naar Italië moet leiden.
Maar zoals Willem Elsschot al wist: tussen droom en daad, staan wetten in de weg, en praktische bezwaren.
Eén van die vele praktische bezwaren is dat de hen beloofde en duurbetaalde autorit
ergens midden in de woestijn strandt, waardoor ze het resterende gedeelte van de Sahara te voet moeten zien te overbruggen – alleen maar om berooid en met valse papieren tot in het aartsgevaarlijke Libië te raken, want dan moeten ze de zee nog over.
De wat naïeve dromen van de twee tieners vol hoop botsen elke dag meer op de keiharde, brutale realiteit…
Garrone probeerde met zijn film van de anonieme cijfers en holle slogans achter het migratiedrama weer een verhaal van échte mensen te maken, en slaagt daar met verve in – het scenario is dan ook gebaseerd op echt gebeurde feiten, terwijl Seydou Sarr en Moustapha Fall op onwaarschijnlijk meeslepende en geloofwaardige wijze de Continue reading “IO CAPITANO (Matteo Garrone)” »
In deze film neemt Whittle ons mee op een trip langs Venetië, Londen, Ayrshire, Sierra Leone en Barbados: plaatsen die verbonden zijn door de (gevolgen van de) transatlantische slavernij uit het verleden, en door het racisme dat in onze hedendaagse maatschappij nog altijd aanwezig is.
Whittle legt in ‘LAGAREH’ legt de focus ligt op de ervaringen, stemmen en daden van
zwarte enqueer vrouwen, tegen de achtergrond van deze plaatsen van rouw en verlies. En doorheen haar film benadrukt ze het belang van familiebanden en compassie om het racisme te counteren.
We sluiten onze reeks ontbijtfilms van dit seizoen af met ‘ROBOT DREAMS’, een ontroerende en lieve film vol met humor, vriendschap en nostalgische popcultuur.
De film speelt zich af In het New York van de jaren 80: het hondje Dog woont op zichzelf in Manhattan, maar is het zat om altijd alleen te zijn.
En dus bestelt hij zijn eigen robot en steekt hem eigenhandig in elkaar. Al snel worden Dog en Robot beste vrienden en gaan ze er samen op uit om New York te ontdekken.
Maar na een prachtige stranddag slaat het noodlot toe en worden ze van elkaar gescheiden. Dog zet alles op alles om bij zijn robotmaatje terug te komen, terwijl Robot blijft dromen over hun avonturen samen.
Dit hartverwarmende avontuur over vriendschap werd geregisseerd door Pablo Berger, en werd overal ter wereld overladen met viersterrenrecensies en prijzen.
Zo won ‘ROBOT DREAMS’ in Annecy – het belangrijkste internationale animatiefilmfestival ter wereld – de Grand Prix, en mogelijk komt daar binnenkort nog de Oscar voor de Beste Continue reading “Kinderfilmontbijt: ROBOT DREAMS” »
Na zijn schitterende internationale hits ‘Shoplifters’ en ‘Broker’ is de Japanse regisseur Hirokazu Kore-eda ook in zijn nieuwe ‘MONSTER’ weer bijzonder sterk op dreef.
Dit keer draait alles rond het gezinnetje van Saori, een energieke, alleenstaande moeder die merkt dat het gedrag van haar elfjarige zoontje Minato sterk verandert.
Wanneer ze er uiteindelijk achter komt dat hij gepest wordt door zijn leraar, neemt ze dat niet, en gaat ze woedend verhaal halen bij de school.
Er volgen excuses, maar ook tegenwerking. En dan blijkt dat de waarheid soms toch veel complexer is dan eerst gedacht…
Kore-eda speelt hier op briljante, subtiele wijze met de verschillende perspectieven van zijn personages, wat de film niet alleen tot de laatste seconde spannend en boeiend houdt, maar onvermijdelijke ook leidt tot mededogen en empathie.
‘TUSSEN HIER EN DAAR’ is een documentatie van het verhuizen van het ene huis naar het andere, 150 meter verderop.
Door een menselijke ketting te maken gaan de objecten door de handen van de verhuizers en maken zo even deel uit van de openbare ruimte.
In deze performance lijken toevallige passanten mee te spelen, continu in beweging van de ene plek naar de andere op het ritme van de stoplichten, terwijl ook zij tassen, dozen, kinderen en koffers met zich meedragen.
TUSSEN HIER EN DAAR Regie: Chloé Op de Beeck & Judith Herman B 2023, 14 min.
Vertoning in combinatie met
THE GIRL CHEWING GUM (John Smith)
Voor ‘THE GIRL CHEWING GUM’ filmde John Smith in 1976 de banale gebeurtenissen op een banale Londense straat – het kruispunt van Tottenham Road en Stamford Road, voor wie de plaats wil bezoeken.
Het is 1946 wanneer de paden van dirigent Leonard ‘Lenny’ Bernstein en de Chileense actrice Felicia Montealegre Cohn elkaar voor het eerst kruisen.
Meteen ontstaat een bijna onvermijdelijke relatie, want haar enthousiasme en gevatheid vullen zijn tomeloze passie en energie perfect aan.
Maar hoe perfect hun relatie van de buitenkant ook lijkt, al snel ontdekt ze dat Bernstein een verborgen kant heeft…
Bradley Cooper (‘Silver Linings Playbook’, ‘Licorice Pizza‘, ‘American Hustle‘…) heeft blijkbaar geen enkel probleem met het combineren van allerlei rollen – en dan bedoelen we
niet alleen filmrollen, want hij is de afgelopen jaren zowel als acteur, als regisseur én als producer voor een Oscar genomineerd, negen keer in totaal.
Voor het – jawel – meesterlijke ‘MAESTRO’ was Cooper zowel regisseur, hoofdrolspeler, producer en co-scenarist (hij zorgde naar verluidt ook voor de broodjes op de set), maar
tóch is het Carey Mulligan (‘Promising Young Woman‘) die de film steelt, met haar fenomenale vertolking van Bernsteins echtgenote Felicia.
Met ‘Anselm‘ en ‘Perfect Days’ heeft Wim Wenders (77 intussen) momenteel twéé prachtfilms tegelijk lopen in het Filmhuis.
De eerste is een documentair eerbetoon aan een briljant kunstenaar, de tweede film is een heerlijke ode aan de eenvoud en de simpele dingen die het leven de moeite waard maken.
Dat ‘Perfect Days’ – genoemd naar Lou Reeds klassieker – draait rond Hirayama, een man die in de openbare toiletten van Tokio als schoonmaker aan de slag is.
Helemaal geen vervelende job, zo vindt hij zelf: het werk geeft zijn leven een vaste structuur en een aangename regelmaat, en de toiletten zijn bovendien prachtige architecturale parels.
Bovendien geeft zijn job hem voldoende vrije tijd om zich met al zijn hobby’s bezig te
houden: muziek, literatuur verslinden, bomen fotograferen, het maakt van Hirayama een gelukkig man.
Maar wanneer zijn nichtje Niko onverwacht op bezoek komt, blijken de perfect days van de eenzelvige, teruggetrokken man misschien toch niet zo perfect als eerst gedacht…
‘Perfect Days’ is het soort film waarvoor woorden als ‘hartverwarmend’ en ‘ontroerend’ zijn uitgevonden, en het bewijs dat de meest eenvoudige verhalen soms de mooiste zijn.
Met een indrukwekkende filmografie die onder andere meesterwerken als ‘Taxi Driver’, ‘GoodFellas’, ‘Raging Bull’ en ‘The Wolf of Wall Street’ is het ook na een carrière die ruim 55 jaar overspant (de Meester is ondertussen 81) nog altijd uitkijken naar een nieuwe film van Martin Scorsese.
En of die hoge verwachtingen terecht zijn: Scorsese’s ‘KILLERS OF THE FLOWER MOON’ is een ronduit verpletterend epos over een pikzwarte periode uit de Amerikaanse geschiedenis.
Het verhaal brengt ons naar het Oklahoma uit de jaren ’20 van de vorige eeuw, waar onder het land van de Osage-stam olie wordt gevonden.
Die vondst maakt hen op slag schatrijk, maar het nieuws lokt meteen ook een hele groep
gelukszoekers, criminelen en de meest uiteenlopende louche types naar hun gebied.
Eén van hen is William ‘King’ Hale, een man die zich profileert als ‘vriend’ van de Osage. Terwijl hij zich op alle mogelijke manier bij hen probeert binnen te werken, worden echter één voor één leden van de stam vermoord – telkens in zeer dubieuze omstandigheden.
De pas opgerichte FBI besluit de zaak van naderbij te bekijken…
‘KILLERS OF THE FLOWER MOON’ is een epische, duistere maar magistrale western waarin Scorsese als vanouds terugvalt op afficionado’s als Robert De Niro en Leonardo DiCaprio, maar ondanks de aanwezigheid van die sterren is het Lily Gladstone die met haar fenomenale vertolking de film steelt.