CINEMA CORONA #91: THE STRANGER (Orson Welles)

The_StrangerQuarantainedag 91!

Vandaag in CINEMA CORONA: ‘THE STRANGER’, misschien wel de meest ondergewaardeerde film van Orson Welles.

De film werd meteen na WOII gemaakt, en draait rond nazi-jager Wilson (gespeeld door Edward G. Robinson).
Die is op zoek naar de hooggeplaatste nazi Franz Kindler, die erin geslaagd is uit handen van de geallieerden te blijven.
Omdat er geen enkel spoor is naar de man, wordt besloten zijn vriend en collega-nazi Konrad Meinike te laten ontsnappen en die vervolgens te laten schaduwen, in de hoop dat hij hen naar de spoorloze Kindler zal brengen.

De “ontsnapte” Meinike vlucht naar Harper, een klein stadje in Connecticut. Een plaats waar zich op het eerste gezicht geen ex-nazi’s schuilhouden, maar een doodgewoon plaatsje met een school, een kerk en een dorpswinkel annex café…

Wat volgt is een kat-en-muis-spel tussen de nazi-jager en zijn prooi.

Orson Welles zelf was totaal niet tevreden over de film, omdat monteur Ernest Nims van de studio de opdracht had gekregen alles wat maar enigszins overbodig leek weg te knippen.
Nims – door Welles denigrerend ‘the Great Supercutter’ genoemd – kweet zich nogal enthousiast van die taak, en sneed ruim een half uur weg van de versie die Welles in zijn hoofd. Onder andere een openingsscène van negentien minuten is zo (waarschijnlijk definitief) verloren gegaan…

Desalniettemin is ‘The Stranger’ nog altijd een lekker ouderwets spannende thriller, met prima vertolkingen van Robinson, Loretta Young en uiteraard Welles zelf, in prachtige zwart-witbeelden gegoten door meester-cameraman Russell Metty.

‘The Stranger’ is overigens ook de eerste fictiefilm waarin beelden van de holocaust gebruikt zijn (toen Welles de eerste newsreels van de concentratiekampen zag, vond hij het essentieel dat iederéén die beelden te zien zou krijgen)

CINEMA CORONA #90: THE LAST FARM (Runar Runarsson)

The Last_Farm_Quarantainedag 90!

Vandaag in onze CINEMA CORONA: ‘THE LAST FARM’ van Runar Runarsson, van wie we eerder dit jaar nog de unieke mozaïekfilm ‘Echo’ vertoonden.

Aan de winderige en verlaten kust van Ijsland – ver weg van de bewoonde wereld – heeft Hrafn samen met zijn vrouw Groa zijn hele leven een boerderij gehad.

Maar nu – nog voor de gure winter eraan komt – maken ze zich op om naar een rusthuis te vertrekken.
Maandag komt hun dochter Lilja hen oppikken, maar toch is Hrafn dat laatste weekend nog bijzonder druk in de weer met vanalles en nog wat. Waarom?

‘THE LAST FARM’ is een pakkend en verrassend verhaal over liefde, oud worden en afscheid nemen, door Runarsson in prachtige beelden gegoten.

De erg mooie muziek is van Kjartan Sveinsson van Sigur Ros.

Bekroond met een Oscarnominatie.

CINEMA CORONA #89: MULTIPLE MANIACS (John Waters)

Multiple_ManiacsQuarantainedag 89!

Vandaag in CINEMA CORONA: ‘MULTIPLE MANIACS’, een film van John Waters die ook na 50 jaar nog zó wansmakelijk is dat hij nog altijd perfect in de tijdsgeest past!

‘Multiple Maniacs’ werd in 1970 met een budget van “ongeveer 5.000 dollar” door Waters en een stel gekke vrienden (met als “ster” de onnavolgbare travestiet Divine) gedraaid met de bedoeling zoveel mogelijk mensen op stang te jagen.

Een bedoeling die jammerlijk mislukte, want 50 jaar later deze als practical joke gemaakte film een absolute klassieker van de Goede Slechte Smaaak geworden, én – helemaal hilarisch – piekfijn gerestaureerd heruitgebracht in de Criterion-collectie, tussen de films van Ingmar Bergman en Andrei Tarkovski.

Het verhaal is losjes gebaseerd op dat van de Manson Family, de sekte rond Charles Manson die in 1970 net een spoor van dood en vernieling door Californië getrokken had.

Alles draait rond Lady Divine, die met haar circusshow van freaks en seksuele perverten door het nette huisje-tuintje-boompje-deel van Amerika trekt.
Hoewel de ingang voor deze ‘Cavalcade of Perversion’ gratis is, is de inhoud van hun freakshow zó walgelijk dat de potentiële toeschouwers meestal lichte fysieke dwang nodig hebben om binnen te gaan, en in sommige gevallen zelfs gewoon gedrogeerd moeten worden – en bovendien worden ze aan het eind van de show steevast beroofd door Divine.

Na een tijdje is Divine die berovingen echter beu, en besluit ze de toeschouwers maar meteen te vermoorden in plaats van hen te beroven…

De film heeft alles wat een mens zich aan slechte smaak en Z-filmpret kan wensen: het begint al meteen met de heerlijk knullige titelsequentie, en na 90 waanzinnige minuten waarin lijmsnuivers, een rozenkrans en een gigantische kreeft een hoofdrol spelen, blijft de toeschouwer verbluft achter met het gewenste ‘what the fuck did I just watch?’-gevoel.

Waters vond destijds uiteraard geen verdeler voor zijn film, en huurde dan maar zelf cinemazalen en drive in-theaters af om hem aan de man te brengen: met succes, want een halve eeuw later is John Waters voor duizenden wansmaak-fans nog altijd de enige echte Pope of Trash.

Enjoy!

Interview met Waters naar aanleiding van de restauratie van de film:

CINEMA CORONA #88: WERNER HERZOG EATS HIS SHOE (Les Blank)

Werner-Herzog-Eats-His-ShoeQuarantainedag 88!

In de jaren ’70 liep de jonge aspirant-filmmaker Errol Morris de Duitse regisseur Werner Herzog tegen het lijf.
Om Morris te motiveren met alle mogelijke middelen een film te maken, wedde Herzog met Morris dat hij zijn schoen zou opeten als Morris erin zou slagen zijn film in de zalen te brengen.

Helaas (of gelukkig) lukte Morris in zijn opzet, en is Herzog niet iemand die op een gegeven woord terugkomt.

En dus at Werner Herzog létterlijk zijn schoen live op tijdens de premièrevoorstelling van ‘Gates of Heaven’, het debuut van Errol Morris (en beloofde hij de tweede schoen te zullen opeten op het moment dat een grote studio de distributie zou verzorgen).

Herzog zou Herzog niet zijn als hij zijn schoenen – met de hulp van topchef Alice Waters – niet netjes gekookt had in eendenvet, en op smaak gebracht met rozemarijn, flink wat look, uitjes, chili en tabasco.

Tussen het koken en het eten door vertelt Herzog op zijn eigen onnavolgbare wijze over zijn kijk op film en filmmaken.

Het resultaat is ‘Werner Herzog Eats His Shoe’, een uniek snoepje om duimen en vingers bij af te likken. Laat het u smaken!

P.S.: in de film zitten enkele fragmenten van Herzogs AUCH ZWERGE HABEN KLEIN ANGEFANGENverwerkt. Ook die kunt u nog altijd bekijken in onze CINEMA CORONA. Doén!

CINEMA CORONA #87: BAGHDAD MESSI (Sahim Omar Kalifa)

Baghdad_MessiQuarantainedag 87!

Van de Belgisch-Koerdische filmmaker Sahim Omar Khalifa toonden we in het Filmhuis al de excellente langspeler ‘Zagros’, maar zijn internationale doorbraak beleefde hij al in 2012, toen hij op talloze festivals overal ter wereld scoorde met zijn ‘BAGHDAD MESSI’.

Het verhaal draait rond de jonge Hamoudi, een kleine voetbalfanaat uit Bagdad die in het Iraakse oorlogsgeweld een been is kwijtgeraakt.

Dat belet hem echter niet mee te voetballen met zijn vrienden (keeper spelen lukt nog net met één been), of te supporteren voor zijn grote held, Lionel Messi.

Uiteraard zit de hele buurt voor de tv waneer Messi het in de Champions League-finale Barcelona-Manchester United opneemt tegen zijn grote rivaal Ronaldo. Maar helaas begeeft Hamoudi’s gammele tv het midden in de finale…

Twee leuke weetjes: de film belandde op de longlist voor de Oscars, en de kleine hoofdrolspeler Ali Raad Al-Zaydawi zou later Messi echt ontmoeten.

CINEMA CORONA #86: ONE WEEK (Buster Keaton)

One_WeekQuarantainedag 86!

Kan er tussen de dagelijkse rampberichten over corona, racisten, IS, smeltende poolkappen, opbrandende regenwouden, alarmerend lage waterstanden, Donald Trump, Bolsonaro en Poetin door ook nog eens gelachen worden?

Welja: in CINEMA CORONA, want wij hebben een werkelijk ge-wel-di-ge komedie klaarstaan, vanaf de eerste tot de laatste seconde non-stop volgepropt met gags, slapstick, briljante visuele jokes en ronduit krankzinnige (en nog altijd onovertroffen) filmische stunts: ‘ONE WEEK’ van Buster Keaton.

Ho, stop: voor u wegklikt omdat u denkt dat u geen boodschap hebt aan honderd jaar oude brol of aan stomme films, bekijk alstublieft toch eerst even deze korte introductievideo over Buster Keatons beste visuele grappen én over zijn enorme invloed op moderne filmmakers, gaande van Wes Anderson tot Jackie Chan en Bill Murray.
En daarna praten we verder:

Opeens zin gekregen in méér Buster Keaton?

Voilà, dat dachten we al: hier is zijn ‘ONE WEEK’, gemaakt in 1920 (!!!)
De plot is simpel: Buster is net getrouwd met zijn geliefde, en heeft een zelfbouwpakket voor een eigen huis gekocht.
Vol goede moed beginnen ze samen aan hun liefdesnestje te timmeren, zagen en boren. Helaas heeft een afgewezen huwelijkskandidaat van zijn kersverse echtgenote het bouwpakket lichtjes gesaboteerd…

De hele film is een swingende opeenvolging van briljante komische scènes, maar vooral de scène waarin Buster een volledige huisgevel op zijn hoofd dreigt te krijgen is een absolute klassieker geworden – en opgenomen een eeuw vóór er van CGI sprake was, jongelui!

De evenzeer uitmuntende soundtrack is live opgenomen bij onze onvolprezen collega’s van The Lucky Dog Picturehouse, inclusief de talloze lachsalvo’s van het publiek.

U wil nóg meer Buster Keaton?
Dan verwijzen u graag naar het geniale ‘THE SCARECROW’, ook nog altijd gratis te (her)bekijken!
Of naar niet minder briljante films als ‘THE GENERAL’ of ‘THE PALEFACE’.

Enjoy!

CINEMA CORONA #84: PICCOLE AVVENTURE ROMANE (Paolo Sorrentino)

Quarantainedag 84!PICCOLE AVVENTURE ROMANE

Tussen zijn alom gesmaakte langspeelfilms als ‘La Grande Bellezza’, ‘Il Divo’, ‘Youth’ of ‘Loro’ door maakt Paolo Sorrentino ook graag en veel korte films.

Uit dat rijtje kozen wij voor onze CINEMA CORONA ‘PICCOLE AVVENTURE ROMANE’ uit, een kort verhaaltje over twee fotomodellen die door de fotograaf halfnaakt op de set worden achtergelaten.
Na tevergeefs op zijn terugkomst gewacht te hebben, trekken ze door het nachtelijke Rome, op zoek naar een klerenwinkel.

‘PICCOLE AVVENTURE ROMANE’ is een fraaie korte stijl- en vingeroefening in typische Sorrentino-modus: elk beeld ademt esthetiek en oog voor detail uit.

Enjoy!

CINEMA CORONA #83: TROIS STROPHES SUR LE NOM DE SACHER (Chantal Akerman)

Trois_Strophers

Quarantainedag 83!

Vandaag zou Chantal Akerman (1950-2015) zeventig geworden zijn.

Ook vijf jaar na haar dood blijft Akerman veruit Belgiës belangrijkste en meest invloedrijke cineaste: van Michael Haneke tot Sofia Coppola, van Gus Van Sant tot Todd Haynes, allemaal citeerden ze Akerman als een belangrijke invloed, en haar films worden nog altijd overal ter wereld vertoond en bekeken.

Als eerbetoon hebben we in CINEMA CORONA vandaag ‘TROIS STROPHES SUR LE NOM DE SACHER’ klaarstaan: eigenlijk gewoon een registratie van een muziekstuk van Henri Dutilleux, vertolkt door de virtuoze celliste (en partner van Akerman) Sonia Wieder-Atherton.

Maar Akerman zou Akerman niet zijn als ze van zo’n registratie niet iets uitzonderlijks had gemaakt: de setting en de kleuren zijn adembenemend – een levend schilderwerk – terwijl zich op de achtergrond een scène lijkt af te spelen die verdacht veel op iets uit Hitchcocks ‘Rear Window’ lijkt…

Van Akerman zijn overigens ook ‘PORTRAIT D’UNE JEUNE FILLE DE LA FIN DES ANNEES 60 A BRUXELLES’ en ‘J’AI FAIM, J’AI FROID’ nog altijd te bekijken in onze Cinema Corona.
Doén!

CINEMA CORONA #82: FAUST (Friedrich Wilhelm Murnau)

FaustQuarantainedag 82!

Folk-horror is de laatste jaren opnieuw behoorlijk populair onder de millenials (Ari Asters ‘Midsommar’ is maar één voorbeeld), maar hey kids: ook uw betovergrootouders smulden al van het genre.

Als bewijs hebben we vandaag in CINEMA CORONA het magistrale ‘FAUST’ van de grote Friedrich Wilhelm Murnau klaarstaan.

Het verhaal is losjes gebaseerd op de klassieke versie van de Faust-mythe van Goethe (de ondertitel van de film is dan ook ‘Eine Deutsche Volkssage’) waarin Mephisto met een aartsengel wedt dat hij de ziel van een goede man kan vernietigen. Als Mephisto de weddenschap wint, krijgt hij de macht over de hele aarde.
Mephisto kiest als doel Faust, een alchemist in een Duits stadje. Het plaatsje wordt meteen door allerlei plagen getroffen (dit is de ideale film om tijdens een virus-lockdown te bekijken), en hoe hard Faust ook bidt en werkt, de ellende en de rampspoed blijft keihard toeslaan.

Ten einde raad gooit Faust zijn bijbel in het vuur, en besluit hij zijn ziel aan de duivel te verkopen…

Visueel is dit – zoals altijd bij Murnau – een ronduit verbluffende film, met in de hoofdrollen de toenmalige sterren Gösta Ekman (als Faust), Emil Jannings (als Mephisto) en Camilla Horn (als Gretchen, de gedoemde geliefde van Faust).

CINEMA CORONA #81: BROTHERS (Robert Eggers)

brothersQuarantainedag 81!

Vandaag in CINEMA CORONA: ‘BROTHERS’ van Robert Eggers.

Het in alle buitenlanden en op alle festivals bejubelde ‘THE LIGHTHOUSE’ van Robert Eggers was één van dé films die wij het afgelopen seizoen graag in het Filmhuis geprogrammeerd hadden, maar helaas besliste de Belgische distributeur om totaal onbegrijpelijke redenen de film niet uit te brengen in de zalen.

In onze Cinema Corona kunnen we u wel zijn ‘BROTHERS’ aanbieden, een korte film die hij maakte in 2015, nog voor zijn eerste langspeler ‘The VVitch’, om potentiële financiers te overtuigen van zijn regietalent.

En of ‘Brothers’ daarvan een bewijs bleek.
Het gegeven is uitermate simpel (een Kaïn en Abel-achtige situatie tussen twee broers in een bos, gebaseerd op een gelijkaardig incident in de jeugd van dichter Gregory Orr), maar Eggers bewijst hier dat hij op amper tien minuten niet alleen het beste uit acteurs weet te halen, maar ook dat hij zonder middelen een enorme spanning weet op te bouwen én een donkere doem-atmosfeer kan creëren.

Ethan Sailor en Griffin Fox Smith zijn uitmuntend als de twee broers die elkaar naar het leven staan.