Sinds jaar en dag zwerven er meer dan 100.000 katten in de straten van Istanboel.
Ze zijn een deel van de stad geworden en dragen bij tot de magische sfeer ervan.
De katten zijn van niemand en van iedereen, ze zijn wild noch tam.
Toch hebben ze vaak een speciale band met één of meerdere mensen, en brengen ze genegenheid en vreugde in hun leven.
Tegelijk houden de katten van Istanboel ‘hun’ mensen een spiegel voor, en doen ze hen nadenken over de wereld op een manier die niemand dat kan.
Voor haar debuutfilm ontwierp regisseuse Ceyda Torun een speciale ‘catcam’ waarmee ze op kathoogte kon filmen: daardoor bevat de film heel wat unieke actiebeelden en
worden de zeven gevolgde katten echte personages – de ene is een lover, de andere een psychopaat, nog een andere een ritselaar, een gentleman of een jager.
Maar ‘Kedi’ is niet zomaar een catfilm, het is een prachtig vormgegeven ode aan Istanboel, zijn katten én zijn inwoners. Continue reading “KEDI (Ceyda Torun)” »
Rosa is een vrouw die ooit droomde van een grote carrière als toneelauteur, maar die nu moet vaststellen dat er meer geld te verdienen is met het schrijven van brochures over badkamertegels dan met toneelwerken.
Die soundtrack bestaat uit een collage van mijmeringen, proza en poëzie van Jarman, waarin hij zijn ervaringen met AIDS (de behandeling, het verlies van zijn vrienden, de fysieke en emotionele pijn…) verwoordt, of de betekenis van het door hem zo geliefde blauw.
Al twee keer hadden we de postrockgroep 
stroom van adembenemende contrasterende beelden van planeet Aarde in 1982 – van cultuur en natuur, van doldraaiende mensenzeeën en onbewoonbare woestenijen, van vredevolle tableaus en atoomontploffingen, van opbouw en vernietiging, van primitivisme en spitstechnologie.
iezen voor een poëziefestival?
gekopieerd werd in andere films, reclamespots en videoclips: hoog tijd om deze visueel baanbrekende film te komen herontdekken op groot scherm, dus.
25 jaar geleden verbaasde Jan Hoet de wereld met “zijn” Documenta.
en 
In ‘Django’ focust regisseur Etienne Comar zich op de weinig bekende oorlogsjaren van meestergitarist Django Reinhardt.
Na zijn bekroning met de Nobelprijs Literatuur is de Argentijnse auteur Daniel Mantovani plots een vedette: van overal ter wereld krijgt hij uitnodigingen voor debatten, signeersessies, boekendeals, gala’s, openingen, feestredes, verfilmingen, vieringen en uitreikingen van andere prijzen.
In samenwerking met Academie Mechelen presenteert het Filmhuis een documentair tweeluik van de Belgische filmmaker Jef Cornelis.
Toen de Documenta 4 in 1968 van start ging, was de kunstwereld verzeild in een authoriteitscrisis en, zoals Roger Raveel het opmerkte,