Bijna zeven jaar na het beklemmende maar magistrale ‘We Need To Talk About Kevin’ is regisseuse Lynne Ramsay nu eindelijk terug met een nieuwe film: het zo mogelijk nog méér beklemmende en nog méér indrukwekkende ‘You Were Never Really Here’, gebaseerd op het gelijknamige boek van Jonathan Ames.
Hoofdpersonage is ene Joe, een schijnbaar gevoelloze en in de marginaliteit verzeilde ex-militair die nu aan de kost komt door anonieme moordklussen op te knappen voor de onderwereld. Zijn akelige wapens om zijn al even akelige werk te voltrekken: ducttape en een hamer.
Wanneer de dochter van een senator in een pedofiel netwerk terechtkomt, wil die de zaak uit de openbaarheid houden, en wendt hij zich tot Joe, met maar twee
opdrachten: zijn dochter discreet uit de klauwen van het netwerk halen en ‘zorgen dat de daders lijden’…
Joaquin Phoenix zet de beste acteerprestatie uit zijn toch al niet misse carrière neer: zijn transformatie tot de mompelende pyschopatische hitman is ronduit indrukwekkend en werd al door diverse critici vergeleken met de Travis Bickle-vertolking van Robert
DeNiro in ‘Taxi Driver’.
Maar ook de rest van de film staat op een eenzaam hoog niveau: de indrukwekkende rol Continue reading “YOU WERE NEVER REALLY HERE (Lynne Ramsay)” »
Het oude jaar gaan we uit met een
In de idyllische Koerdische bergen leeft schapenherder Zagros met zijn dochter en zijn knappe, zelfbewuste vrouw Havin: voor Zagros is hun dorpse leven de hemel op aarde, maar dat ervaart zijn – uit de stad afkomstige – echtgenote anders.

Pierre is een kleine keuterboer van rond de dertig die net de boerderij van zijn ouders overgenomen heeft. Zijn koeien zijn zijn lust en zijn leven: hij spreekt ze aan met hun voornaam, droomt erover, is er letterlijk dag en nacht mee bezig en laat eventueel een kalf in zijn living slapen.

Wat krijgen we nou? Een romcom in het Filmhuis?
antiago de Chile: de jonge, knappe transgendervrouw en nachtclubzangeres Marina Vidal belandt in een passionele relatie met Orlando, een man van middelbare leeftijd die bereid is zijn gezin op te geven voor haar.
Om de vernedering compleet te maken, laat de familie haar weten dat ze absoluut niet welkom is op de begrafenis van haar geliefde. Een toestand waar ze zich alleen maar door haar sterk karakter en haar kurkdroge humor weet door slaan…
Afrikaanse animatiefilms voor volwassenen zijn niet bepaald dik gezaaid, maar met ‘Aya de Yopougon’ bewijzen de Ivoriaanse scenariste Marguerite Abouet en de Parijse tekenaar Clément Obrerie dat ook in het zwarte continent echte pareltjes gemaakt worden.
fgelopen jaar wil zien, mag vooral het begin van ‘L’Amant Double’ niet missen – méér mogen we u hier echt niet vertellen.