Met zijn vorige, ijzersterke ‘Turist’ overtuigde de Zweed Ruben Östlund de kenners (u, dus!) al van zijn grote talent, en met ‘The Square’ is nu ook de rest van de wereld overstag gegaan: Gouden Palm in Cannes, jubelende recensies alom én een felbegeerde plaats op de Filmhuisaffiche – driedubbele bingo!
‘The Square’ begint als een messcherpe satire op de elitaire kunstwereld, waarin artistieke praatjesmakers vooral graag moeilijke woorden en idiote theorieën gebruiken om te verhullen dat ze eigenlijk volstrekt niks te vertellen hebben.
Museumdirecteur Christian (Claes Bang) is één van hen: een in het juiste artistieke pak gestoken gladjanus die op persconferenties graag uitpakt met artistieke visieteksten, cityprojecten en de juiste hippe artiesten. Politici schurken zich graag tegen hem aan
(zolang de kunsttoeristen maar toestromen), en de museumsponsors zijn eveneens tevreden – een stevig met wijn overgoten receptie met de juiste hapjes overtuigt gegarandeerd de twijfelaars.
Christians inhoudsloos gezwam wordt bijna per ongeluk ontmaskerd wanneer journaliste-kunstgroupie (een fantastische Elisabeth Moss) hem vraagt wat hij nu Continue reading “THE SQUARE (Ruben Östlund)” »
Bijna zeven jaar na het beklemmende maar magistrale
Het oude jaar gaan we uit met een
In de idyllische Koerdische bergen leeft schapenherder Zagros met zijn dochter en zijn knappe, zelfbewuste vrouw Havin: voor Zagros is hun dorpse leven de hemel op aarde, maar dat ervaart zijn – uit de stad afkomstige – echtgenote anders.

Pierre is een kleine keuterboer van rond de dertig die net de boerderij van zijn ouders overgenomen heeft. Zijn koeien zijn zijn lust en zijn leven: hij spreekt ze aan met hun voornaam, droomt erover, is er letterlijk dag en nacht mee bezig en laat eventueel een kalf in zijn living slapen.

Wat krijgen we nou? Een romcom in het Filmhuis?
antiago de Chile: de jonge, knappe transgendervrouw en nachtclubzangeres Marina Vidal belandt in een passionele relatie met Orlando, een man van middelbare leeftijd die bereid is zijn gezin op te geven voor haar.
Om de vernedering compleet te maken, laat de familie haar weten dat ze absoluut niet welkom is op de begrafenis van haar geliefde. Een toestand waar ze zich alleen maar door haar sterk karakter en haar kurkdroge humor weet door slaan…
Afrikaanse animatiefilms voor volwassenen zijn niet bepaald dik gezaaid, maar met ‘Aya de Yopougon’ bewijzen de Ivoriaanse scenariste Marguerite Abouet en de Parijse tekenaar Clément Obrerie dat ook in het zwarte continent echte pareltjes gemaakt worden.