Rosa is een vrouw die ooit droomde van een grote carrière als toneelauteur, maar die nu moet vaststellen dat er meer geld te verdienen is met het schrijven van brochures over badkamertegels dan met toneelwerken.
Bovendien heeft Rosa wel wat anders aan haar hoofd dan toneelstukken schrijven: omdat haar man Dado ongeveer constant op reis is, moet ze zowat op haar eentje het gezin runnen en haar twee veeleisende tienerdochters opvoeden.
Dado is namelijk een antropoloog en milieuactivist die altijd wel ergens de wereld een doel vindt om zich voor in te zetten – ook al valt daar geen rooie duit mee te verdienen.
Die spreidstand tussen hoogdravende idealen en dagelijks pragmatisme ontspoort op een familiefeestje tot een zware discussie tussen Rosa en haar linkse moeder, die het werk van haar schoonzoon een stuk nobeler vindt dan dat van haar dochter.
Het gevolg is een ‘Festen’-achtige explosie, die ongewild leidt tot een bekentenis van haar moeder: Rosa is niet de dochter van haar lieve vader, wel het gevolg van een slippertje met een politicus, 37 jaar geleden. Op slag staan al Rosa’s zekerheden op wankelen…
‘Just Like Our Parents’ is een zeer fraaie familiekroniek waarin de Braziliaanse regisseuse Continue reading “JUST LIKE OUR PARENTS (Lais Bodanzky)” »
Die soundtrack bestaat uit een collage van mijmeringen, proza en poëzie van Jarman, waarin hij zijn ervaringen met AIDS (de behandeling, het verlies van zijn vrienden, de fysieke en emotionele pijn…) verwoordt, of de betekenis van het door hem zo geliefde blauw.
Al twee keer hadden we de postrockgroep 
stroom van adembenemende contrasterende beelden van planeet Aarde in 1982 – van cultuur en natuur, van doldraaiende mensenzeeën en onbewoonbare woestenijen, van vredevolle tableaus en atoomontploffingen, van opbouw en vernietiging, van primitivisme en spitstechnologie.
iezen voor een poëziefestival?
gekopieerd werd in andere films, reclamespots en videoclips: hoog tijd om deze visueel baanbrekende film te komen herontdekken op groot scherm, dus.
25 jaar geleden verbaasde Jan Hoet de wereld met “zijn” Documenta.
en 
In ‘Django’ focust regisseur Etienne Comar zich op de weinig bekende oorlogsjaren van meestergitarist Django Reinhardt.
Na zijn bekroning met de Nobelprijs Literatuur is de Argentijnse auteur Daniel Mantovani plots een vedette: van overal ter wereld krijgt hij uitnodigingen voor debatten, signeersessies, boekendeals, gala’s, openingen, feestredes, verfilmingen, vieringen en uitreikingen van andere prijzen.
In samenwerking met Academie Mechelen presenteert het Filmhuis een documentair tweeluik van de Belgische filmmaker Jef Cornelis.
Toen de Documenta 4 in 1968 van start ging, was de kunstwereld verzeild in een authoriteitscrisis en, zoals Roger Raveel het opmerkte,