BELGISCHE PREMIÈRE!
In samenwerking met SMELT RECORDS
———
Het is 1991: Jonathan Demme‘s fenomenale thriller ‘The Silence of the Lambs’ lokt niet alleen miljoenen bezoekers naar bioscopen wereldwijd, maar de film wordt ook nog eens overladen met vijf Oscars en laaiende recensies.
Voor één van de cruciale scènes van de film – de scène waarin de creepy seriemoordenaar ‘Buffalo Bill’ al dansend recht in de camera kijkt – gebruikt Demme op de soundtrack een nummer van een obscure zangeres die hij ook in zijn vorige films al gebruikt heeft: ‘Goodbye Horses’ van ene Q Lazzarus.
Bij het maken van de scène lagen ook de opties om te kiezen voor nummers van David Bowie, Bob Seger of The Rolling Stones op tafel, maar die voorstellen gooit de regisseur allemaal in de vuilnisbak: hij gaat voor een nummer van een onbekende zangeres die aan de kost komt als taxichauffeur, en die hij ontdekte toen ze ooit voor hem een demotape speelde tijdens een taxirit.
Maar ook al wordt ‘The Silence of the Lambs’ een enorme kaskraker en vraagt iedereen zich af van wie ‘dat ene nummer’ bij ‘die ene scène’ is: geen enkele hapt platenfirma toe, want een zwarte vrouw met dreadlocks en een etherische, androgyne stem die rock wil zingen wordt als ‘onverkoopbaar’ gecatalogeerd.
Daarna lopen alle sporen naar Q Lazzarus dood: terwijl haar ‘Goodbye Horses’ jaar na jaar meer tot een absolute cultklassieker uitgroeit, lijkt zij van de aardbodem verdwenen.
Het nummer wordt in tal van films gebruikt, duikt op in ‘Family Guy’, belandt zowaar op de Continue reading “Belgische première: GOODBYE HORSES: THE MANY LIVES OF Q LAZZARUS” »
Mechelaar weet het uit zijn lessen geschiedenis op school: tijdens de periode van Margareta van Oostenrijk was Mechelen een bruisende, levendige, rijke stad.
EN:
Hieronder alvast een eerste rijtje met titels en posters.
e, 1946.
armzalige soort bestaan als het hare terecht te komen.
Maar wanneer ze een mysterieuze brief ontvangt, begint het bij Delia te dagen dat het misschien ook voor haarzelf nog niet te laat is om naar een beter leven te streven….
De debuterende Paola Cortellesi mengt in haar ‘C’È ANCORA DOMANI’ een schaamteloos ouderwets melodrama met een fikse geut humor en een zalige soundtrack.
De film is meteen een indrukwekkend visitekaartje voor Cortellesi, want niet alleen wist ze als regisseuse de quasi-onmogelijke balans tussen een zwaar onderwerp en vrolijke komedie te vinden, ze schreef ook het scenario én vertolkt met veel verve zelf de hoofdrol, met een vette knipoog naar de grote Italiaanse na-oorlogse filmsterren als Sophia Loren en Anna Magnani.
In Italië raakte deze kleine maar pakkende, humane en vaak grappige film een bijzonder gevoelige snaar: met ruim 5 miljoen (!) toeschouwers zorgde deze arthouseproductie er voor een ware stormloop op de cinema’s, en trok zowaar