Zaterdag 5/3/1977: ATTICA

Geplaatst op door

De eerste filmvertoning onder de naam “Filmhuis Mechelen” vond plaats op 21 januari 1977, maar daarvan konden we helaas geen aankondiging of titel meer terugvinden.

De eerste folder die we nog hebben is die van ATTICA van Cinda Firestone op 5 maart 1977.
Op vrijdag 25 maart 1977 vertoonden we ‘KAFR-KASEM’ van Borhane Alaouié, over het bloedbad in het gelijknamige Palestijnse dorpje in 1956.

1977:03:1_EersteVertoning

Predikheerlijke Muziekfilms: GOODBYE HORSES: THE MANY LIVES OF Q LAZZARUS

Geplaatst op door

Goodbye_Horses__The_Many_Lives_Of_Q-Lazzarus
In de PREDIKHERENKERK
Goswin de Stassartstraat 88, Mechelen

DONDERDAG 20 AUGUSTUS

- deuren + bar: 20u15
- film: 21u00

TICKETS weldra beschikbaar

Een vertoning in het kader van
de Predikheerlijke Zomer

In samenwerking met SMELT RECORDS

———

Het is 1991: Jonathan Demme‘s fenomenale thriller ‘The Silence of the Lambs’ lokt niet alleen miljoenen bezoekers naar bioscopen wereldwijd, maar de film wordt ook nog eens overladen met vijf Oscars en laaiende recensies.

Voor één van de cruciale scènes van de film – de scène waarin de creepy seriemoordenaar ‘Buffalo Bill’ al dansend recht in de camera kijkt – gebruikt Demme op de soundtrack een nummer van een obscure zangeres die hij ook in zijn vorige films al gebruikt heeft: ‘Goodbye Horses’ van ene Q Lazzarus.

Bij het maken van de scène lagen ook de opties om te kiezen voor nummers van David Bowie, Bob Seger of The Rolling Stones op tafel, maar die voorstellen gooit de regisseur allemaal in de vuilnisbak: hij gaat voor een nummer van een onbekende zangeres die aan de kost komt als taxichauffeur, en die hij ontdekte toen ze ooit voor hem een demotape speelde tijdens een taxirit.

Predikheerlijke_ZomerMaar ook al wordt ‘The Silence of the Lambs’ een enorme kaskraker en vraagt iedereen zich af van wie ‘dat ene nummer’ bij ‘die ene scène’ is: geen enkele hapt platenfirma toe, want een zwarte vrouw met dreadlocks en een etherische, androgyne stem die rock wil zingen wordt als ‘onverkoopbaar’ gecatalogeerd.

Daarna lopen alle sporen naar Q Lazzarus dood: terwijl haar ‘Goodbye Horses’ jaar na jaar meer tot een absolute cultklassieker uitgroeit, lijkt zij van de aardbodem verdwenen.
Het nummer wordt in tal van films gebruikt, duikt op in ‘Family Guy’, belandt zowaar op de soundtrack van het razend populaire videogame ‘GTA IV’ en wordt gecoverd door tal van bekende artiesten, maar waar de zangeres uithangt?
Geen mens die het weet.

Tot filmmaakster Eva Aridjis in 2019 in New York in een taxi stapt, en een vriendschap Continue reading “Predikheerlijke Muziekfilms: GOODBYE HORSES: THE MANY LIVES OF Q LAZZARUS” »

CINEMA CORONA #118: ALL THAT HEAVEN ALLOWS (Douglas Sirk)

Geplaatst op door

All_That_Heaven_Allows

Deze film was maar tijdelijk beschikbaar, en is niet meer te bekijken.
Maar er zijn nog tal van andere films te zien in onze CINEMA CORONA.

—-
Leg uw zakdoek alvast klaar, want vandaag hebben we misschien wel de beste film van de Meester van het Melodrama voor u klaarstaan: ‘ALL THAT HEAVEN ALLOWS’ van Douglas Sirk.

Alles draait rond Cary Scott, een weduwe van bijna-middelbare leeftijd met twee bijna-volwassen kinderen: haar hele sociale leven speelt zich af in een klein stadje in New England, in een kleine groep van vrienden van de country club. Financieel komt Cary niks tekort, maar echt gelukkig maakt het verveelde, vastgeroeste weduwenleventje haar niet.

De enige met wie ze echt kan praten is tuinman Ron Kirby, die enkele keren per jaar de bomen rond haar huis komt snoeien. Al snel ontstaat een hechte vriendschap tussen Cary en de galante, intelligente en vrijdenkende Ron, een vriendschap die al even snel omslaat in liefde.

Maar aangezien Ron een heel stuk jonger is dan Cary en niet bepaald tot de elitaire, conservatieve country club-incrowd behoort, is hun relatie al snel een mikpunt voor opmerkingen en geroddel.
En ook de kinderen zijn niet opgezet dat hun moeder een relatie aangaat met een veel jongere man…

‘ALL THAT HEAVEN ALLOWS’ werd in de fifties (zoals alle Sirk-films) gepromoot als een ‘vrouwenfilm': een tranentrekker waar de iets oudere dames op zondagmiddag konden naar gaan kijken, om daarna in de plaatselijke patisserie een pateeke te gaan eten.

Sirk-films werden in de pers dan ook steevast neergesabeld als sentimentele brol, daarbij vlotjes voorbijgaand aan de unieke filmische kwaliteiten van de man, én aan de kritiek op de heersende burgermoraal die Sirk onder het melodrama-laagje verstopte.

Ondertussen hebben zowel deze film als Sirk zelf gelukkig wél hun welverdiende plaats in het filmpantheon gekregen: de regie is uitmuntend, de fotografie (van grootmeester Russel Metty) fenomenaal, het Technicolor-kleurenspel onovertroffen en de casting van het duo Jane Wyman-Rock Hudson als het oudere vrouw/jongere man-koppel perfect.

Zowel Todd Haynes (in zijn ‘Far From Heaven’), Fassbinder (‘Angst Essen Seele Auf’) als François Ozon (‘8 Femmes’) maakten er geen geheim dat ze leentjebuur speelden bij Sirk, terwijl ook John Waters op zijn volstrekt unieke manier een -nouja- hommage aan de meester bracht in zijn ‘Polyester’.

 
Bekijk hier wat regisseurs Allison Anders over de film (en de trailer) te vertellen heeft:

CINEMA CORONA #59: LE FEU FOLLET (Louis Malle)

Geplaatst op door

le_feu_follet

UPDATE: deze film was maar tijdelijk beschikbaar en is niet meer te zien. Maar er zijn nog meer dan 150 andere topfilms te bekijken in onze CINEMA CORONA.

——-
Zin in een absoluut meesterwerk van misschien wel de grootste Franse cineast van na WO2?

Hierzie: ‘LE FEU FOLLET’ van de zeer grote Louis Malle.

In die film speelt Maurice Ronet op indrukwekkende wijze de rol van Alain, een knappe en intelligente maar in een diepe depressie verzeilde man.

Zijn huwelijk met Dorothy bestaat alleen nog op papier: zij zit in New York, hij in een inrichting in Parijs, waar hij van zijn alcoholverslaving probeert af te raken.

Een buitenechtelijk relatie met Lydia – een vriendin van Dorothy – zorgt niet voor een nieuwe vonk in zijn leven. Sterker nog: niks zorgt nog voor een vonk in zijn leven, ook al verklaart zijn behandelende arts hem ‘genezen’.
Het plan om er een eind aan te maken rijpt in zijn hoofd, maar eerst zoekt hij in de stad nog al zijn oude vrienden op…

‘Le Feu Follet’ is een zware maar ijzersterke prent over de ultieme existentiële vragen, het soort vragen waar in de meeste films met een zeer grote boog omheen gefietst wordt: de stiltes zeggen hier vaak meer dan de dialogen, de blikken meer dan de woorden.

Kortom: als u gewoon op zoek bent naar het betere entertainment, dan is dit niks voor u, en verwijzen we u graag door naar filmisch lekkers als ‘THE SCARECROW’ van Buster Keaton, ‘HEAVEN CAN WAIT’ van Lubitsch of ‘CONSENT’ van Jason Reitman

Maar als u een film wil zien die u bij uw nekvel grijpt en die u nooit meer vergeet: dan deze.

Jeanne Moreau speelt een kleine maar belangrijke bijrol, en de muziek van Erik Satie is perfect gekozen.

Bekijk hier een interview met hoofdrolspeler Maurice Ronet over de film: