Categorie archief: Recensie

25/11/2003: SWIMMING POOL

Geplaatst op door

swimming-poolAah, wat een heerlijke regisseur is François Ozon toch: twee jaar geleden toonden we zijn uitstekende  ‘Sous le Sable’, vorig seizoen draaiden we nog zijn geweldige muzikale vrouwenkomedie ‘Huit Femmes’.
En nu is hij alweer terug met alweer een klein meesterwerkje, ‘Swimming Pool’.

Een Engelse schrijfster (een alweer grootse Charlotte Rampling) wordt door haar uitgever naar zijn villa in het zuiden van Frankrijk gestuurd wordt om daar in alle rust aan haar nieuwe roman te werken.
Helaas: in de Provencaalse villa blijkt de rumoerige, provocerende en libertijnse dochter van de uitgever haar ongevraagd gezelschap te komen houden…

Voor Julie (Ludivine Sagnier) is de schrijfster ‘alleen maar een gefrustreerd Engels wijf dat wel smerige verhaaltjes verzint maar er geen durft te beleven’, terwijl zij ondertussen

Continue reading “25/11/2003: SWIMMING POOL” »

18/11/2003: STUPEUR ET TREMBLEMENTS

Geplaatst op door

fearandtremblingpicZowel in het zuiden van ons land als in Frankrijk was het autobiografische boek ‘Stupeur et Tremblements’ van Amélie Nothomb een gigantische bestseller.

Daar moest uiteraard een verfilming van komen, en het goede nieuws is dat regisseur Alain Corneau (‘Tous Les Matins du Monde’, ‘Ridicule’…) zich met de hulp van Sylvie Testud (die de rol van Amélie speelt)  uitstekend van zijn taak gekweten heeft.

Amélie trok in 1990 naar Japan om het daar helemaal te gaan maken bij de Japanse multinational Yumimoto: ze kende de taal door en door, wilde zich aanpassen en hard werken.
Meer nog: ze dacht zelfs een Japanse te kunnen worden, maar dat bleek helaas voor haar – maar gelukkig voor de lezer en kijker – een complete illusie.

Als de eerste de beste naïeve westerlinge botste ze immers tegen allerlei vernederingen, ongeschreven wetten, debiele regels en onverwachte misverstanden, tot het kuisen van wc’s erop volgde.

Corneau verfilmde Nothombs boek zoals het moest: gewoon rechtdoor en zonder veel tierlantijntjes. Als u van droogkomische, soms zelfs bijtende satire houdt is ‘Stupeur et Tremblements’ dan ook helemaal uw ding.

11/11/2003: O PRIMEIRO DIA

Geplaatst op door

421Vaste Filmhuisbezoekers kennen Walter Salles ongetwijfeld nog van zijn ‘Central do Brasil’.

Zijn nieuwe ‘O Primeiro Dia’  was dan ook de voor de hand liggende keuze voor onze 11.11.11-voorstelling van dit jaar was.

‘O Primeiro Dia’ draait helemaal rond twee personages: Joao is een jonge delinquent die weigert nieuwjaar in de gevangenis door te brengen, en die het daarom op een akkoordje gooit met zijn corrupte bewakers.
In ruil voor zijn vrijlating moet hij iemand vermoorden – tot hij ontdekt dat het doelwit een goede vriend blijkt te zijn, en hijzelf na de aanslag vogelvij verklaard door het leven zal 

Continue reading “11/11/2003: O PRIMEIRO DIA” »

KEN PARK (Larry Clark & Edward Lachman)

Geplaatst op door

53Eerst ‘Kids’, daarna ‘Bully’ en nu ‘Ken Park’: kijk, dàt noemen wij nu nog eens een lekker triootje, al denkt u daar misschien anders over als u alleen maar van Hollywood-feelgood movies houdt.

Larry Clark is immers een àndere Amerikaanse cineast, een man die zich gespecialiseerd heeft in rauwe, confronterende portretten van de ontheemde Amerikaanse jeugd uit de suburbs, en in de donkere achterkant van de American Dream.

Om u een idee te geven van de sfeer in ‘Ken Park’: al na twee minuten in de film jaagt één van de jongeren (Ken Park zelf) zich een kogel door het hoofd  – en echt veel vrolijker wordt de sfeer er nadien niet op, wanneer we de vrienden van Ken Park op hun 

dagelijkse activiteiten volgen: skaten, drugs, seks en rondhangen zijn zowat de enige bezigheden waarmee de jongeren hun quasi-uitzichtloze bestaan vullen – en op veel hulp van hun ouders moeten ze niet rekenen. Als ze tenminste allebei hun ouders nog Continue reading “KEN PARK (Larry Clark & Edward Lachman)” »

28/10/2003: THE QUIET AMERICAN

Geplaatst op door

quietamericanbdcap1_originalAl in 1958 verfilmde de zeer grote Joseph Mankiewicz ‘The Quiet American’, Graham Greenes uitstekende politieke thriller over de oorlog in Indochina en Vietnam.

Voor wie die film toen gemist zou hebben heeft Philip ‘Dead Calm’ Noyce nu een uitstekende remake gedraaid: Thomas Fowler is een cynisch, onverschillige Times-correspondent in Indochina, die vriendschap sluit met de jonge Amerikaanse idealist Pyle, die vindt dat er een ‘derde, democratische macht’ moet komen tusen de Franse kolonisator en de Ho Chi Minh-communisten.

Tussen zijn gedreven idealistische opwellingen door blijkt echter dat diezelfde Pyle ook een oogje heeft op Phuong, de Vietnamese gezellin van Fowler, waardoor persoonlijke
Continue reading “28/10/2003: THE QUIET AMERICAN” »

21/10/2003: EL CRIMEN DEL PADRE AMARO

Geplaatst op door

thecrimeoffatheramaropicPastoors en seks: een combinatie waar altijd wel een goede film in zit, zo weten u en ik sinds Luis Bunuel. En de Mexicaanse regisseur Carlos Carrera is blijkbaar van plan Bunuels fijne traditie nog een tijdje voort te zetten.

Zijn ‘El Crimen del Padre Amaro’ is gebaseerd op de gelijknamige roman van José Maria Eça de Queiroz uit 1875, al is het boek door Carrera wel naar het Mexico van nu omgezet: het verhaal draait rond een jonge priester die door zijn bisschop naar een provinciestadje gestuurd wordt, en die daar valt voor de charmes van de knappe, jonge Amelia (en vice versa).
Kortom: ambiance!

Zeker als diezelfde pastoor even later ontdekt dat de plaatselijke pastoor al jaren een relatie heeft met de moeder van Amelia, én dat de corrupte clerus meehelpt aan het witwassen van drugsgeld…

‘El Crimen del Padre Amaro’ wordt gedragen door een ijzersterke vertolking van Gael Garcia Bernal (u vast nog bekend van ‘Amores Perros’ en ‘Y Tu Mama Tambien’) als pastoor Amaro, en kreeg van ons aller Katholieke Filmliga – ‘t is maar dat u het weet – de quotering ‘voor Rijpere Jeugd’ mee.

In geval van twijfel: er is achteraf mogelijkheid tot biechten.

14/10/2003: LILJA 4-EVER

Geplaatst op door

Lilja-4-Ever_1Als ook u ‘Fucking Amal’ een succulent puberportret vond (en waarom zou u dat niét vinden?), dan bent u ongetwijfeld ook warm te maken voor ‘Lilja 4-ever’, de jongste prent van Amal-regisseur Lukas Moodysson.

De man trok voor Lilja naar het grauwe en grimmige Rusland, waar de jonge Lilja droomt van het in haar geest rijke, spannende en geheel fantastische Westen.

Wanneer de mooie Andrei – die in Zweden woont en even in Rusland op bezoek is – haar aanbiedt om mee naar het buitenland te gaan, twijfelt ze dan ook geen seconde, helaas niet beseffende dat het eindstation Prostitutie heet…

Lilja 4-ever is een stuk rauwer en minder geestig dan Fucking Amal (het is dan ook een aanklacht tegen de internationale sekshandel, een onderwerp waar nou niet bepaald veel stof voor een vrolijke komedie in zit), maar Moodysson toont zich wel andermaal een uitstekend tienerregisseur, met Oksana Akinshina (Lilja) als absolute revelatie.

7/10/2003: CIDADE DE DEUS

Geplaatst op door

cidade-de-deus-todosAls we uit ‘Cidade de Deus’ één zaak kunnen leren, is dat het niet goed gaat met Latijns-Amerika, maar wél erg goed met de Latijns-Amerikaanse cinema: ‘Cidade de Deus’ is immers een tranche de vie uit de Braziliaanse favella’s, uitzichtloze sloppenwijken waar drugsdealers en gewelddadige jeugdbendes de plak zwaaien, door regisseur Fernando Meirelles met tonnen visuele flair in beeld gezet.

Het tollende openingsshot maakt meteen alles duidelijk: ‘In ‘Cidade de Deus’ is het simpel,’ zegt Buscapé, het tussen een politiecordon en een gangsterbende klemgelopen hoofdpersonage. ‘Ofwel loop je hier weg, en dan nemen ze je te grazen. Ofwel blijf je, en 

dan nemen ze je ook te grazen. Zo gaat het al sinds de jaren zestig.’

Meer dan twee razende en voorbijvliegende uren later zijn ook de kijkers geheel te grazen genomen door Meirelles’ brutale kroniek van het leven in de Braziliaanse

Continue reading “7/10/2003: CIDADE DE DEUS” »

3/6: RESPIRO + FILMHUIS-SLOTFEEST 2002-2003!

Geplaatst op door

2003 Respiro 008De Filmhuismedewerkers zijn dringend aan vakantie toe, maar uiteraard nemen we die niet voordat we u op ons traditioneel slotfeestje uitgenodigd hebben!

Dat wordt dit jaar opgeluisterd met ‘Respiro’ van de jonge Italiaanse regisseur Emanuele Crialese – scusi, amici, maar de David Lynch-films waren op.

‘Respiro’ is een Siciliaans vrouwenportret dat zich helemaal afspeelt zich af op het kleine eilanddorpje Lampedusa: daar vecht de eigenzinnige vissersvrouw – en moeder van drie kinderen – Grazia (gespeeld door Valeria Golino, u nog bekend van ‘Rain Man’) tegen de verstikkende, bekrompen mentaliteit en tradities op het eiland, wat haar flink wat onbegrip van de andere bewoners oplevert.

Wie nog ‘s zo’n typische, lekker hartverwarmende Italiaanse film over een sterke vrouw wil zien, maakt met ‘Respiro’ een uitstekende keuze.

En bovendien hebben wij voor het slotfeest achteraf onze Siciliaanse vrienden Vincenzo ‘Vaffanculo’ di Grande, Antonio ‘Testa di Cane’ d’Amato en Gina ‘Divina’ Borghesi uitgenodigd, die u allerhande vino, gelati e tutti quanti zullen serveren.

En daarna: ciao tot volgend seizoen!

RESPIRO
Regie: Emanuele Crialese
IT 2002, 95 min.

27/5/2003: PUNCH-DRUNK LOVE

Geplaatst op door

tumblr_l6cme7jdIi1qzzh6gAls alles goed gaat kent u regisseur Paul Thomas Anderson nog van lekkers als ‘Boogie Nights’ en ‘Magnolia’, en wil u ongetwijfeld ook zijn nieuwste, ‘Punch-Drunk Love’, niet missen.

Dit keer geen pornosituaties of ‘Respect the Cock! Tame the Cunt!’-speeches, wel een lichte, surrealistische liefdeskomedie rond twee outsiders: Barry Egan en Lena Leonard.

De bijna asociale Barry groeide op tussen zeven dominante zussen, en raakt verliefd op de al even disfunctionele Lena. Als hij door een telefoontje naar een sekslijn Lena dreigt kwijt te raken, slaan alle stoppen door bij Barry.

‘Punch-Drunk Love’ is een heerlijke, originele en kleurrijke komedie, waarmee Anderson
Continue reading “27/5/2003: PUNCH-DRUNK LOVE” »