De film wordt voor de belangstellenden vanaf 20u20 ingeleid door Leo De Weerdt
——–
‘Mensen zijn verschrikkelijke beesten. Overal.’
De Braziliaanse meesterfotograaf Sebastiao Salgado wéét helaas waarover hij praat wanner hij die uitspraak doet: ruim veertig jaar lang reisde hij de aardbol rond om zijn indrukwekkende fotoreportages over brandhaarden, rampspoed en ellende allerhande te maken.
De hongersnood in de Sahel, de onderdrukte Indianen in Zuid-Amerika, de uitgebuite mijnarbeiders in zijn thuisland: overal was hij erbij, en telkens was Salgado de man die met zijn pakkende foto’s de wereld een geweten schopte.
Tot hij in de allerdiepste hel van de Rwandese genocide terechtkwam, een gruwelervaring die hem definitief kraakte.
Salgado besloot dat hij de menselijke smeerlapperij niet langer aankon, en schoolde zichzelf om tot een indrukwekkende natuurfotograaf, die met zijn magnum opus ‘Genesis’ Continue reading “THE SALT OF THE EARTH (Wim Wenders & Juliano Ribeiro Salgado)” »
In samenwerking met de vzw Het Paradijs vertonen we exclusief een tv-special uit 1979 (dank aan het good old BRT-archief, overigens) over de Mechelse zanger en dichter Bert De Coninck, die vorig jaar overleed.
Aan het eind van de jaren zeventig sloeg De Coninck als eerste de brug tussen kleinkunst, rock en new wave, eerst met zijn Mechelse maat Jean Rousseau, dan solo en later met Crapule de Luxe.
Zijn hit ‘Evelyne’ zorgde in het nog oerkatholieke Vlaanderen van de jaren ’70 voor enig schandaal (het nummer gaat over overspel), maar is tot vandaag wél terug te vinden in allerlei Top 100-en en Eeuwige Lijstjes.
Eind 1979 nam de toenmalige BRT een special over De Coninck op, waarin live-opnames worden afgewisseld met buitenopnames, o.a. in Mechelen, Leuven en Zaventem.
De Coninck treedt in de special op met de helaas jong overleden zangeres Fran, met wie hij het reggae-achtige hitje ‘Johnny’ scoorde.
Daarna gooide De Coninck het roer helemaal om door naar Portugal te verkassen en zich daar in de Portugese taal en muziek te verdiepen – een liefde die tot zijn dood in 2024 in de Algarve zou blijven duren.
Die hommage wordt muzikaal ondersteund door De Laatste Showband en o.a. Chris Joris, die er bij de debuutplaat van De Coninck in 1975 al bij was.
Zowel de film als de hommage bieden een unieke kans om het werk van de man te komen (her)ontdekken.
BERT DE CONINCK TV-SPECIAL Regie: Fred Boogaerts B 1979, 29 min.
+
PINK FLOYD: LIVE AT POMPEII
In de periode tussen het vertrek van hun mentaal labiele bezieler Syd Barrett en de release van ‘The Dark Side of the Moon’ – de plaat die hen definitief tot de status van supergroep zou katapulteren – trok Pink Floyd eind 1971 naar Pompeii.
Daar, in het unieke decor van lava en de Romeinse ruïnes, namen ze in het oude amfitheater onder regie van Adrian Maben een fenomenale concertfilm op – zónder publiek, wat voor een lichtjes bevreemdende maar tegelijk intieme sfeer zorgt.
De afwezigheid van publiek zorgde er ook voor dat de focus helemaal op de muziek kwam te liggen, in scherp contrast met alle andere populaire rockfilms van die periode, genre ‘Woodstock’.
De ster van de film is merkwaardig genoeg niet Roger Waters of meestergitarist David Gilmour, maar wel drummer Nick Mason, die met een geweldige performance de hele film lang alle aandacht naar zich toezuigt.
‘PINK FLOYD: LIVE AT POMPEII’ is muzikaal een onbetwistbaar hoogtepunt van de progrock, en filmisch anderhalf uur genieten door de bijzonder knappe regie van Adrian Maben: die huurde voor het uitmuntende camerawerk twee doorwinterde veteranen in Gábor Pogány en onze landgenoot Willy Kurant (die nog met Orson Welles, Jean-Luc Godard en Serge Gainsbourg gewerkt had).
In deze hartverwarmende en wonderlijk mooie documentaire neemt Nicolas Philibert (regisseur van het al even straffe ‘Sur L’Adamant’, bij ons nog gepresenteerd door Dirk De Wachter) ons mee naar een piepklein dorpsschooltje op het Franse platteland – iets dat met de mastodontscholen van onze tijd uit een compleet andere eeuw lijkt te komen.
Meester Georges Lopez is de enige leraar van het schooltje met dertien leerlingen, allemaal tussen vier en twaalf jaar oud.
Meester Georges doet zijn job vol liefde en geduld, en leert zijn leerlingen niet alleen over rekenen en geschiedenis, over ‘être et avoir’ en over alle andere zaken die je op school
leert: hij biedt ook een luisterend oor voor zijn leerlingen, en leert hen over Het Leven – dat verliezen er soms bij hoort, bijvoorbeeld, of dat ze meer kunnen dan ze denken, en dat ze geen grenzen hoeven te zien.
Zijn unieke, inspirerende aanpak maakt hem uiterst geliefd, maar op de laatste schooldag van dat jaar is het definitief gedaan. Want meester Georges gaat met pensioen….
Nicolas Philibert volgde het leven op het schooltje van putje winter tot de laatste schooldag, en puurde daar één van de meest onverwachte Franse filmhits aller tijden uit: de film trok maar liefst twee miljoen (!!!) toeschouwers in zijn thuisland, en ook het Continue reading “ÊTRE ET AVOIR (Nicolas Philibert)” »
Op een dag krijgt de getraumatiseerde en uitgebluste oorlogsjournalist Jacques (rol van de altijd sterke Vincent Lindon) een telefoontje van het Vaticaan, met de vraag onderzoek te doen naar een Maria-visioen in een dorpje het zuiden van Frankrijk.
Daar beweert de de achttienjarige Anna (prima vertolkt door Galatea Bellugi) dat ze de Heilige Maagd heeft gezien, en nadat dat verhaal zich als een lopend vuurtje heeft verspreid, trekken duizenden pelgrims richting de plaats van het fenomeen. Waardoor het hele gebeuren meteen ook commercieel uitgemolken dreigt te worden.
De weinig religieuze Jacques stemt ermee in om deel uit te maken van de
onderzoekscommissie. Maar daar komt hij al snel klem te zitten tussen uiteenlopende kerkelijke belangen, zijn eigen wereldbeeld en het belang van het meisje…
Regisseur en scenarist Xavier Giannoli brengt in ‘L’APPARITION’ een geslaagde mix van een thriller/detective, een psychologisch drama en een reflectie over de tegenstelling tussen wetenschap en geloof. De sterke acteerprestaties van Vincent Lindon en de jonge Galatea Bellugi (onlangs bij ons nog te zien in ‘Gloria!’) zorgen ervoor dat de Continue reading “L’APPARITION (Xavier Giannoli)” »
Adembenemend mooi, extreem poëtisch maar evengoed soms intriest en hard: ‘LET’S GET LOST’ van Bruce Weber is een documentaire die u gezien moét hebben.
In deze magistrale, klassieke en zopas in piekfijn 4K gerestaureerde docu volgen we het turbulente bestaan van Chet Baker: gezegend met zowel een engelenstem als met een uitzonderlijk talent voor de trompet groeide hij in de fifties uit tot een ware ster.
Het was de periode dat jazz hoogdagen beleefde: namen als Miles Davis, JohnColtrane, Dave Brubeck, Thelonious Monk en Chet Baker waren helden voor het hippe gedeelte van de jeugd.
Helaas zou een aantal van hen meteen in alle vallen trappen waarin ook de rock-‘n-rollers na hen zouden trappen: drank, drugs, foute managers en een schier eindeloos spoor van gebroken relaties.
Baker – ‘Elvis, James Dean en Jack Kerouac in één persoon,’ zo beschreef Jim Hoberman hem ooit treffend – bleek één van die jazzsterren die snel op het foute pad zou belanden: drugs- en drankverbruik en de daaruit volgende problemen (na een schimmige
misgelopen drugsdeal werd een tand uit z’n mond geklopt, waardoor hij geen trompet meer kon spelen…) zorgden ervoor dat hij in de Verenigde Staten snel uit the picture verdween.
In Europa kwam hij nog wel aan de bak in het circuit van de kleine jazzclubs, maar muziek was op dat moment allang niet meer de eerste reden waarom hij Amsterdam als uitvalsbasis had gekozen: die stad was vooral makkelijk om aan heroïne te komen, én men was er tolerant tegenover de gebruikers…
Baker belandt in de marge van de muziek, en dreigde zelfs totaal in de vergetelheid te belanden, tot in de jaren ’80 een nieuwe generatie hem herontdekt: met dank aan fan Elvis Costello, die Baker vroeg een trompetsolo te spelen op zijn ‘Shipbuilding’ – het Continue reading “CHET BAKER – LET’S GET LOST (4K restored)(Bruce Weber)” »
In het krachtige ‘LA TÊTE HAUTE’ volgen we twaalf jaar uit het jonge leven van Malony, een achttienjarige die al sinds zijn zesde constant botst met alles en iedereen: zijn vader is jong gestorven, en zijn (zelf nog onvolwassen en labiele) moeder bleek niet in staat in zijn opvoeding te voorzien.
Ook nadat een jeugdrechter de voogdij over het onhandelbare kind heeft opgepikt, blijft zijn bestaan is één groot brokkenparcours.
Met zijn opvliegende, narcistische gedrag en woedeuitbarstingen komt hij constant in de problemen op school, en wordt hij een vaste klant bij politie en gerecht. Schrijven lukt hem
amper, vechten, stelen en joyriden daarentegen des te beter…
Hulpverleners en begeleiders trekken allemaal hun handen af van dit onhandelbare, constant dreiging uitstralende en asociale tuig van de richel – op twee mensen na: jeugdrechter Florence Blaque en maatschappelijk werker Yann (die zelf een leven als ‘crapuul’ achter zich heeft) blijven eindeloos proberen tot de jongen door te dringen.
Maar niks in zijn gedrag lijkt ook maar één sprankel hoop op beterschap in de toekomst te geven: zelfs wanneer hij in een streng internaat geplaatst wordt om wat structuur in zijn destructieve bestaan te brengen, zorgt hij daar alleen maar voor chaos, agressie en ellende…
‘LA TÊTE HAUTE’ is een indrukwekkende, stilmakend jeugddrama, gefilmd in de realistische stijl van van de gebroeders Dardenne.
Mede dankzij fantastische vertolkingen van Cathérine Deneuve (als de onverstoorbare, Continue reading “LA TÊTE HAUTE (Emmanuelle Bercot)” »
Volgens een oude Franse wet heeft iedereen het recht om de overblijfselen van oogsten of achtergelaten rommel op te rapen voor eigen gebruik of voor de verkoop. En of er Fransen zijn die van die wet gebruik maken!
Gewapend met een piepklein cameraatje ging Agnès Varda in heel Frankrijk op zoek naar deze uiterst bonte bende ‘glaneurs’: de ene glaneur is een clochard, de andere is een grootgrondbezitter of een psycho-analist. We ontmoeten een sterrenchef die voedsel gaat rapen, en zijn er artiesten – zoals Louis Pons – die de gerecycleerde goederen in hun werk gebruiken. Er zijn glaneurs in de wijngaarden in het zuiden, op de patattenvelden in het
(de vertoning zelf is – in tegenstelling tot deze trailer – Nederlands ondertiteld!) ——————————————————————————————————-
noorden én midden in grootsteden als Parijs. De ene is glaneur uit financiële noodzaak, anderen hebben ethische, kunstzinnige of ecologische redenen.
En er is uiteraard ook regisseuse Agnès Varda zelf, een filmische glaneuse die nijverig het soort beelden sprokkelt die anderen laten liggen.
Varda liet zich voor deze heerlijke docu ïnspireren door het negentiende-eeuwse schilderij ‘Les Glaneurs’ van Jean-François Millet, waarop drie korenrapende boerenvrouwen staan afgebeeld.
In een riante maar geïsoleerde villa houden een dolgedraaide vader en een frigide moeder hun drie kinderen compleet afgeschermd van de buitenwereld.
Sinds hun geboorte zo’n twintig jaar geleden zijn de drie nooit buiten het metershoge hek rond de villa geweest, en lepelen hun ouders hen bizarre verhalen op om hen onder de knoet te houden: zo geloven de kinderen dat een kat een levensgevaarlijk dier is, dat overvliegende vliegtuigen speelgoed zijn en – iets akeliger – dat er ooit nog een andere broer geweest zijn die zich niet aan de huisregels hield, en die ‘daarvoor de prijs moest betalen’…
De buitenwereld is volgens de ouders een akelige, boze plaats, waardoor er ook maar één buitenstaander in het huis wordt toegelaten: Christina, een bewaakster uit het bedrijf van de vader op wie iedereen van de familie dol is – en dan vooral de oudste zoon, omdat Christina degene is die in zijn seksuele behoeftes moet voorzien…
De Griek Yorgos Lanthimos (‘Poor Things’, ‘The Favourite’, ‘The Killing of a Sacred Deer’…) heeft met zijn bizarre, duistere universum inmiddels Hollywood veroverd, en die internationale veroveringstocht begon hij 15 jaar geleden met het bevreemdende, absurde en bij vlagen ronduit verbijsterende ‘DOGTOOTH’: een film die niet alleen zorgde voor schandaal, boegeroep en buitenwandelend publiek, maar ook voor een pak filmprijzen (in Cannes en elders), voor een Oscarnominatie én voor een schare onvoorwaardelijke fans over de hele wereld.
Het schandaal hoefde niet te verbazen door de – altijd prijs! – seks en geweldscènes, en de bewondering en de prijzen waren al even onvermijdelijk: Lanthimos’ toonde zich met deze film immers meteen een uniek regisseur met een volstrekt eigen stijl, vol absurde Continue reading “DOGTOOTH (Yorgos Lanthimos)” »
Ondertussen al enkele jaren een felgesmaakte en altijd weer boeiende vaste afspraak op het Filmhuisprogramma: onze reeks films rond spiritualiteit en geloof.
Deze vertoningen – zoals elk jaar opnieuw georganiseerd i.s.m. CCV – worden voor de belangstellenden steeds om 20u15 ingeleid door Leo De Weerdt sJ.
Wie alleen de film wil zien kan om 20u30 aansluiten.
We openen deze nieuwe reeks met ‘THE HOURS’, een ijzersterke klassieker van Stephen Daldry (‘Billy Elliot’) met een fabelachtige vrouwelijke cast: Nicole Kidman, Julianne Moore en Meryl Streep schitteren als drie zéér verschillende vrouwen in drie zéér verschillende tijdvakken, die allemaal verbonden worden door één boek: ‘Mrs. Dalloway’ van Virginia Woolf.
Kidman speelt Woolf zelf: we pikken haar verhaal op in de jaren ’20 van de vorige eeuw, op een moment dat ze nog worstelt met het schrijven van haar debuut, ‘Mrs. Dalloway’.
Dat boek zal zo’n 20 jaar later in het naoorlogse Los Angeles het leven van de jonge
moeder Laura Brown helemaal overhoop gooien. Want Brown (fantastisch gespeeld door Julianne Moore) is zo diep geraakt door wat ze leest dat ze haar hele levenspad in vraag begint te stellen.
En dan is er nog Clarissa Vaughan (rol van Meryl Streep), die in het New York van rond de eeuwwisseling een soort moderne Mrs. Dalloway is. Zij plant een feest voor haar vriend en ex-minnaar die langzaam de strijd met AIDS aan het verliezen is.
Hoewel hun levens vele tientallen jaren van elkaar gescheiden zijn, kampen de drie vrouwen met hetzelfde gevoel: dat ze alleen maar voor anderen geleefd hebben. En met Continue reading “THE HOURS (Stephen Daldry)” »
Geen betere film om een Filmhuisseizoen mee af te sluiten dan de unieke Talking Heads-concertfilm ‘STOP MAKING SENSE’, de legendarische concertfilm van Talking Heads die exact 40 jaar geleden cinema’s overal ter wereld inpalmde, en die nu in een piekfijn gerestaureerde versie in zijn volle glorie te (her)bekijken en te (her)beluisteren is.
Gewapend met alleen maar een cassetterecorder, een te groot kostuum en een staande lampadaire slagen voorman David Byrne en de Talking Heads erin vanuit het niets een
ronduit fabelachtige show op te bouwen: stapje voor stapje brengen Tina Weymouth (bas), Chris Frantz (drums) en Jerry Harrison (toetsen) en enkele briljante gastmuzikanten (Bernie Worrell!) de zaal tot een kolkend kookpunt.