‘Beuys’ is een fascinerend en amusant documentair portret van de legendarische Duitse kunstsjamaan met de onafscheidelijke khaki vissersvest en vilten hoed.
Geboren in 1921 werd Joseph Beuys op zijn vijftiende zoals elke Duitse jongere verplicht lid van de Hitlerjugend, waarna hij zich in 1941 aanmeldde bij de Luftwaffe.
Een keuze die hem bijna zijn leven kostte toen zijn Stuka boven de Kaukasus neergeschoten werd: daar zouden de Tataren volgens de mythe zijn leven gered hebben door zijn zwaargewonde lichaam in vet en vilt te rollen – de twee elementen die later de basis van zijn kunstwerken zouden uitmaken.
Met een oeuvre dat vooral bestond uit performances, happenings (‘Aktionen’), provocaties en pure ideeën eerder dan uit tastbare werken is Beuys na zijn overlijden in 1986 minder zichtbaar gebleven dan bijvoorbeeld Picasso of Warhol, maar zijn invloed
Continue reading “Art & Film: BEUYS (Andres Veiel)” »
Voor ‘Fish & Farm: ceci n’est pas une patate’ gingen documentairemakers Filip De Bodt en Geert Lenssens in heel Europa op onderzoek uit om te zien wat de mensen die ons voedsel kweken beroert.
Gelukkig zijn er ook boeren die voor zichzelf opkomen: ze hebben geen nood meer aan veilingen of aan een grootschalige aanpak, en verkopen rechtstreeks aan de consument.
In 1908 gaat Piet Mondriaan voor het eerst naar het Zeeuwse kustplaatsje Domburg. Meteen na dat bezoek verandert Mondriaans stijl drastisch, van figuratief naar abstracte schilderkunst.
Zelfs een jaar lang Zeeuwse zeewater in flessen opslaan en analyseren is hem niet teveel, als hij daardoor maar kan bewijzen dat 
‘Juul’s Ears’ is een heerlijk portret van (en een ode aan) de in 2008 overleden Juul Anthonissen: vermaard jazzkenner, -verzamelaar en –journalist, oprichter van de even wonderlijke als befaamde 
‘Un petit bonbon savoureux!’, zo omschreef The Huffinton Post ‘Visages Villages’, en dat is veruit de beste omschrijving die we van dit héérlijk filmpje gelezen hebben.
Sinds jaar en dag zwerven er meer dan 100.000 katten in de straten van Istanboel.
worden de zeven gevolgde katten echte personages – de ene is een lover, de andere een psychopaat, nog een andere een ritselaar, een gentleman of een jager.
Al twee keer hadden we de postrockgroep 
stroom van adembenemende contrasterende beelden van planeet Aarde in 1982 – van cultuur en natuur, van doldraaiende mensenzeeën en onbewoonbare woestenijen, van vredevolle tableaus en atoomontploffingen, van opbouw en vernietiging, van primitivisme en spitstechnologie.
iezen voor een poëziefestival?
gekopieerd werd in andere films, reclamespots en videoclips: hoog tijd om deze visueel baanbrekende film te komen herontdekken op groot scherm, dus.
25 jaar geleden verbaasde Jan Hoet de wereld met “zijn” Documenta.
en