Meer dan veertig jaar lang torenden drie sociale woonblokken hoog boven de Gentse Rabotwijk uit.
Toen documentairemaakster Christina Vandekerckhove hoorde dat deze beruchte Rabottorens tegen de vlakte zouden gaan, besloot ze zich er twee jaar lang te nestelen en een documentaire te maken over de laatste bewoners: een bonte verzameling zogenaamde ‘sociale gevallen’, van ex-daklozen en ex-gedetineerden tot verslaafden, verarmde en vereenzaamde gepensioneerden, psychiatrische patiënten en van overal ter wereld aangespoelde vluchtelingen – allemaal samengepropt in het afgeleefde decor.
‘Als je teveel vogels in een volière steekt, pikken ze elkaar dood,’ zegt een man in de film, en in de Rabotvolière is dat duidelijk niet anders.
Dit zijn mensen die zelf zo erg door het leven getekend zijn dat ze compleet onverschillig zijn geworden voor de ellende van hun naasten: wanneer een dronken man hopeloos wankelend en vallend de voordeur probeert te bereiken, kijken zijn buren onbewogen toe – ieder voor zich, en God tegen ons allen.
Gelukkig is er tussen alle grote ellende ook veel plaats voor klein geluk, humor en hilarische (vaak politiek zéér incorrecte) uitspraken van de bewoners die geen blad voor Continue reading “RABOT (Christina Vandekerckhove)” »
De cinema, hoe is die ook alweer begonnen?
Het idee achter ‘Loving Vincent’ was ronduit krankzinnig: ‘Wat als we nu eens een animatiefilm over Vincent van Gogh zouden maken, helemaal gemaakt op basis van in zijn stijl geschilderde olieverfschilderijen?’ zo vroegen regisseurs Dorota Kobiela en Hugh Welchman zich af.
Veel meer dan het verhaal draait het hier uiteraard om het visuele, en in dat opzicht is de film ronduit verbluffend: ‘Loving Vincent’ is veel meer dan een geslaagde 
Na 
Voor ‘Fish & Farm: ceci n’est pas une patate’ gingen documentairemakers Filip De Bodt en Geert Lenssens in heel Europa op onderzoek uit om te zien wat de mensen die ons voedsel kweken beroert.
Gelukkig zijn er ook boeren die voor zichzelf opkomen: ze hebben geen nood meer aan veilingen of aan een grootschalige aanpak, en verkopen rechtstreeks aan de consument.
In 1908 gaat Piet Mondriaan voor het eerst naar het Zeeuwse kustplaatsje Domburg. Meteen na dat bezoek verandert Mondriaans stijl drastisch, van figuratief naar abstracte schilderkunst.
Zelfs een jaar lang Zeeuwse zeewater in flessen opslaan en analyseren is hem niet teveel, als hij daardoor maar kan bewijzen dat 
‘Juul’s Ears’ is een heerlijk portret van (en een ode aan) de in 2008 overleden Juul Anthonissen: vermaard jazzkenner, -verzamelaar en –journalist, oprichter van de even wonderlijke als befaamde 
‘Un petit bonbon savoureux!’, zo omschreef The Huffinton Post ‘Visages Villages’, en dat is veruit de beste omschrijving die we van dit héérlijk filmpje gelezen hebben.