Categorie archief: De dinsdagen van het Filmhuis

THE HUMAN VOICE (Pedro Almodovar)

Geplaatst op door

‘THE HUMAN VOICEThe Human_Voice‘ is Almodovars eerste Engelstalige film, en helemaal gedraaid tijdens de coronapandemie.

Het aantal acteurs is bijgevolg coronaproof beperkt tot één, maar hey, dàt is in dit geval geen probleem, want die ene actrice is hier toevallig de immer excellente Tilda Swinton.

Swinton speelt een vrouw die net door haar man verlaten is: zijn koffers staan al klaar, maar het lijkt wel alsof hij zelfs daar niet meer in geïnteresseerd is, want hij komt ze maar niet ophalen.

Het enige contact dat ze nog hebben verloopt via de telefoon. Waardoor de enige
levende ziel die ze nog ziet de hond is, die óók al duidelijk maakt dat hij zijn baasje mist.
Het is een situatie die de vrouw langzaam maar zeker tot wanhoop dwingt…

‘THE HUMAN VOICE’ is gebaseerd op ‘La Voix Humaine’ van Jean Cocteau, en heeft alle ingrediënten die u van een Almodovar verwacht, geconcentreerd in een overheerlijke Continue reading “THE HUMAN VOICE (Pedro Almodovar)” »

JOJO RABBIT (Taika Waititi)

Geplaatst op door

Jojo_Rabbit_1

Duitsland, 1944.

Jojo Betzler is een eenzame jongen van tien die een bijzonder enthousiast lid van de Hitlerjugend is, en die als beste vriend een zekere Adolf heeft.
Belangrijk detail: Adolf is niet te verwarren met de échte Hitler, want deze is alleen maar de imaginaire vriend van Jojo (en is bovendien een volstrekte idioot).

Wanneer Jojo op een dag ontdekt dat zijn alleenstaande moeder Rosie een Joods meisje bij hen laat onderduiken, wordt zijn hele levensbeeld overhoop gehaald.

Langzaamaan sluipt er zelfs twijfel in Jojo’s compleet door de Hitlerjugend gebrainwashte brein: is die nazi-ideologie van hem wel de juiste?

Een komedie over Hitler en de nazi’s maken is natuurlijk dansen op een wel zéér slappe koord, maar zie: met zijn ‘JOJO RABBIT’ is de Nieuwzeelander Taika Waititi er op excellente wijze in geslaagd een zéér grappige prent te brouwen die toch de inktzwarte nazi-realiteit niet wegschildert of onder het tapijt stopt.

‘JOJO RABBIT’ is dan ook een film die de toeschouwer constant op het verkeerde been zet: de ene seconde zit je iets té luid te lachen om een foute grap, de volgende seconde word je midscheeps geraakt door de onderliggende oorlogstragedie of uit je lood geslagen door de nazi-horror.

De humor situeert zich situeert op het kruispunt van hondsbrutaal en heerlijk silly: gooi ‘Allo Allo’, Chaplins ‘The Great Dictator’, Mel Brooks en ‘Inglourious Bastards’ in één grote pot, en u weet zo ongeveer wat u kunt verwachten.

De stijl roept dan weer herinneringen op aan Wes Andersons ‘Moonrise Kingdom’ – één criticus herdoopte ‘Jojo Rabbit’ dan ook tot ‘Moonreich Kingdom’.

De twee jonge hoofdpersonages zijn perfect gecast, en eigenlijk kan hetzelfde gezegd worden van de volwassenen: Stephen Merchant (‘Extras’, ‘The Office’) is geweldig als Gestapo-man Deertz, Scarlett Johansson is al even uitstekend als de stiekeme  Continue reading “JOJO RABBIT (Taika Waititi)” »

ÖNDÖG (Wang Quan’an)

Geplaatst op door

OndogKijkwijzer:

Kijkwijzer_9_Angst

 

 

—–

Ergens op de eindeloze Mongoolse steppe wordt het lijk van een vrouw gevonden. Nadat de politie gearriveerd is, krijgt de jongste en meest onervaren flik krijgt de opdracht de dode in the middle of nowhere te bewaken tot zijn collega’s terugkeren voor de autopsie – Joost mag weten wanneer.

Gelukkig voor de wat stuntelige en hulpeloze agent krijgt hij al snel hulp (en gezelschap) van een plaatselijke herderin: een bijzonder onafhankelijke, eigenzinnige, met scherp schietende en wodka drinkende vrouw die wel zéér goed haar mannetje weet te staan, gewoon omdat dat nu eenmaal moét voor wie in zijn eentje moet overleven op deze desolate vlakte, vele honderden kilometers verwijderd van het meest dichtstbijzijnde stadje.

En haar hulp is zeer welkom, want de herderin weet beter dan wie ook hoe ze het lijk moet beschermen tegen de hongerige steppewolven die bij nacht een lekkere brok vlees

komen zoeken.

En ze weet ook hoe je met zijn tweetjes onder de blote hemel de ijskoude steppenacht doorkomt…

‘Öndög’ – Mongools voor ‘dinosaurusei’ – is een volstrekt unieke, niet in een hokje te plaatsen film: een misdaaddrama, een liefdesverhaal, een overpeinzing over de cirkel van
leven en dood, een ode aan de kracht van de vrouw, een bloedmooi portret van het leven op de steppen én een bizarre komedie (de lichtelijk sullige en bemutste flikken  Continue reading “ÖNDÖG (Wang Quan’an)” »

LA ODISEA (Sebastian Borensztein)

Geplaatst op door

LA-ODISEAKijkwijzer:

Kijkwijzer_12_Angst_Taal

 

 

 

—-
Voormalig stervoetballer Fermín Pelassi besluit zijn droom waar te maken door samen met zijn dorpsgenoten een eigen landbouwcoöperatie op poten te zetten, een idee waarmee ze denken de wetten van de markt te kunnen omzeilen.

Een prima plan dat op algemeen enthousiasme wordt onthaald, en algauw verzamelen ze dan ook de nodige poen: spaargeld waar ze allemaal hun hele leven hard voor gewerkt hebben, dat nu toevertrouwd wordt aan de goede zorgen van – beter bij de bank van hier! – de plaatselijke bank.

Tot twee dagen later de gladde bankmanager foetsjie blijkt. En de Argentijnse regering net dié dag beslist om alle spaartegoeden te bevriezen om de diepe economische crisis

in het land te counteren.
Bovendien ontdekken Fermin en zijn vrienden dat de corrupte bankier voorkennis van de hele zaak had, en dat hij daarvan geprofiteerd heeft om te sjoemelen – met hún geld, uiteraard.

Voor de nu berooide vrienden is dat de druppel teveel: gedaan met als brave burger zomaar alles te pikken! Gedaan met als Lamme Goedzakken door bankiers, politici en andere hufters over zich heen te laten lopen! Gedaan met zich zoals de eerste de beste  Continue reading “LA ODISEA (Sebastian Borensztein)” »

THE PAINTED BIRD (Vaclav Marhoul)

Geplaatst op door

The_Painted_Bird_PosterKijkwijzer:

Kijkwijzer_18_Geweld_Taal

 

 

 

—-

WOII, ergens in Oost-Europa.
Een Joodse jongen van wie de ouders vervolgd werden groeit op het platteland op bij een oudere pleegmoeder.

Maar wanneer die overlijdt, staat de kleine opeens letterlijk alleen op de wereld: geen familie, geen vrienden, geen steun, geen middelen…
Hij trekt van dorp tot dorp in de hoop op hulp of gewoon een dak om onder te slapen, maar het enige dat hij bij de boeren op het onderontwikkelde platteland op zijn weg vindt zijn wreedheden, geweld, bijgeloof, uitbuiting en bot racisme – en dat is dan nog los van alle oorlogswaanzin die om hen heen woedt.

Heel, héél af en toe vindt hij een piepkleine flinter medemenselijkheid op zijn weg – of dénkt hij die te vinden. Zijn meest akelige levensles leert hij tijdens zijn verblijf bij een

oude vogelvanger, die hem toont wat er gebeurt wanneer je een vogel verft en vervolgens weer bij zijn soortgenoten loslaat…

‘Intens’, ‘hard’ en ‘rauw’ zijn eigenlijk te softe woorden voor deze confronterende verfilming van Jerzy Kosinki‘s briljante en intussen klassieke meesterwerk: ‘The Painted Bird’ laat zich bekijken als een encyclopedie van het menselijk kwaad, en de vernederingen en mishandelingen die de kleine Joodse jongen van de hatelijke buitenwereld moet ondergaan maken de kijker ronduit beschaamd deel uit te maken van  Continue reading “THE PAINTED BIRD (Vaclav Marhoul)” »

MONOS (Alejandro Landes)

Geplaatst op door

Monos_4a80b84199515.5d563df9a4fd3Kijkwijzer:

Kijkwijzer_16_Geweld_Taal

 

—-

Ergens in Zuid-Amerika, ergens in de jungle, ergens in de bergen krijgen acht tieners een snoeiharde paramilitaire training van een mysterieuze, FARC-achtige Organisatie. Deze piepjonge commando’s gaan door het leven als de Monos, Spaans voor apen, en worden allemaal aangesproken met codenamen als Smurf, Wolf, Lady, Boom Boom en Rambo.

Nadat hun trainer vertrokken is, krijgen ze de opdracht om Doctora te bewaken, een Amerikaanse gijzelaar die al jaren in handen van de organisatie is.
Ook nog aanwezig: Shakira, de melkkoe van de eenheid die er een eigen willetje op

nahoudt.
Aanvankelijk lijken zowel de discipline binnen de eenheid als de trouw aan de Organisatie onwrikbaar, maar al snel worden de eerste barstjes zichtbaar: niet alleen steekt een interne machtsstrijd de kop, er zijn ook de tienerhormonen die beginnen te gieren, er zijn enkele alfamannetjes die zich willen manifesteren én er zijn enkele groepsleden die  Continue reading “MONOS (Alejandro Landes)” »

ETE 85 (François Ozon)

Geplaatst op door

ete-85-posterKijkwijzer:

Kijkwijzer_12_Taal_Drugs

 

 

 

—-

Zomer 1985, ergens in een Normandisch havenstadje.

Wham! en Bananarama staan hoog in de hitparade, de meer depri pubers zoeken gezamenlijk troost bij The Cure.

De 16-jarige Alexis (Félix Lefebvre) is nog maar net met zijn ouders naar de Normandische kust verhuisd, en zoekt zijn weg in zijn nieuwe woonplaats, waar hij zonder vrienden beland is.

Wanneer hij na een plots opduikend onweer-op-zee van de verdrinkingsdood gered wordt door de stoere en wel héél erg zelfverzekerde local David (gespeeld door

holebiBenjamin Voisin), krijgt hij er in elk geval meteen één vriend bij.

Bovendien blijkt David niet zomaar een vriend: de twee vormen – onder de wel héél erg felle aanvuring van Davids moeder – al snel een onafscheidelijk koppel dat een klassieke liefdeszomer vol boottochtjes, feestjes, kampvuuravonden en spannende

Continue reading “ETE 85 (François Ozon)” »

A WHITE, WHITE DAY (Hlynur Palmason)

Geplaatst op door

A_White_White_DayKijkwijzer:

Kijkwijzer_12_Taal_Geweld

 

 

 

—-

Wanneer zijn echtgenote bij een auto-ongeluk om het leven komt, blijft de net gepensioneerde agent Ingimundur (werkelijk fan-tas-ties vertolkt door Ingvar Sigurdsson) totaal verweesd en verdwaasd achter.

Het leven als weduwnaar zet hem aan tot gepieker over vanalles en nog wat: babysit spelen voor zijn kleindochter, klusjes opknappen in het huis en bij de ex-collega’s op kantoor gaan rondhangen volstaan niet om zijn zinnen écht te verzetten, en dat betert er niet op wanneer hij tussen de spulletjes van zijn overleden echtgenote sporen van een

buitenechtelijke relatie denkt te ontdekken.

Die gedachte alleen al is voor Ingimundur gekmakend: heeft hij zijn hele leven gehouden van (en gewerkt voor) iemand die hem de hele tijd botweg bedrogen heeft?

Zijn duistere gedachten en zijn steeds obsessiever wordende gedrag – hij moet en zal met alle mogelijke middelen de minnaar vinden – zorgen er dan weer voor dat iedereen in  Continue reading “A WHITE, WHITE DAY (Hlynur Palmason)” »

DARK WATERS (Todd Haynes)

Geplaatst op door

Dark_Waters
Rob Bilott is een briljante zakenadvocaat die net partner is geworden bij een hoog aangeschreven kantoor.

Zijn klantenbestand bestaat uit multinationals en grote chemieconcerns, tot op een dag een boer uit West-Virginia het kantoor binnenstapt: de boer wil dat Bilott chemiereus DuPont aanklaagt, omdat die een groot deel van zijn veestapel gedood zouden hebben door illegale, giftige chemische lozingen in de rivier die aan zijn land grenst.

Tot ontzetting van zijn collega’s neemt Bilott de zaak aan, een beslissing die zal leiden tot een bikkelharde juridische strijd van meer dan 15 jaar over wat één van de

grootste en meest hallucinante milieumisdrijven van de afgelopen eeuw blijkt te zijn: Bilott slaagt erin te bewijzen dat DuPont bij de productie van de anti-aanbaklaag van Tefalpannen een uiterst gevaarlijk bijproduct produceert.
En hij kan bewijzen dat DuPont met dat bijproduct (voor de scheikundigen: PFOA, oftewel perfluoroctaanzuur) ondertussen zo ongeveer de hele planeet vergiftigd heeft….

De bikkelharde juridische strijd van David tegen Goliath – DuPont gebruikte jarenlang zo ongeveer élk lobbymiddel en élk denkbaar juridisch vertragingsmaneuver, en zette àl hun Continue reading “DARK WATERS (Todd Haynes)” »

THE LIGHTHOUSE (Robert Eggers)

Geplaatst op door

the_lighhouseKijkwijzer:

Kijkwijzer_16_Geweld_Taal

 

 

 

—

New England, 1890.
Twee torenwachters moeten op een afgelegen en mistig eiland een maand lang samen de wacht houden op een vuurtoren.

De twee mannen (fantastisch vertolkt door Robert Pattinson en Willem Dafoe) zitten er niet alleen totaal geïsoleerd van de rest van de wereld, de weersomstandigheden op het eiland worden ook alsmaar meer onheilspellend, ja zelfs apocalyptisch.
Die externe dreiging zorgt er – samen met de inname van flink wat alcohol – mee voor dat de interne spanning tussen de twee achterdochtige keikoppen tot stormachtige en zéér angstwekkende hoogten oploopt…

Regisseur Robert Eggers brak door met de cult-horror van ‘The Witch’, en bevestigt

met het fantastische, bevreemdende ‘The Lighthouse’ zijn immense talent: dit is het soort nagelbijtende thriller dat zelfs de meest geharde stalen zenuwen op de proef stelt.

De film kreeg een Oscarnominatie voor Beste Cinematografie (van Jarin Blaschke), en die was méér dan terecht: het aparte, bijna vierkante beeldkader geeft de film een  Continue reading “THE LIGHTHOUSE (Robert Eggers)” »