LE MÉPRIS (4K restauratie) (Jean-Luc Godard)

 

Le_MeprisNaar aanleiding van het overlijden van film-, stijl- en seksicoon Brigitte Bardot (én naadloos aansluitend op onze vertoningen van de Godard-biopic ‘Nouvelle Vague’ van Richard Linklater) vertonen we exclusief Godards én Bardots absolute klassieker ‘LE MÉPRIS’.

In een nieuwe, piekfijne 4K restauratie, die de onwaarschijnlijk mooie kleuren van meester-cameraman Raoul Coutard weer in al hun oude glorie wist te herstellen: machtige Cinemascope-cinema zoals ze (helaas) niet meer gemaakt wordt.

‘LE MÉPRIS’ vertelt op de Godardiaans-speelse wijze het verhaal van de wroetende scenarioschrijver Paul Javal, heerlijk vertolkt door Michel Picolli.

De man is onder de Italiaanse zon een op de Odyssee gebaseerd script aan het schrijven, maar wordt daarbij niet bepaald geholpen door de eisen en grillen van zijn arrogante, vulgaire Amerikaans producer (Jack Palance), zijn eigenzinnige Europes regisseur (Fritz Lang!) en zijn gedesillusioneerde echtgenote Camille, van wie hij alleen maar minachting voelt (een adembenemende Bardot)…

De film is losjes gebaseerd op werk van Alberto Moravia, maar Godard maakt er natuurlijk pure Godard van: ‘LE MÉPRIS’ is één van zijn onbetwistbare meesterwerken, een film waar letterlijk alles aan klopt –  de acteurs, de soundtrack (luister hieronder naar het fenomenale ‘Thème de Camille’ van Georges Delerue!), het camerawerk, het verhaal, de acteurs, de  Continue reading “LE MÉPRIS (4K restauratie) (Jean-Luc Godard)” »

NOUVELLE VAGUE (Richard Linklater)

 

Nouvelle Vague_posterEind jaren ’50: op de redactie van het filmblad Les Cahiers du Cinéma borrelt en bruist het van de ambitie van de jonge garde, die maar wat graag tegen de schenen van de gevestigde Grote Namen van de ‘cinéma de papa’ schoppen.
Jonge filmcritici als François Truffaut, Jean-Luc Godard en Claude Chabrol willen niet alleen schrijven over films, ze willen vooral ook zelf films maken.

Chabrol (met ‘Le Beau Serge’) en Truffaut (met ‘Les 400 Coups’) zijn de eersten van deze Nouvelle Vague die met eigen werk naar buiten treden, maar even later slaagt ook Godard erin om een bescheiden budget los te weken bij de befaamde filmproducent Georges de Beauregard.

Zijn langspeeldebuut moet ‘A Bout de Souffle’ worden, een gangsterfilm die hij samen met zijn makker Truffaut bedacht heeft, en waarvoor hij het hippe jonge Amerikaanse talent Jean Seberg en de nog onbekende Jean-Paul Belmondo in de hoofdrollen wil casten.

Godard – die geen filmopleiding genoten heeft, en die alleen maar enkele onbekende kortfilms gemaakt heeft – verrast de acteurs, crew en producenten met zijn wilde, onconventionele en vaak geïmproviseerde ideeën en dito aanpak.
De productie verloopt zelfs zodanig turbulent dat Seberg eraan denkt de stekker eruit te trekken, en dat Belmondo de stille hint krijgt de film op te geven als hij zijn carrière niet wil ruïneren nog voor ze begonnen is.

En wanneer de opnames uiteindelijk dan toch beëindigd raken, blijkt de film veel te lang. Om de boel in te korten geeft Godard de opdracht bruuske cuts te maken – tot wanhoop van de montageploeg.
Het leidt ertoe dat in het filmwereldje geruchten beginnen te circuleren dat dit weleens de Slechtste Film van het Jaar kan gaan worden…

Na magistrale films als ‘Boyhood’ en de ‘Before’-trilogie serveert Richard Linklater ons nu

Continue reading “NOUVELLE VAGUE (Richard Linklater)” »

CINEMA CORONA #116: MASCULIN, FÉMININ (Jean-Luc Godard)

masculin_feminin_godard

UPDATE: Deze film was maar tijdelijk beschikbaar, en is niet langer te bekijken.
Maar in onze CINEMA CORONA zijn nog tal van andere boeiende titels te ontdekken.

—-
Gisteren 90 (jawel: negentig!) geworden: Jean-Luc Godard.

Dat mogen we in CINEMA CORONA natuurlijk niet zomaar laten passeren, en dus: ‘MASCULIN, FÉMININ’, één van dat rijtje compleet baanbrekende films die hij tussen 1960 en 1967 maakte, voor hij een iets té stevige tik van de communistische molen kreeg en zijn eigen carrière dynamiteerde.

In ‘Masculin, Féminin’ gooide Godard alle toen geldende regels van plot, montage en spanningsopbouw overboord, voor een speels, grappig en ook na meer dan 50 jaar nog altijd fris ogend portret van de Parijse jeugd anno 1966 – twee jaar voor de studentenrevolte.

Centraal staan Paul en Madeleine, fantastisch vertolkt door Jean-Pierre Léaud (‘Les 400 Coups’) en debutante Chantal Goya.
Paul heeft net zijn legerdienst beëindigd heeft, en wordt verliefd op Madeleine, die een carrière als yéyé-zangeres van de grond probeert te krijgen, en die samenwoont met haar vriendinnen Elisabeth en Catherine-Isabelle.

Pauls vriend Robert probeert hem mee te tronen op het revolutionaire pad, maar tussen het uitdenken van hun acties door zitten ze duidelijk toch ook met veel vragen over de vrouwen, seks en relaties. En gaan ze als het kan ook graag nog naar de film en op café.
Allemaal zijn ze ‘kinderen van Marx en Coca-Cola’, opgegroeid in de wereld van de Koude Oorlog tussen de communisten en de kapitalisten…

‘Masculin, Féminin’ is Godard op zijn meest speels: sommige dialoogscènes lijken volkomen geïmproviseerd (en zijn dat waarschijnlijk ook), de film zit vol Godardiaanse woordgrapjes en citaten, en een aantal wilde ideeën lijken zelfs pure Monty Python avant la lettre.
Voeg daarbij een flitsende montage, de Parijse sixtiessfeer en leuke cameos van Brigitte Bardot en Françoise Hardy, en je hebt een ware klassieker.

De openheid waarmee in ‘Masculin, Féminin’ over seks gepraat werd was voor 1966 overigens zéér gewaagd, en de film werd in Frankrijk dan ook verboden onder de 18 jaar. ‘Dat zijn net de mensen voor wie de film bedoeld is,’ beweerde Godard.

En dan is er ook nog dit:

VISAGES VILLAGES (Agnès Varda & JR)

Visages-Villages-poster-620x827Eerder dit jaar overleed Agnès Varda, één van Frankrijks meest originele cineasten van haar generatie, iets wat ze tot op hoge leeftijd bleef bewijzen.

Bijvoorbeeld met dit wonderlijke pareltje ‘Visages Villages’, door The Huffington Post zéér treffend omschreven als ‘un petit bonbon savoureux.’

Het idee achter de film was ongewoon maar simpel: de hoogbejaarde Franse filmveterane Agnès Varda (toen 89, maar nog beschikkend over de energie en het enthousiasme van een tiener) die samen met de hipsterfotograaf/street artist JR in een busje door landelijk Frankrijk trekt, waar JR in kleine dorpjes zijn projecten opzet (foto’s maken van de bewoners, die foto’s tot gigantische grootte opblazen en ze vervolgens op gevels plakken) terwijl Varda filmt hoe de bewoners daarop reageren.

Het resultaat is een wonderlijke dwarsdoorsnede van het ietwat vergeten en

achtergestelde Frankrijk dat je buiten de grote steden aantreft, met alle verhalen die daarbij horen: nu eens pakkend (de stokoude mijnwerkersdochter die bij een oude foto vertelt hoe haar moeder het kolenstof van de rug van haar vader moest schrobben is

Continue reading “VISAGES VILLAGES (Agnès Varda & JR)” »

VISAGES VILLAGES (Agnès Varda & JR)

agnes-varda-in-brussel-voor-de-premiere-van-visages-villages.1‘Un petit bonbon savoureux!’, zo omschreef The Huffinton Post ‘Visages Villages’, en dat is veruit de beste omschrijving die we van dit héérlijk filmpje gelezen hebben.

In Frankrijk gingen inmiddels al meer dan 210.000 mensen kijken: we kunnen u alleen maar aanraden hetzelfde te doen.

Het idee was ongewoon maar simpel: de hoogbejaarde Franse filmveterane Agnès Varda (89, maar nog beschikkend over de energie en het enthousiasme van een tiener) trekt samen met de hipsterfotograaf/street artist JR in een busje door landelijk Frankrijk, waar JR in kleine dorpjes zijn projecten opzet (foto’s maken van de bewoners, die foto’s tot gigantische grootte opblazen en ze vervolgens op gevels plakken) terwijl Varda filmt hoe de bewoners daarop reageren.

Het resultaat is een wonderlijke dwarsdoorsnede van het ietwat vergeten en achtergestelde Frankrijk dat je buiten de grote steden aantreft, met alle verhalen die daarbij horen.

Nu eens pakkend (de stokoude mijnwerkersdochter die bij een oude foto vertelt hoe haar moeder het kolenstof van de rug van haar vader moest schrobben is zelfs gewoonweg  Continue reading “VISAGES VILLAGES (Agnès Varda & JR)” »

CINEMA CORONA #98: VIVRE SA VIE (Jean-Luc Godard)

Vivre_Sa_VieUPDATE: Deze film was maar tijdelijk beschikbaar, en is niet langer te bekijken.
Maar in onze CINEMA CORONA zijn nog tal van andere boeiende titels te ontdekken.

—-

Eén van de (terecht) meest geliefde films van Jean-Luc Godard is ongetwijfeld het wonderlijke ‘VIVRE SA VIE’ uit 1962.

In 12 “tableaux” schetst Godard het portret van de knappe Nana Kleinfrankenheim, een Parijse jongedame die na haar breuk met Paul moeite heeft om financieel de eindjes aan elkaar te knopen.

Haar job in een platenzaak brengt niet genoeg op, en haar droom om het te maken in de filmwereld komt niet van de grond. Langzaamaan belandt ze in de prostitutie…

Godards muze Anna Karina is hier perfect als de haar weg zoekende Nana, een rol die haar meteen één van de meest iconische actrices van de Franse sixties-cinema maakte (ook al is Karina eigenlijk een Deense).

De film is uitermate speels (de eerste minuten toont Godard je alleen twee achterhoofden), soms zelfs bijna documentair en voor die tijd (1962!) bijzonder ontregelend, en zit zoals altijd bij Godard propvol knipogen en referenties naar andere regisseurs.

Zo is de scène waarin Nana in de cinema ‘La Passion de Jeanne d’Arc’ van Dreyer gaat kijken één van de sleutelmomenten in de film, maar ook de referenties naar Bresson en Truffaut vallen niet te missen.

Het prachtige, extreem stijlvolle camerawerk is van Raoul Coutard.

Godard in enkele minuten samengevat door Cineville: