CINEMA CORONA #116: MASCULIN, FÉMININ (Jean-Luc Godard)

masculin_feminin_godard

Gisteren 90 (jawel: negentig!) geworden: Jean-Luc Godard.

Dat mogen we in CINEMA CORONA natuurlijk niet zomaar laten passeren, en dus: ‘MASCULIN, FÉMININ’, één van dat rijtje compleet baanbrekende films die hij tussen 1960 en 1967 maakte, voor hij een iets té stevige tik van de communistische molen kreeg en zijn eigen carrière dynamiteerde.

In ‘Masculin, Féminin’ gooide Godard alle toen geldende regels van plot, montage en spanningsopbouw overboord, voor een speels, grappig en ook na meer dan 50 jaar nog altijd fris ogend portret van de Parijse jeugd anno 1966 – twee jaar voor de studentenrevolte.

Centraal staan Paul en Madeleine, fantastisch vertolkt door Jean-Pierre Léaud (‘Les 400 Coups’) en debutante Chantal Goya.
Paul heeft net zijn legerdienst beëindigd heeft, en wordt verliefd op Madeleine, die een carrière als yéyé-zangeres van de grond probeert te krijgen, en die samenwoont met haar vriendinnen Elisabeth en Catherine-Isabelle.

Pauls vriend Robert probeert hem mee te tronen op het revolutionaire pad, maar tussen het uitdenken van hun acties door zitten ze duidelijk toch ook met veel vragen over de vrouwen, seks en relaties. En gaan ze als het kan ook graag nog naar de film en op café.
Allemaal zijn ze ‘kinderen van Marx en Coca-Cola’, opgegroeid in de wereld van de Koude Oorlog tussen de communisten en de kapitalisten…

‘Masculin, Féminin’ is Godard op zijn meest speels: sommige dialoogscènes lijken volkomen geïmproviseerd (en zijn dat waarschijnlijk ook), de film zit vol Godardiaanse woordgrapjes en citaten, en een aantal wilde ideeën lijken zelfs pure Monty Python avant la lettre.
Voeg daarbij een flitsende montage, de Parijse sixtiessfeer en leuke cameos van Brigitte Bardot en Françoise Hardy, en je hebt een ware klassieker.

De openheid waarmee in ‘Masculin, Féminin’ over seks gepraat werd was voor 1966 overigens zéér gewaagd, en de film werd in Frankrijk dan ook verboden onder de 18 jaar. ‘Dat zijn net de mensen voor wie de film bedoeld is,’ beweerde Godard.

Maar hey, wie toen de cinema niet binnen mocht, kan nu dus zijn schade alsnog inhalen:

Van Godard is in onze CINEMA CORONA ook nog altijd het even geweldige ‘VIVRE SA VIE’ beschikbaar.

En dan is er ook nog dit:

5/6: LE HAVRE + FILMHUIS-SLOTFEEST 2011-2012

le-havre-aki-kaurismakiKort samengevat: Marcel Marx heeft zijn schrijversbestaan omgeruild voor dat van schoenpoetser.

Veel verdient hij niet, maar het leven in Le Havre is eigenlijk best goed: hij heeft zijn vrouw Arletty, zijn stamcafé en zijn maitresse.

Tot hij aan de havenkaaien toevallig in contact komt met Idrissa, een minderjarige Afrikaanse vluchteling. Marcel besluit zich over de jongen te ontfermen …

Het Filmhuisseizoen 2011-2012 wordt afgesloten met het jongste meesterwerkje van de oude Filmhuisfavoriet Aki Kaurismäki: ‘Le Havre’!

Jawel, de Finner-dan-Finse Kaurismäki situeert zijn nieuwste voor de verandering eens buiten de grenzen van zijn heimat, en wel in – quelle surprise! - la douce France.

Verder zijn alle vaste Kaurismäki-elementen uiteraard aanwezig in dit heerlijke feelgoodsprookje: kurkdroge humor, bizarre personages én het unieke, afgeleefde Continue reading “5/6: LE HAVRE + FILMHUIS-SLOTFEEST 2011-2012” »