3/2/2004: THE RULES OF ATTRACTION

Geplaatst op 3 februari 2004 door (godb)

‘Wat zou ik doen? Naar mijn kamer gaan? Een pizza eten? Een lijntje coke snuiven? Een pornofilm bekijken? Of die blonde daar neuken? Bwaah, waarom ook niet: laten we die blonde neuken.’

Welkom in de wereld van Brett Easton Ellis, de markies de Sade van hedendaags Amerika: lees zijn ‘American Psycho’ (al verfilmd), lees zijn ‘Less than zero’ (ook al verfilmd) en lees ook zijn ‘Rules of Attraction’, dat nu dankzij de prima verfilming van Roger Avary – scenarist van ‘Reservoir Dogs’ en ‘Pulp Fiction’ en regisseur van ‘Killing Zoe’ – tot in het Filmhuis geraakt is.

‘The Rules of Attraction’ is glad en akelig plastiek-perfect gefilmd, en dat is volledig de bedoeling, want dit is een meedogenloos portret van de Amerikaanse upper class-jeugd: rijkeluiszoontjes en -dochtertjes die aan de universiteit rondhangen, en die maar één

Continue reading “3/2/2004: THE RULES OF ATTRACTION” »

27/1/2004: GOOD BYE LENIN!

Geplaatst op 27 januari 2004 door (godb)

Duitsers en humor: u en ik weten dat het nooit een echt geweldig succesvolle combinatie is geweest (Rudi Carrell, iemand?), maar misschien kan dat beeld nu eindelijk toch een beetje bijgesteld worden dankzij ‘Good Bye Lenin!’.

Wolfgang Beckers film is immers een intelligente komedie over de Duitse eenmaking, opgebouwd rond een Oostduiste moeder die vlak voor de val van de Berlijnse Muur in een coma belandt.

Omdat mama in de DDR een trotse Heldin van het Communisme was en ze na haar ontwaken – zes maanden later – van de artsen niet aan heftige emoties blootgesteld mag worden, besluiten de kinderen te doen alsof de erven van Erich Honecker nog altijd aan
Continue reading “27/1/2004: GOOD BYE LENIN!” »

20/1/2004: L’ANGE DE L’EPAULE DROITE

Geplaatst op 20 januari 2004 door (godb)

Tadjiekse cinema: tot voor kort hadden we – net zoals de rest van de wereld – absoluut geen idee van wat we ons daarbij moesten voorstellen, maar sinds ‘L’Ange de L’Epaule Droite’ kunnen we dat dus wel.

En om ook u er eens kennis mee te laten maken, zullen we deze bijzonder aardige film gewoon in het Filmhuis draaien.

Omdat hij vernomen heeft dat zijn moeder op sterven ligt, keert Hamro na jaren nog eens vanuit Moskou naar zijn piepkleine dorpje terug.

Eenmaal aangekomen blijkt het besje echter in een veel betere gezondheid dan gedacht. Meer nog: zij wil dat haar zoon het huis opknapt en dat hij zijn leven betert – iets waar de engel op zijn rechterschouder hem kan bij helpen, want volgens de plaatselijke legende torst iedereen twee engelen mee: een goede op de rechterschouder, en een slechte op de linkerschouder.

‘L’Ange de L’Epaule Droite’ is een klein maar zeer fraai filmpje waarin de harde dagelijkse Tadjiekse werkelijkheid vermengd wordt met veel couleur locale én met de rijke fantasie van het volksgeloof en vertellingen.

Ook aardig om weten: regisseur Djamshed Usmonov draaide zijn prent helemaal in zijn geboortedorp, met zijn familieleden in de belangrijkste rollen. Waar wacht ú eigenlijk op om eens hetzelfde te doen?

L’ANGE DE L’EPAULE DROITE
Regie: Djamshed Usmonov
TADJ 2002, 91 min.

13/1/2004: 25TH HOUR

Geplaatst op 13 januari 2004 door (godb)

De films van Spike Lee – al sinds zijn begindagen een vaste Filmhuisklant – dreigen de laatste jaren wat tussen de plooien te vallen, en wat ons betreft is dat volledig onterecht: zijn ‘Summer of Sam’ was bijvoorbeeld ronduit uitstekend, en zijn nieuwste is zelfs nóg beter.

’25th Hour’ (gebaseerd op het gelijknamige succesboek van David Benioff) draait helemaal rond Monty Brogan, een New Yorkse drugshandelaar die door het FBI geklist is en nog exact 24 uur als vrij man voor de boeg heeft voor hij 7 jaar lang de nor in moet.

En dus moet hij in zijn laatste dag nog heel veel regelen en uitpraten: met zijn vrienden, met zijn vriendin, met zijn vader en zelfs met zijn hond, voor wie hij nog snel een onderkomen moet zien te vinden.

Ondertussen stelt de verbitterde Monty zich ook vragen bij de keuzes die hij gemaakt heeft (zijn twee beste vrienden komen uit hetzelfde milieu, maar zijn wel succesvolle en eerlijke burgers geworden…) én hangt de hele nasleep van 11 september over de

Continue reading “13/1/2004: 25TH HOUR” »

6/1/2004: RUSSIAN ARK

Geplaatst op 6 januari 2004 door (godb)

Welke film hadden wij beter kunnen kiezen om 2004 mee te beginnen dan Russian Ark?

Geen enkele, denken wij, want ‘Russian Ark’ is de meest oogverblindende film die wij in 2003 in de bioscoop zagen.

Nochtans is het verhaal erg simpel: regisseur Aleksandr Sokurov neemt ons gewoon mee op een tocht door het Hermitage in Sint-Petersburg.

Hij doet dat echter in één lang shot van 95 minuten, en de twee kilometer lange tocht door het adembenemende gebouw is tegelijk ook een tocht door de tijd – we botsen op Peter de Grote, we lopen langs bij het avondmaal van Nicholaas II, we wandelen tussen

de hedendaagse museumbezoekers, maken een ouderwets hofbal én een optreden van het Mariinsky Theaterorkest mee en maken kennis met de theaterambities van Catharina de Grote.

2.000 acteurs hebben er meer dan zeven maanden over gedaan om deze heksentoer – één fout en de hele film moest overgedaan worden – tot op de seconde nauwkeurig in te Continue reading “6/1/2004: RUSSIAN ARK” »

30/12/2003: FAR FROM HEAVEN

Geplaatst op 30 december 2003 door (godb)

Welke film hadden wij beter kunnen kiezen om 2003 mee af te sluiten dan ‘Far From Heaven’?

Nadat u hem gezien hebt zal u het met ons eens zijn: geen enkele, want dit is gewoon de mooiste film die wij het afgelopen jaar in de bioscoop zagen.

Met ‘Far From Heaven’ verfilmde regisseur Todd Haynes (die van ‘Velvet Goldmine’) een halve remake van (en een hele hommage aan) ‘All That Heaven Allows’, de Douglas Sirk-klassieker met Rock Hudson en Jane Wyman.

De film situeert zich in de periode van Sirk: het Amerika van de jaren vijftig.

Cathy Whitaker (de altijd weer verbluffende Julianne Moore) vormt met haar echtgenoot Frank (gespeeld door Dennis Quaid) hét gouden koppel van een stadje in Connecticut.

Althans: zo lijkt het toch aan de oppervlakte, want Frank blijkt immers aan een ‘ziekte’

Continue reading “30/12/2003: FAR FROM HEAVEN” »

23/12/2003: TOGETHER

Geplaatst op 23 december 2003 door (godb)

Een tiental jaren geleden maakte het Westen kennis met twee Chinese supertalenten: Zhang Yimou en Chen Kaige.

Allebei werden ze bejubeld en een grote toekomst voorspeld, en Zhang maakte die belofte ook waar: na zijn doorbraakfilm ‘De Rode Lantaarns’ maakte hij de ene parel na de andere, terwijl Chen er nooit meer in slaagde het succes van zijn Gouden Palm-winnende ‘Farewell to my Concubine’ te evenaren.

Tot hij dit jaar met het ‘Together’ weer helemaal boven water kwam: dit is zijn eerste film in jaren waarmee hij vanuit het Verre Oosten eindelijk nog eens tot in de Begijnenstraat in Mechelen geraakt is.

Nu alleen u nog tot in die Begijnenstraat krijgen om ook te komen kijken.
Want geloof ons: het loont de moeite.

‘Together’ is een bloedmooi vader & zoon-verhaal, over een boer-restauranthouder die met zijn zoon van het platteland naar Peking trekt om daar een muziekleraar te zoeken. Niet zomaar een muziekleraar, uiteraard, maar de béste muziekleraar, want de zoon blijkt

Continue reading “23/12/2003: TOGETHER” »

16/12/2003: NADA MAS

Geplaatst op 16 december 2003 door (godb)

Kan er in Cuba tegenwoordig nog een beetje gelachen worden?
Si senor: kijkt u bijvoorbeeld naar ‘Nada Mas’, het debuut van Juan Carlos Cremata Malberti.

In het postkantoor van Havana heeft de jonge Carla zich een baantje als postbeambte weten te versieren: een stierlijk vervelende job, en dus vindt ze er niet beter op dan zo nu en dan een door haar handen passerende brief te openen én te herschrijven.

Want waarom tenslotte het leven van willekeurige anderen niet een beetje opvrolijken door hen bijvoorbeeld eens een romantische liefdesbrief in de bus te laten vallen?

Alleen dreigt het leven van heel wat Cubaanse briefontvangers opeens een stuk saaier te worden op het moment dat Carla een green card voor de USA wint, en ze de kans krijgt te

Continue reading “16/12/2003: NADA MAS” »

9/12/2003: DOGVILLE

Geplaatst op 9 december 2003 door (godb)

Aha, wie we daar hebben, Lars von Trier, de Ed Wood van de arthouse cinema die ons eerder met billenkletsers als ‘Dancer in the Dark’, ‘Breaking The Waves’ en ‘The Idiots’ al tot tranen toe aan het lachen wist te brengen.

‘s Mans nieuwste superkomedie heet ‘Dogville’, en die is zo goed dat er al keihard te lachen valt nog voor de film begonnen is.

Want inderdaad, bekijkt u vooral toch die affiche hiernaast eens: von Trier is tegenwoordig al zo ver heen dat hij eiste dat Zijn Naam groter afgedrukt zou worden dan die van hoofdrolspeelster Nicole Kidman, nochtans één van de grootste sterren in de filmwereld. The Ego has landed, folks!

Helemaal lachen, gieren en brullen is de film zelf, losjes gebaseerd op ‘Pirate Jenny’ uit de Bertolt Brecht-Kurt Weill ‘Dreigroschenoper’: het ding zit volgepropt met ronduit hilarische, pseudo-diepzinnige dialogen (Grace: ‘Je moet honden kunnen vergeven: ze volgen alleen maar hun instinct.’ Vader: ‘Ja, maar je kunt ze ook iets leren!’), niet ter zake

doende verwijzingen naar – onder vele anderen – John Steinbeck, Eugene O’Neill en Mark Twain, Latijnse spreuken boven mijningangen (‘Dictum ac factum’) en meer van dat fraais.

En vooral ook niet vergeten dat er nog meer op komst is, want ‘Dogville’ is slechts het Continue reading “9/12/2003: DOGVILLE” »

2/12/2003: DOLLS

Geplaatst op 2 december 2003 door (godb)

De Japanner Takeshi Kitano mag dankzij een stel keiharde – en uitstekende – misdaadfilms (zijn ‘Sonatine’ en ‘Boiling Point’ horen bij de favorieten van Tarantino) in het westen al een tiental jaar op een trouw cultpubliek rekenen.

In ‘Dolls’, zijn tiende en nieuwste prent, richt de man zich echter op een geheel nieuwe thematiek: die van de noodlottige liefde.

Het verhaal – dat omkaderd wordt door een Japans bunraku-poppenspel – draait helemaal rond drie van die noodlottige liefdesverhalen: dat van Sawako en Matsumoto (Matsumoto trouwt onder druk van zijn ouders met de dochter van een fabrieksdirecteur), dat van de gangsterbaas Hiro (die zijn geliefde dertig jaar geleden in de steek liet, en nu vol wroeging terugkeert) en dat van Haruna, een popster die bij een ongeluk verminkt raakt en die nadien de onvoorwaardelijke liefde van haar fans afwijst.

Driemaal De Liefde dus, maar toch omschrijft Takeshi zelf Dolls als zijn wreedste film: ‘Wie voor een leven als gangster kiest, weet dat hij door een kogel aan zijn eind kan komen. Maar in Dolls draait het om gewone mensen die niet meer vragen dan liefde en

Continue reading “2/12/2003: DOLLS” »

De betere film in de binnenstad

Categorie archief: Recensie