Een ogenschijnlijk simpele wens, maar voor vele Iraanse zangeressen is het – gezien de culturele censuur – alleen maar een verre droom.
In het ontroerende ‘THE FEMALE VOICE OF IRAN’ gaat die diepste wens in vervulling:
op uitnodiging van de magische Negar worden zangeressen vanuit alle uithoeken van het land uitgenodigd naar een tuin in het hart van Iran, om daar hun stemmen te laten weerklinken.
Negar wordt daarbij bijgestaan door twee reizigers, die helpen de zangeressen te vinden.
De laatste jaren is de belangstelling om het idee een Universeel Basisinkomen in te voeren flink toegenomen, maar toch beweegt er politiek nauwelijks iets: critici doen het graag af als compleet utopisch, volstrekt onbetaalbaar en/of het installeren van het Recht op Luiheid.
Ook ontwikkelingsorganisaties kijken met argwaan naar het idee.
Maar wat gebeurt er nu écht als we het gewoon eens in de praktijk zouden proberen?
Steven Janssens trok naar het Oegandese dorpje Busibi, waar de organisatie Eight.World een boeiend experiment wou opzetten: alle bewoners zouden er twee jaar lang een loon op hun telefoon gestort krijgen.
Elke volwassene kreeg maandelijks een bedrag van plusminus zestien euro, elk kind acht euro, voldoende om in Oeganda van te leven.
Yep: élke inwoner.
Zonder voorwaarden.
Zonder advies hoe het geld te besteden.
Zonder ook maar één verplichting.
Gratis geld, zonder aanvragen, dossiers invullen of controle achteraf.
De zevenjarige Sasha droomt ervan een meisje te mogen zijn, al zolang ze zich kan herinneren. Haar familie staat haar zonder aarzelen bij.
Op school moet ze echter jongenskleren dragen, en wordt ze anders behandeld dan haar klasgenoten.
Voor Sasha is het soms moeilijk te begrijpen waarom ze niet simpelweg kan zijn wie ze is en kan dragen wat ze wil.
In ‘PETITE FILLE’ maken we kennis met de strijd van een hecht gezin tegen hun vijandige omgeving, maar volgen we hen ook in de dagelijkse beslommeringen in het leven van een meisje dat in een jongenslichaam geboren is. De documentaire geeft ons
een ontroerende, aangrijpende en met veel zorg geschetste inkijk in het leven van een familie die vecht voor het geluk van hun dochter, in een samenleving die vasthoudt aan traditionele ideeën over gender.
In 1984 verscheepte het Zweedse mijnbedrijf Boliden massa’s giftig afval naar Arica, een klein woestijnstadje in Chili.
Officieel zou dat afval daar netjes verwerkt worden, maar in werkelijkheid werd een deel ervan gewoon gedumpt aan de rand van het stadje – ver weg liegt lekker.
De gevolgen van die illegale dumping waren verschrikkelijk: bewoners kregen kanker, en vele kinderen werden met allerlei afwijkingen geboren.
Regisseur Lars Edman is al jarenlang met dit verhaal bezig, en dat is geen toeval, want hij is op een vreemde wijze persoonlijk gelinkt aan beide zijden van het verhaal: niet
alleen werd hij geboren in Chili, hij groeide ook op in het Zweedse dorpje Skellefteå, uitgerekend de plek van waaruit Boliden ooit zijn eerste mijnactiviteiten startte.
Met miljoenen zijn ze, de pelgrims die jaarlijks Lourdes bezoeken, het bedevaartsoord waar meer dan 150 jaar geleden de Maagd Maria aan Bernadette Soubirous verschenen zou zijn.
Op zoek naar het waarom van die pelgrimages volgden de meermaals gelauwerde documentairemakers Thierry Demaizière & Alban Teurlai met hun camera commentaarloos een aantal van die bedevaarders, en lieten vervolgens de krachtige beelden voor zichzelf spreken in deze stilmakende documentaire.
Hun ‘LOURDES’ laat ons kennismaken met een oord waar iedereen die we in onze flitsende, op winners afgestemde succesmaatschappij liefst zo ver mogelijk wegstoppen zich verzamelt, op zoek naar hoop en steun: lijdende mensen, falende mensen, gebroken mensen, stervende mensen, sukkelaars, gehandicapten, losers en outsiders.
De verhalen van de pelgrims behoeven overigens geen enkele commentaar om elke kijker – gelovig of niet – midscheeps te treffen: er is Jean-Baptiste, een opgewekt
jongetje wiens kleine broer terminaal is, en die door zijn vrome vader meegenomen wordt om te bidden voor genezing.
Of Jean, een zakenman die door de ziekte van Lou Gehrig getroffen werd, en die nu compleet immobiel is geworden.
We maken kennis met een man die na een mislukte zelfmoordpoging niet meer kan praten, en die nu moet communiceren door letters op Continue reading “LOURDES (Thierry Demaizière & Alban Teurlai)” »
In 1968 opent Adriaan Raemdonck in Antwerpen in een ontwijde kapel zijn Galerie De Zwarte Panter. Meer dan vijftig jaar later is die galerie nog altijd alive and kicking - een prestatie op zich in een kunstwereld waarin trends, modes en hypes soms even snel komen als ze verdwijnen.
De Zwarte Panter is dan ook geen galerie als een andere: de ligging en uitstraling maken dat Jan en alleman er makkelijk kan binnenwandelen, en galerist Raemdonck
heeft het tot zijn levensopdracht gemaakt kunst voor iedereen toegankelijk te maken – niet alleen iets voor de elite of de ons-kent-ons-incrowd.
Grote bedrijven pakken graag uit met hun ‘mecenaat’ (let vooral op de aanhalingstekens) van musea en kunsttentoonstellingen.
Die kunstzinnige interesse wordt wel héél ironisch – of zeg maar gerust: cynisch – wanneer bedrijven die hun rijkdom bouwden op het leegroven van Afrika tentoonstellingen van Afrikaanse kunst ‘sponsoren’.
Zo merkte Renzo Martens bij een vertoning van zijn vorige film ‘Enjoy Poverty’ in het Tate Modern daar overal logo’s van de gulle sponsor Unilever op, uitgerekend het bedrijf dat groot werd door palmolie uit de plantages rond Lusanga (het voormalige Leverville) te verhandelen.
De in armoede levende plantage-arbeiders werden gedwongen tot monocultuur, en van de winsten vloeide zo goed als niks naar hen terug.
In ‘FOOD FOR CHANGE’ vertelt de Franse documentairemaker Benoît Bringer het verhaal van de vrouwen en mannen die overal ter wereld werken aan een ander voedselmodel dat gunstig is voor de planeet, de natuur en onze gezondheid.
Onder andere de beroemde chef-kok Alain Ducasse (drie verschillende restaurants met allemaal drie Michelinsterren!), de gezaghebbende duurzaamheidsexpert Johan Rockström (Universiteit van Stockholm) en de wereldvermaarde antropologe en biologe Jane Goodall vertellen over de problemen én de oplossingen: gemeentelijke boerderijen, schoolkantines die met korte keten-voeding werken en die biologisch koken,
gemeenschappelijke tuinen voor kansarmen, anti-afval kookmethodes (en het composteren van het wel overblijvende voedselafval), het verminderen van vleesconsumptie en nog zoveel meer: een beter voedselsysteem ligt binnen handbereik, voor iedereen.
En drie keer per dag kunnen we er bewust voor kiezen om dat voedselsysteem positief te beïnvloeden.
‘De helft voor mij, de andere helft laat ik aan de bijen.’
Onder dat ‘eerlijk delen’-motto wint imker Hatidze al haar hele leven honing van de bijen op de bergflanken in Noord-Macedonië, honing die ze dan verkoopt op de markt in de streek: een bezigheid die haar nét voldoende geld oplevert om te voorzien in het levensonderhoud van haarzelf en van haar stokoude, bedlegerige moeder.
Het bijna middeleeuwse, voortkabbelende bestaan van Hatidze wordt echter grondig door elkaar geschud wanneer op een dag een kroostrijke en behoorlijk luidruchtige Turkse familie met hun trailer (en hun kudde koeien) met veel kabaal naast haar schamele woning neerstrijkt.
De Turkse familie ziet meteen ook brood in de honingverkoop, maar houdt er bij de oogst een heel ander motto op na dan Hatidze: pakken wat er te pakken valt, verdoemme!
Met als gevolg dat het broze evenwicht tussen mens en natuur meteen compleet verstoord raakt, en Hatidze in haar bestaan bedreigd wordt…
‘Honeyland’ is een wondermooie (zij het soms harde) film die zich lijkt af te spelen in een wereld zéér ver van de onze, maar die wél fundamentele vragen opwerpt over hoe ook Continue reading “Green Screen: HONEYLAND” »