New York, 1974.

Schrijfster Linda Rosenkrantz heeft een project opgezet waarin ze haar kunstenaarsvrienden vraagt om hun vorige dag uur na uur in detail te beschrijven.

Vandaag heeft ze daarvoor de fotograaf Peter Hujar te gast in haar appartement: Hujar is goedaardig maar somber, een kettingroker, homo en een ervaren freelance fotograaf. Hoewel hij al 39 is, begint hij zich nu pas langzaam een naam op te bouwen in de hippe kunstwereld van downtown New York en bij de invloedrijke galeriehouders daar.

Tussen Rosenkrantz en Hujar ontspint zich een intiem gesprek over de vorige dag uit Hujars leven. Een speciale dag? Niet bepaald, maar dat maakt niet uit: dat het om een banale dag gaat is – in de beste Warhol-traditie – net het hele punt van het gesprek.
Want net zo krijgen we een verhaal over schrijver Allen Ginsberg te horen, die zich als de

zurige Pasja der bohémiens blijkt te gedragen.
Of over de leverworst die hij kocht om een sandwich te maken.
Over een telefoongesprek met de beroemde cultuurcritica Susan Sontag.
Over hoe hij nog geld tegoed heeft van allerlei opdrachten.

We leren de achterkant van de bruisende kunstscene van New York in de seventies kennen, verdwalen mee in Hujars eigen gedachtewereld, in zijn visie op de kunst van het leven, en op leven van de kunst.

De film is gebaseerd op de audio-opnames van het echte interview uit 1974: een gesprek dat op een tegelijk sobere, veelgelaagde en visueel schitterende manier tot leven wordt gebracht door regisseur Ira Sachs en de geweldige acteerprestaties van Ben Whishaw en Rebecca Hall, die de kijker – zonder ook maar één spat ‘actie’ – tóch mee in het Continue reading “PETER HUJAR’S DAY (Ira Sachs)” »