John Davidson is niet alleen een begenadigd student, ook op het voetbalveld blijkt hij heel wat talent te hebben.

De beloftevolle keeper uit Galashiels, een klein Schots stadje, droomt dan ook van een roemrijke carrière als profvoetballer, maar wanneer een belangrijke scout een wedstrijd komt bekijken, krijgt hij plots last van vreemde tics.
Ook op school komt hij in de problemen, omdat hij steeds loopt te vloeken en iedereen ongepaste dingen in het gezicht schreeuwt. Daardoor wordt hij niet alleen gepest, maar wordt hij stilaan ook door zijn eigen familie buitengesloten, en raakt hij meer en meer geisoleerd.

Wanneer de artsen hem met het syndroom van Gilles de la Tourette diagnosticeren, helpt dat niet echt veel: in de jaren ’80 was nog niet erg veel geweten over deze aandoening, en zelfs

de artsen zélf begrepen de ziekte nog niet goed.

Gelukkig is er Dottie, de nuchtere moeder van een oud-klasgenoot: de onverwachte band tussen de terminaal zieke vrouw en de vloekende, schunnigheden uitbrakende en vol oncontroleerbare tics zittende tiener zorgt ervoor dat hij weer wat zelfvertrouwen tankt, gewoon zichzelf durft te zijn en iedereen met vooroordelen (ook zijn familie) met open vizier aan te spreken.

‘I SWEAR’ is een op ware feiten gebaseerd verhaal over het belang van eerlijkheid om vooroordelen uit de wereld te helpen, én van de rol die humor daarbij kan spelen. De echte John Davidson – hier heerlijk vertolkt door Robert Aramayo – groeide immers uit tot de zeer succesvolle woordvoerder van de Tourette-gemeenschap, die erin slaagde zowat op zijn eentje de misverstanden en het onbegrip over de aandoening uit de wereld – of toch uit Groot-Brittanië – te helpen.

Deze zéér onderhoudende en fucking grappige film kaapte onverwacht drie van de belangrijkste BAFTA’s (de Britse versie van de Oscars) weg voor de neus van enkele Continue reading “I SWEAR (Kirk Jones)” »