Na hun Oscarwinnende ‘No Other Land’ is ook 
de nieuwe docu van Yuval Abraham en Rachel Szor een bijzonder onthutsende en onthullende brok must see-journalistiek: dit keer slaagden ze erin 24 leden van de militaire inlichtingendienst van het IDF (het Israelische leger) te laten getuigen over hun manier van werken
Aan de hand van die 24 getuigenissen geeft ‘NAZA’ een schokkende inkijk in de manier waarop het Israëlische leger de zeer gerichte en zeer systematische aanvallen op burgers in Gaza uitvoert.
Voor wie zich zou afvragen wat NAZA betekent: het letterwoord uit de titel is dehumaniserende newspeak voor burgerslachtoffers, gebruikt door het Israëlische leger bij hun acties in Gaza: bij deze aanval kwamen 1 verdachte en 5 NAZA om…
Eén van de getuigen vertelt hoe 500 NAZA werden gedood om één terrorismeverdachte uit te schakelen – collateral damage blijkt van geen enkel belang, ook niet als het om menselijke collateral damage gaat.
Aangezien de getuigen uit de militaire inlichtingendienst zware straffen boven het hoofd hangt als uitlekt wie ze zijn, is iedereen uiteraard anoniem gefilmd: door hun verhalen ‘s nachts in tegenlicht op de daken van Tel Aviv te filmen, ziet deze docu eruit als een duister, unheimlich schimmenspel, even anoniem als de nachtelijke aanvallen zelf.
Tussen haakjes: de al even unheimliche soundtrack is van Mica Levi.
Dat de docu gemaakt is door twee Israëli, is op zijn zachtst gezegd opvallend: ‘We maakten ‘NAZA’ vanuit een gevoel van verplichting om onze positie als Israëli’s te Continue reading “NAZA (Rachel Szor & Yuval Abraham)” »
Bineta, de bezielster van dat project (foto rechts), komt vooraf het bijzondere verhaal van haar weeshuis vertellen.
Tijdens dit evenement zwaaien alle Vlaamse filmvertoners de deuren wijd open voor het publiek, en nodigen we iedereen uit om ons zeer gevarieerde filmaanbod te komen ontdekken.
En in het Filmhuis is dat zéér gevarieerd: de beste nieuwe releases, maar ook boeiende bioscoopdocu’s, klassiekers, kortfilms, Vlaamse cinema, Europese cinema, de betere Hollywoodcinema en wereldcinema – het is allemaal bij ons te zien, zolang het maar kwaliteitscinema is.
hun kind, al is de reactie van de buitenwereld meestal net de omgekeerde: ‘Wat voor ouder vergeet nu zijn eigen kind?’
Zo ook bij Michel: de reacties van de buitenwereld zijn snoeihard, het gerecht start meteen een onderzoek, de pers stort zich op de vette kluif en zijn huwelijk komt onder zware druk te staan.
Schrijver Dusan Budzak baseerde het scenario op het leven van één van zijn beste vrienden, die zelf slachtoffer werd van het syndroom.
Omdat het te persoonlijk en te pijnlijk was wou hij het eerst niet verfilmd zien, tot bleek dat de zaak van zijn vriend absoluut geen alleenstaand geval was: jaarlijks overkomt het honderden ouders wereldwijd, uit alle sociale klassen en van alle leeftijden, jonge én oude ouders.
Milan Ondrik en Dominika Moravkova zijn indrukwekkend als de totaal verslagen ouders, die elk op hun manier met het drama proberen te leven.
‘FATHER’ is geen zoektocht naar de ‘schuldige’, wél een onwaarschijnlijk straffe oefening in empathie.
Bovendien maakt de film indruk door de krachtige, meeslepende stijl die de kijker