De laatste jaren worden meer en meer uitstekende kwaliteitsdocu’s uitgebracht op bioscoopformaat: van natuurdocumentaires (‘De Nieuwe Wildernis’, ‘More Than Honey’…) tot indringende muzikantenportretten (‘Nick Cave: 20.000 Days On Earth’, ‘Amy’…), en van docu’s over de grote wereldpolitiek (‘Citizenfour’) tot kleine no-budgetfilms over ultrapersoonlijke onderwerpen (‘Mamma Irma’).
Het Filmhuis speelt graag op deze bijzondere evolutie in, door u vanaf dit jaar – en als het even kan in samenwerking met Mechelse verenigingen, scholen en organisaties – op maandagavond geregeld één van die kwaliteitsdocumentaires voor te schotelen.
We openen de reeks met ‘El Boton de Nacar’: in deze adembenemend mooie film neemt Patricio Guzman ons mee naar de kustlijn van Chili, waar surrealistische vulkaanlandschappen en gletsjers oprijzen vlak naast Stille Oceaan.
D
aar, temidden van het alomtegenwoordige water, leven de laatste inheemse volkeren van West-Patagonië.
Guzman laat hen vertellen over hun jeugd, hun taal en hun herinneringen, waarin het water ook een belangrijke rol speelt, want dit was de plek waarin dictator Pinochet tijdens zijn Continue reading “EL BOTON DE NACAR (Patrizio Guzman)” »
In 1995 bestond de film honderd jaar.
De film blijft bijna honderd jaar na zijn release onovertroffen: Flaherty had maar één primitieve camera, en moest bovendien werken in uitermate barre poolomstandigheden, maar leverde toch een onbetwist, enig mooi verfilmd meesterwerk af – een tegelijk spannend, hartverwarmend, ontroerend én grappig portret van een jager en zijn familie aan de Hudsonbaai in Canada.
wordt door Peter Garrett, de zanger van Midnight Oil, die ondertussen ook Minister van Cultuur is), om via een uitgebreide tussenstop in Zuid-Afrika terug in Brazilië te belanden.