Eén van de sterkste Belgische debuten van de afgelopen jaren komt van de hand van Bas Devos.
Zijn ‘Violet’ gaat over een groep jonge BMX’ers die geconfronteerd worden met de onverwachte en gewelddadige dood van één van hun, Jonas.
Zijn beste vriend Jesse is – samen met een bewakingscamera – de enige machteloze getuige van het zinloze geweld, en blijft vervolgens alleen achter met intens verdriet en heel veel schuldgevoel.
De jonge Cesar De Sutter is excellent als de verscheurde Jesse, de andere hoofdrollen worden vaardig ingevuld door (o.a.) Raf Walschaerts en Mira Helmer.
En dan is er nog de magistrale fotografie van Nicolas Karakatsanis, die de hele film
lang voor een uiterst bevreemdende, surreële sfeer zorgt.
In april 1977 vertrok de toen 27-jarige Robyn Davidson met haar hond Diggity en een paar kamelen aan een eenzame voettocht door de verzengende en onherbergzame outbackwoestijn in Australië.
Pas 195 dagen later en dik 2.700 kilometer verder zou ze weer in de bewoonde wereld arriveren: een waar huzarenstukje waar nu, 37 jaar na de feiten, een enig mooie speelfilm van gemaakt is door John Curran.
‘Ik was nergens thuis,’ zo motiveerde Davidson (krachtig vertolkt door talent Mia Wasikowska) destijds haar barre, aan de waanzin grenzende tocht.
De enige mens die ze onderweg duldde was een fotograaf van National Geographic die
drie keer wat foto’s mocht komen maken om de tocht te financieren – en zelfs die drie Continue reading “TRACKS (John Curran)” »
Diane is een sexy weduwe die moeite heeft om de eindjes aan elkaar te knopen.
Maar een nog veel groter probleem is haar zoon Steve, een puber met een ernstige vorm van ADHD: in rust een aardige en intelligente jongen, en de rest van de tijd een ongeleid projectiel dat constant vloekt, vecht en ongevraagd vrouwen betast.
Wanneer Steve uit zijn zorginstelling wordt ontslagen, moet Diane voor hem zorgen. Een helse opdracht, maar gelukkig blijkt er naast de deur een schuwe, stotterende, eenzame vrouw te wonen, die op wonderlijke wijze meteen een band met Steve ontwikkelt.
Het Québec-Canadese wonderkind Xavier Dolan is amper 25 jaar oud, maar heeft al 5 (prima) langspeelfilms op zijn naam staan: na zijn arthouse-hit ‘Tom à la ferme’ pakt hij nu uit met deze ‘Mommy’, een film die op het festival van Cannes de stampvolle zaal eerst Continue reading “MOMMY (Xavier Dolan)” »
Oscar Wilde schreef ooit een sprookje over een egoïstische reus die rond zijn tuin een hoge muur optrok om er de spelende kinderen weg te houden.
Helaas voor hem bleven daarna ook de vogels weg, en kwamen de bomen er niet meer tot bloei. Waardoor zijn prachtige tuin veranderde in een gure, kille plek.
De film ‘The Selfish Giant’ speelt zich niet af in een wondermooie tuin, maar integendeel in de grimmige, grauwe en verwaarloosde omgeving van Bradford.
De tieners Arbor en Swifty worden er na een zoveelste incident van school gestuurd, en besluiten dan maar aan de slag te gaan als scrappers: verzamelaars van oud ijzer en andere metalen, die ze verpatsen aan Kitten, een schroothandelaar met een kort lontje…
‘The Selfish Giant’ is het indrukwekkende debuut van Clio Barnard, die met deze uitermate aangrijpende prent niks dan lof, prijzen en vijfsterrenrecensies oogstte, vooral dankzij de indrukwekkende vertolkingen van de piepjonge Conner Chapman en Shaun Thomas.
In zijn langspeeldebuut ‘Drift’ vertelt de Gentse regisseur Benny Vandendriessche het verhaal van een gebroken man die in het reine probeert te komen met het verlies van zijn geliefde.
Verteerd door het liefdesverdriet onderneemt hij een dwaaltocht doorheen het troosteloze, desolate en kille Roemenië. Zijn enige compagnons: een stel zwerfhonden.
Langzaam maar zeker komen wij – de kijkers – door een serie tijdssprongen te weten wat er écht met zijn vrouw (vertolkt door Lieve Meeusen) gebeurd is…
‘Drift’ is dan wel geregisseerd door Benny Vandendriessche, de film is eigenlijk gerealiseerd door de intense – grotendeels geïmprovisserde – samenwerking van Vandendriessche met zijn hoofdrolspeler, de performance artistDirk Hendrickx, die hier Continue reading “DRIFT (Benny Vandendriessche)” »
De introverte Theodore (prachtrol van Joaquin Phoenix) leeft gescheiden van zijn ex (gespeeld door Rooney Mara), maar heeft ondertussen een nieuwe liefde gevonden: Samantha.
Tot daar niks abnormaals, ware het niet dat Samantha geen vrouw van vlees en bloed is, maar een computerbesturingssysteem dat hem met sexy stem lieve woordjes toefluistert, zijn praktische taken oplost en – indien gewenst – een luisterend oor biedt.
En wat kan je tenslotte meer verlangen in een relatie?
Spike Jonze – de man die ons eerder o.a. ‘Being John Malkovich’ & ‘Adaptation’ schonk – houdt ons met zijn prachtig gefilmde ‘Her’ een spiegel van onze digitale tijden
voor: een melancholische, gevoelige & bitterzoete rêverie over de vraag wat liefde nu eigenlijk écht is, en wat ze nog betekent in tijden van 24/7 cyberseks en digitale romantiek voor iedereen.
In samenwerking met Kazerne Dossin presenteren we de Belgische première van de documentaire “Der Anständige” (Engelse titel: ‘The Decent One’), gebaseerd op de recent teruggevonden brieven van Heinrich Himmler.
Cineaste Vanessa Lapa roept op basis van brieven, archiefdocumenten en foto’s een uniek beeld op van de SS-topman, door Der Spiegel ooit omschreven als ‘één van de meest brutale massamoordenaars uit de geschiedenis, een man zonder wie de holocaust niet gebeurd zou zijn.’
De film, die in februari 2014 in wereldpremière ging in Berlijn, kreeg lovende kritieken in de pers, en is nu voor het eerst te zien in België.
HEINRICH HIMMLER: DER ANSTÄNDIGE (The Decent One) Regie: Vanessa Lapa B- D-IL 2014, 96 min.
Sandra (de fantastische Marion Cotillard) werkt in een fabriek van zonnepanelen, maar dreigt door besparingen ontslagen te worden.
De jonge moeder van twee kinderen heeft haar loon echter zéér hard nodig, en de enige manier waarop ze haar job kan behouden is door haar collega’s één voor één te overtuigen hun bonus af te staan, zodat zij niet ontslagen hoeft te worden…
Een nieuw meesterwerkje van de gebroeders Dardenne, dat terecht zeer hoge ogen gooide op het festival van Cannes: les frères tackelen op pakkende wijze een thema dat
actueler is dan ooit, en stuwen daarbij hun acteurs – alwéér – tot uitmuntende prestaties (niet alleen Cotillard is uitstekend, Fabrizio Rongione is al even sterk als haar Continue reading “DEUX JOURS, UNE NUIT (Jean-Pierre & Luc Dardenne)” »
‘Boyhood’ wordt in talloze recensies omschreven als De Film Van Het Jaar: klopt niét, vinden wij, dit is de film van de laatste twààlf jaar!
Regisseur Richard Linklater filmde inderdaad twaalf volle jaren aan ‘Boyhood’, maar het resultaat is er ook naar: deze coming of age-prent is een absoluut meesterwerk geworden, waarin we de verbluffende hoofdacteur Ellar Coltrane létterlijk voor onze ogen zien opgroeien van een dromerig jongetje tot een ontluikende man.
Samen met de al even sterk acterende Patricia Arquette, Ethan Hawke en Lorelei Linklater (dochter van de regisseur) schildert Linklater het portret van een doorsnee
gezinnetje met zijn ups en downs: op zich niks buitengewoons allemaal (de eerste dag
op een nieuwe school, kibbelen met de zus, een echtscheiding, een stiefvader, de eerste liefde…) maar de prent vat het langzame verglijden van de tijd zo perfect en onweerstaanbaar mooi samen dat alleen wie van steen of plastic is hier niet diep door Continue reading “BOYHOOD (Richard Linklater)” »