CINEMA CORONA #105: LA VÉRITÉ (Henri-Georges Clouzot)

La_VeriteVandaag in CINEMA CORONA: ‘LA VERITE’, een meesterwerk van een regisseur die in zijn relatief korte carrière eigenlijk alleen maar meesterwerken gemaakt heeft, Henri-Georges Clouzot.

Clouzot hing ‘La Vérité’ helemaal op aan zijn hoofdrolspeelster Brigitte Bardot, die enkele jaren voordien een internationaal schandaalsucces had veroorzaakt met ‘Et Dieu Crea La Femme’, en die hier Dominique Marceau speelt, de verdachte van een geruchtmakende moord op een jonge en talentvolle dirigent.

De bloedmooie Dominique was altijd al het zwarte schaap van haar familie: als vrijgevochten jonge vrouw fladdert ze van man naar man, en alsof dat nog niet genoeg tegen de geldende bourgeois-zeden is, maakte ze er ook een erezaak van haar studies te verwaarlozen en geen enkele ambitie te tonen hard te willen werken.

Om aan haar plattelandsomgeving en familie te ontsnappen, trekt ze in bij haar ijverige, gedweeë en in Parijs studerende zus Annie (rol van Marie-José Nat), die in zowat elk opzicht haar tegenpool is.
Terwijl de brave Annie zich helemaal op haar vioolstudies concentreert, maakt Dominique avond na avond plezier met een groep studenten en intellectuelen.
Eén van haar vele veroveringen is Gilbert Tellier, een opkomende dirigent die – ondanks de overduidelijke verschillen tussen hen beiden- compleet in de ban van Dominique raakt…

Met ‘La Vérité’ maakte Clouzot niet alleen zowat het perfecte rechtbankdrama, tussen de regels door neemt hij ook subtiel het proces dat de internationale goegemeente destijds van zijn ‘schandaleuze’ actrice Brigitte Bardot maakte op de korrel: dit is niet alleen het proces van de waarheid tegen de leugen, maar ook van bekrompen, gedwee en conservatief tegen open, zelfstandig en zelfbewust.
In dat opzicht liep ‘La Vérité’ (gemaakt in 1960!) jaren voor op wat later in de sixties een strijdpunt van de studentenopstanden zou worden.

Tussen haakjes: wie BB afdoet als een talentloze seksbom, raden we vriendelijk aan haar acteerprestatie in deze film te bekijken en zijn/haar mening te herzien.

Enjoy!

(PS: Engelse ondertitels beschikbaar door op het ‘ondertiteling’-icoontje te klikken en door bij ‘instellingen’ op Engels te klikken)

Van Henri-Georges Clouzot is in onze Cinema Corona ook nog altijd het fenomenale ‘LES DIABOLIQUES’ beschikbaar!

CINEMA CORONA #10: LES DIABOLIQUES (Henri-Georges Clouzot)

les-diaboliques
Quarantainedag 10!

Vanavond in de aanbieding: ‘LES DIABOLIQUES’, één van de allerbeste thrillers uit de Franse filmgeschiedenis, geregisseerd door één van de allerbeste Franse regisseurs ever, Henri-Georges Clouzot.

Alles speelt zich af op een internaat, dat met ijzeren hand geleid wordt door de tirannieke directeur Michel Delasalle.

Delasalle gedraagt zich niet alleen wreed tegenover de leerlingen, ook zijn vrouw Christina (tegelijk de eigenares van de school) én zijn maîtresse Nicole houdt hij brutaal onder de knoet.
Wanneer die laatste genoeg heeft van zijn gedrag, werkt ze een plan uit om hem uit de weg te ruimen – en daar wil zijn echtgenote aan meehelpen….

‘Les Diaboliques’ is een Hitchockiaans drama (Hitch wou het boek overigens graag zelf verfilmen, maar werd in snelheid geklopt door Clouzot) dat 65 jaar na zijn release nog steeds niks van zijn duistere, morbide kracht verloren heeft.

Simone Signoret
is ronduit onvergetelijk in de rol van Nicole, terwijl Clouzots echtgenote Vera de rol van haar partner in crime voor haar rekening neemt.

De fotografie is van Armand Thirard.

Enjoy – en blijf in uw kot!

26/10/2010: INFERNO

tumblr_lkitglUa5w1qcg0gko1_500Een briljante documentaire over (en reconstructie van) één van de meest mythische mislukkingen uit de filmgeschiedenis.

Eind jaren ’50 was de Fransman Henri-Georges Clouzot één van de meest succesrijke Europese regisseurs: overal liepen de zalen vol voor door hem geregisseerde hits als ‘Les Diaboliques’ en ‘Quai des Orfèvres’, briljante publieksfilms, die door de jonge garde van de nouvelle vague onder leiding van Jean-Luc Godard echter misprijzend als cinéma de papa werden afgedaan, films van en voor oude zakken.

In 1964 besluit Clouzot op zijn eigen manier terug te slaan met ‘Inferno’, een revolutionaire prent waarmee hij een nieuwe filmgrammatica wil uitvinden.

Productiemaatschappij Columbia stelt hem een zo goed als ongelimiteerd budget ter beschikking, plus de allerbeste acteurs en technici van dat moment.
Helaas loopt het hele project compleet uit de hand: hoofdacteur Serge Reggiani stapt al na vier dagen op, terwijl de filmobsessie van Clouzot hem onverbiddelijk richting hartaanval stuwt.
Uiteindelijk zal ‘Inferno’ nooit afgewerkt raken, waardoor 15 uur ongemonteerde maar Continue reading “26/10/2010: INFERNO” »