CINEMA CORONA #28: MENSCHEN AM SONNTAG (Robert Siodmak, Fred Zinneman, Edgar G. Ulmer, Billy Wilder)

Menschen_am_SonntagQuarantainedag 28!

Vandaag hebben we in onze CINEMA CORONA misschien wel de allermooiste mooie zondagsfilm uit de filmgeschiedenis voor u klaarstaan: ‘MENSCHEN AM SONNTAG’.

In de film volgen we gewoon de dingen die een stel Berlijners in 1930 op een zonnige zondag deden: de jonge dandy Wolfgang heeft een zondags afspraakje gemaakt met de knappe Christl, die de kost verdient als figurante in films. Bij die trip naar de Wannsee worden ze vergezeld door Brigitte (de al even knappe vriendin van Christl) en de taxichauffeur Erwin, die na een huiselijke ruzie een namiddag van zijn vriendin verlost wilde zijn.
Het geflirt dat zich tijdens een zwempartijtje en de daarop volgende picnic ontspint, verloopt echter niet in de richting die elk van de vier aanwezigen vooraf gehoopt of gewild had…

Menschen_am_Sonnatg_Brigitte_Borchers_1Het is achteraf bekeken bijna ongelooflijk dat deze film in het Berlijn van 1930 gedraaid is, nauwelijks drie jaar voor Hitler en zijn acolieten er één van de meest afschuwelijke dictaturen ever zou installeren.

Wat we in deze semi-documentaire/semi-speelfilm zien is immers niet bepaald een broeihaard van nazisme, maar een vibrerende, open, levenslustige en welvarende stad, drijvend op de energie van zelfbewuste, stijlvolle, sexy en vrijgevochten jonge mensen.

De acteurs zijn allemaal amateurs die zichzelf spelen, maar voor de makers bleek ‘Menschen am Sonntag’ het begin van een stel zéér mooie filmcarrières: bijna allemaal emigreerden ze na de machtsgreep van Hitler naar Amerika, waar Robert Siodmak, Fred Zinneman en – vooral – de briljante Billy Wilder zouden uitgroeien tot absolute topregisseurs in Hollywood, terwijl Edgar G. Ulmer enkele uitmuntende B-films afleverde (onder andere de klassieke film noir ‘Detour’ is van hem).

90 jaar na dato is ‘Menschen am Sonntag’ nog altijd een fantastisch frisse en moderne film, vol joie de vivre. Enjoy!

CINEMA CORONA #27: THE DECLINE OF WESTERN CIVILIZATION (Penelope Spheeris)

The-Decline-of-Western-CivilizationQuarantainedag 27!

In het weekend houden wij van een streepje muziek.
En voor wie door middel van die muziek ook graag nog wat door het binnenzitten opgebouwde agressie kwijtraakt, hebben we vanavond een echte treat klaarstaan in onze CINEMA CORONA.

Filmmaakster Penelope Spheeris dompelde zich eind jaren ’70 helemaal onder in de toen wild opborrelende punkscene van L.A., wat haar een regelrechte klassieker in het genre opleverde: ‘THE DECLINE OF WESTERN CIVILIZATION’.

Spheeris filmde niet alleen de op zijn zachtst gezegd nogal aparte optredens (waar de grens tussen wild enthousiasme en pure agressie steevast amper te onderscheiden was) maar volgde de punks met haar camera ook in hun dagelijkse leven, en peilde in interviews naar hun verleden, ideeën en dromen.

Daardoor geeft de film een unieke inkijk in wie pg-10-arts-decline-3de outsiders zijn die deze undergroundwereld bevolken: een bonte combinatie van kinderen uit gebroken gezinnen, jonge junkies en alcoholisten, anarchisten, weglopers, provocateurs, illegale migranten en middle class kids die uit de banaliteit van hun bestaan wilden ontsnappen, plus hier en daar een suïcidale gek en een verdwaalde psychopaat.

De soundtrack en fantastische concertbeelden worden geleverd door bands die in het genre ondertussen allemaal een legendarische status verworven hebben:
Black Flag, met hun extreem agressieve punk zowat de uitvinders én aanstokers van de hardcore.
The Germs, een band waarvan het idee leek te zijn om totale anti-muzikaliteit te combineren met chaos en zelfdestructie – dat laatste is in het geval van hun jong gestorven voorman Darby Crash uiteindelijk ook helemaal gelukt. Hun gitarist Pat Smear zou nadien dan weer bij Nirvana en de Foo Fighters terechtkomen.
– X: de groep rond het duo Exene Cervenka en John Doe was waarschijnlijk muzikaal de meest toegankelijke van de bende.
– De Circle Jerks, samen met Black Flag bedenkers van de hardcore.

Maar de chaos die zij allemaal veroorzaakten was eigenlijk allemaal maar klein bier vergeleken bij de – spoiler alert! spoiler alert! – concertbeelden die we van Fear te zien krijgen, aangevuurd door meester-trol Lee Ving: met zijn ultracynische, provocerende commentaren kreeg die het publiek zo opgejut dat er nog vóór hun optreden al een gigantische knokpartij tussen de groep, het publiek en de overactieve buitenwippers ontstond.
De rest van het – overigens prima! – concert verloopt dan ook temidden een regen van uppercuts, karatetrappen en alom in het rond vliegende rochels.
Kortom: dolle ambiance!

Als iemand u ooit nog met het cliché ‘muziek verzacht de zeden’ om de oren slaat, laat hen dan deze ‘Decline of the Western Civilization’ zien.

Een interview met Penelope Spheeris over haar werk:

CINEMA CORONA #23: ‘LAS HURDES: TIERRA SIN PAN’ (Luis Bunuel)

Quarantainedag 23!Las Hurdes4

Vandaag hebben we voor u misschien wel de eerste mockumentary uit de filmgeschiedenis, het ook nu nog altijd behoorlijk choquerende ‘Las Hurdes’, in 1933 gedraaid door de Spaanse meester-provocateur en meester-surrealist Luis Bunuel.

Bunuel maakte de film waarschijnlijk als een duistere parodie op de (vaak zeemzoeterige en pseudo-wetenschappelijke etnografische documentaires die destijds behoorlijk populair waren, met de eskimo-idylle ‘Nanook of the North’ als bekendste voorbeeld.

Bunuel zou uiteraard Bunuel niet zijn als hij aan dat genre niet zijn eigen duistere en surrealistische draai gaf: in plaats van op een exotische bestemming een oerwoudvolk te gaan opzoeken, bleef hij in eigen land en trok hij daar naar de meest verarmde regio: Las Hurdes.

Bunuel stelt Las Hurdes voor als een extreem arme streek (wat waar was), maar blies de situatie tot in het bijna belachelijk extreme op: zo beweert Bunuel niet alleen dat ze er ‘geen brood kenden’ en dat er tijdens het draaien van de film ‘geen enkel lied gehoord werd’, maar lijkt het ook alsof kinderen er midden op straat stierven, en dat malaria, waanzin en incest er tot de orde van de dag behoorden, met begrafenissen als enige vorm van vermaak.
Bovendien gooide hij daar nog wat choquerende (en in scène gezette) beelden tussen, én monteerde hij daar bij wijze van contrast een ijskoud gedebiteerde, pseudo-wetenschappelijk klinkende commentaartrack bovenop.

Het resultaat was enerzijds zo onthutsend dat de Spaanse dictator Franco de film meteen verbood (en in allerijl wegen liet aanleggen om de effectief erbarmelijke situatie in Las Hurdes wat te temperen voor de buitenwereld), en anderzijds ook zo grotesk over the top dat een flink deel van inwoners van Las Hurdes nu nóg altijd kwaad zijn over de wijze waarop Bunuel hen destijds geportretteerd heeft, getuige bijvoorbeeld dit artikel uit The Guardian.

Kortom: het soort documentaire dat alleen Bunuel kon maken.
Want, zo vond Bunuel: ‘Het doel van het surrealisme was niet een nieuwe artistieke of filosofische beweging te creëren. Het doel was de sociale orde op te blazen, en het leven zelf te transformeren.’
Opdracht volbracht, zouden we zeggen!

Waarschuwing: de film is niet geschikt voor dierenliefhebbers.

CINEMA CORONA #20: MONKEY BUSINESS (HOWARD HAWKS)

Monkey_Business
Quarantainedag 20!

Vandaag in onze CINEMA CORONA: ‘MONKEY BUSINESS’, een goede oude screwball comedy met Cary Grant, Ginger Rogers én de jonge Marilyn Monroe.

De plot is – zoals dat bij een screwball comedy hoort – heerlijk onnozel: Barnaby Fulton (Cary Grant) is een bijzonder verstrooide professor die in zijn lab aan een middel werkt om eeuwig jong te blijven.
Wanneer één van de apen waarop de stoffen getest worden uit zijn kooi ontsnapt en met de proefbuisjes aan de slag gaat, slurpt de prof per ongeluk een stevige hoeveelheid van het door de aap gebrouwen drankje naar binnen. En zie: het apenbrouwsel blijkt de juiste formule te bevatten – met alle gevolgen vandien, want de bezadigde prof gedraagt zich opeens als een roekeloze adolescent.
Hij koopt zich een blitse sportwagen, en scheurt er als een gek vandoor met de knappe secretaresse (Monroe, die zich hier een absoluut fantastische comédienne toont).

‘Goofy’ is het juiste woord om deze komedie te beschrijven: knetterende dialogen en double entendres (kan het anders met Monroe in de buurt?) worden anderhalf uur lang afgewisseld met heerlijke slapstickscènes, allemaal perfect in beeld gezet door veteraan Howard Hawks.

Enjoy, en blijf in uw kot!

CINEMA CORONA #19: GATE OF FLESH (Seijun Suzuki)

Gate-of-Flesh-
Quarantainedag 19!

Vanavond hebben we een film van één van de favoriete cultregisseurs van Quentin Tarantino in de aanbieding: de Japanse grootmeester van de B-film, Seijun Suzuki.

Wie zijn ‘GATE OF FLESH’ bekijkt, ziet meteen waarom Tarantino zo’n fan van de man is: een visueel fantastische film, vol coole acteurs, met veel gestileerd geweld, een prima soundtrack (zelfs ‘De Internationale’ komt voorbij!), politiek incorrecte dialogen en een dito scenario.

Het verhaal speelt zich af in Tokio, net na Wereldoorlog II: de kapotte stad is helemaal verarmd, de de bewoners zitten in een Darwinistische ieder-voor-zich-overlevingsmodus en de enigen met geld en eten zijn de bezetters, de gehate Amerikaans GI’s die Japan de vernederende nederlaag hebben toegebracht.

Talrijke vrouwen begeven zich in de prostitutie, en in dat vak heersen een paar strikte regels. De voornaamste: als prostituée heb je met niémand gratis seks, want dat drijft voor iedereen de prijs naar beneden, iets wat de al ellendige situatie alleen maar erger maakt. En met die ongeschreven wet wordt niet gespot: wie hem toch overtreedt, mag zich aan keiharde represailles verwachten….

‘GATE OF FLESH’ werd gedraaid in 1964, maar was zijn tijd eigenlijk ver vooruit, al houdt Suzuki ons hier niet meteen het meest prettig beeld van de mensheid voor: cynici, opportunisten en sadisten (m/v) beheersen de wereld (Hallo, Trump?), en voor de rest bestaat het leven vooral uit maken van keuzes tussen pest en cholera.
Of zoals één van de personages zich luidop afvraagt: ‘Zijn we ons nu aan het prostitueren om straks te kunnen eten, of eten we om ons straks weer te kunnen prostitueren?’

CINEMA CORONA #18: HET ONLINE MECHELS FILMARCHIEF

baiser_de_malines

Quarantainedag 18!

 

Vandaag presenteren we u in CINEMA CORONA een nieuw wereldwijd web-initiatief van het Filmhuis: het ONLINE MECHELS FILMARCHIEF.

Op YouTube staan immers tal van oud beeldmateriaal over Mechelen, de Mechelaars en de gemeenten rond Mechelen: oude amateurfilmpjes, reportages, muziekclips, voetbalverslagen, noem maar op…

Bij ons weten kwam echter nog niemand op het idee al dat materiaal op één plaats te verzamelen, terwijl al die oude beelden samen toch een mooi overzicht geven van de evolutie van de stad, de omgeving en de bewoners.

Onze eerste zoektocht leverde alvast het meest diverse materiaal op.
Een kleine greep:
– de opening van “Hofstade Plage” (in 1933) door de koning.
– heerlijke beelden van de voetbalderby (zowel uit 1954 als uit 1962 en 1977)
Gunther Neefs en Patrick Riguelle die de Mechelse kraker ‘As Gau Paust (Dat De Paus Oep Au Paust)’ ten gehore brengen
– het proces van de beulen van Breendonk (dat in het Mechels stadhuis plaatsvond)
– Een schooldag op het Sint-Romboutscollege in 1947
– de ontploffing van de Meagaz op de Pasbrug, eind jaren ’60
– een Mechels optreden van de Wallace Collection (in zaal Volksbelang?)
– een bij de Mechelse brandweer gedraaide reportage uit 1960
– een VTM-reportage over de legendarische (maar helaas verdwenen) surrealistische verfwinkel op de Grote Nieuwendijk.
Bart Peeters en Hugo Matthysen die met ‘Het Peulengaleis’ neerstrijken op de Grote Markt van Katelaane.

En nog veel, veel meer uit Mechelen en omliggende.

Enjoy, en blijf in uw kot!

CINEMA CORONA #17: ITALIANAMERICAN (Martin Scorsese)

italianamerican

Quarantainedag 17!

Vandaag in CINEMA CORONA: ‘ITALIANAMERICAN’, het tedere, liefhebbende en vaak zeer grappige portret dat Martin Scorsese in 1974 van zijn ouders maakte.

En zoals dat bij elke zichzelf respecterende Italiaanse familie gaat, draait ook hier alles eigenlijk om la mamma: terwijl moeder Catherine (die overigens ook in tal van Scorsese-films meespeelde, van ‘Casino’ en ‘The King of Comedy’ tot ‘GoodFellas’ – en voornamelijk als zichzelf, zo blijkt uit deze film) in haar keuken staat te koken en uitlegt hoe je tomatensaus en meatballs maakt, zit vader Scorsese voornamelijk op de sofa werkloos toe te kijken hoe zij alles bestiert.

Tussendoor blijkt dat Scorsese zijn talent als verhalenverteller niet van vreemden heeft, want zowel moeder als vader blijken overheerlijke raconteurs: of het nu over hun Siciliaanse origine, het geloof, het leven in New York, het lot van emigranten of de hoeveelheid ajuinen in saus gaat, je hangt aan hun lippen.

Tussen haakjes 1: Scorsese verstopte de recepten van de gerechten tussen de aftiteling van de film.
Tussen haakjes 2: de gerechten van mamma Scorsese zouden later een belangrijke rol spelen in het scenario van ‘GoodFellas’.

Enjoy, blijf in uw kot en trakteer uzelf op een lekkere Italiaanse tomatensaus en meatballs!

Scorsese zelf over ‘Italianamerican':

CINEMA CORONA #16: HEAVEN CAN WAIT (Ernst Lubitsch)

Heaven_Can_Wait_
Quarantainedag 16!

Mag er in CINEMA CORONA al eens gelachen worden?

Vaneigens!

Vanavond hebben we bijvoorbeeld het heerlijke spitse ‘HEAVEN CAN WAIT’ voor u klaarstaan, een komische klassieker van grootmeester Ernst Lubitsch over Henry Van Cleve.
Van Cleve is net overleden, en gaat – gezien het leven dat het geleid heeft – na zijn dood rechtstreeks naar het (ruimbemeten) kantoor van Satan, die overigens als ‘Zijne Excellentie’ aangesproken wenst te worden.

Maar Satan moet streng zijn, want niet iedereen mag zomaar naar De Hel. En omdat Van Cleve zich niet zo meteen een grove misdaad kan herinneren die hij tijdens zijn leven gepleegd zou hebben, wordt hij in wacht gezet. Om een beter zicht te krijgen op Van Cleves “dossier”, moet die eerst zijn hele levensverhaal mét alle zonden aan de duivel vertellen.
Dat leven ging al op jonge leeftijd helemaal de verkeerde kant op, want hij was een rotverwend rijkeluiszoontje met een zwak voor vrouwelijk schoon….

‘Heaven Can Wait’ werd in 1947 nog verboden door de Nederlandse filmkeuring omdat hij de religieuze gevoelens van sommigen zou kunnen kwetsen.
Wie de film 75 jaar later bekijkt, ziet echter vooral de befaamde ‘Lubitsch Touch’: tijdloos elegant, witty en gesofisticeerd vakwerk dat tot in het allerkleinste detail af is.

Regisseur John Landis (‘Hi, I’m William Bendix!’) legt uit waarom u moet kijken:

CINEMA CORONA #13: NIGHT OF THE LIVING DEAD (George A. Romero)

Night_of_the_living_deadQuarantainedag 13: daar hoort uiteraard een horrorfilm bij!

En jawel: we kozen uiteraard voor eentje waarin een stel mensen zichzelf noodgedwongen in een huis hebben opgesloten, de genreklassieker ‘Night of the Living Dead’ van George A. Romero.

Het verhaal begint wanneer Barbra en Johnny op een afgelegen kerkhof het graf van hun vader gaan bezoeken. Daar worden ze echter belaagd door een stel zombies.
Barbra slaagt erin te ontkomen naar een afgelegen boerderij, waar nog enkele andere mensen zich verschanst hebben tegen de zombie-invasie.

En zoals dat in een quarantaine gaat: al snel ontstaat er ruzie tussen het van de buitenwereld afgesloten groepje….

In 1968 kreeg George A. Romero nog flink de wind van voren omwille van wat men de toen nog té expliciete gruwel vond, maar ondertussen is zijn film door de eerbiedwaardige Amerikaanse Library of Congress opgenomen in hun zéér selecte lijstje van de National Film Registry, waarop ze alleen films toelaten die uitzonderlijke ‘culturele, historische of esthetische verdiensten’ hebben.
En qua gruwel zien we tegenwoordig ergere dingen in een modaal journaal.

Kortom: enjoy – en blijf in uw kot!

En waarom u ‘Night Of The Living Dead’ gezien moet hebben wordt hier uitgelegd:

CINEMA CORONA #11: (Mechelse) pareltjes uit de filmarchieven

Quarantainedag 11!

Vandaag nemen we u mee in de wondere wereld van de filmarchieven.
Een deel van die schatkamer staat online, en we hebben enkele interessante vondsten verzameld, met voor elk wat wils.

Voor de Mechelse nostalgen en amateur-historici: de oudste bewegende beelden van Mechelen die we online konden vinden: de Hanswijkprocessie die in 1913 – onder het oog van koning Albert – over de Grote Markt trekt (beeld uit onze nationale en onvolprezen Cinematek)

Beelden van het leven rond de Sint-Romboutstoren in 1918, gemaakt door een Engelse filmploeg van British Pathé:

Ook de Amerikanen stuurden na het einde van Wereldoorlog I een filmploeg naar Mechelen, in het zog van hun president Woodrow Wilson. Die bezocht eerst kardinaal Mercier in het Aartsbisschoppelijk Paleis aan de Wollemarkt, en reed dan door de stad (en langs het Filmhuis :-) ).

Zie hoe de massa in het centrum vele rijen dik stond om de president toe te juichen. Wie herkent zijn betovergrootvader of -moeder? (het Mechels fragment begint rond 11:15)

Voor wie het spijtig vindt dat de Olympische Spelen niet doorgaan: we hebben unieke beelden van de Olympische spelen in Antwerpen in 1920!

Voor wie het voetbal mist: dag op dag exact 98 jaar geleden, op 26 maar 1922, speelden de Rode Duivels tegen Nederland. Check hier het matchverslag!

En tot slot hebben we ook nog fantastische beelden van een rit door Brussel, anno 1908. Enjoy!