Tagarchief: Academie Mechelen

THE LOVE THAT REMAINS (Hlynur Palmason)

Geplaatst op door

The_Love_That_remains
Vertoningen:
- MAANDAG 9 MAART om 18u30 - tickets HIER!

- DINSDAG 10 MAART om 20u35 – tickets HIER!

– MAANDAG 30 MAART om 20u45 - tickets HIER!

 

TIP: koop eerst HIER een Filmhuis-seizoenskaart, en bespaar zo een heel seizoen lang 2 euro per vertoning!

—–

Voor we u met woorden proberen te overtuigen naar ‘THE LOVE THAT REMAINS’ te komen: bekijk éérst deze heerlijke trailer, die hopelijk al meteen de job doet:

Het verhaal draait rond het gezin van Anna en Magnus: de twee zijn gescheiden, maar in het belang van hun drie kinderen brengen ze toch nog veel tijd met elkaar door.

Het zorgt voor een wat vreemde toestand, zeker omdat de jobs van de beide ouders zo uiteenlopend zijn: vader Magnus werkt op een vissersboot en is dus geregeld lange tijd op zee, terwijl moeder Anna een uitstekende kunstenares is, die echter totaal niet de erkenning krijgt die ze verdient.

‘The Love That Remains’ is – zoals de titel al een béétje weggeeft – een zalig, bitterzoet en vaak grappige (ex-)familieschets over de liefde die overblijft nà een breuk. Want ook een scheiding kan de gezamenlijke herinneringen, het gedeelde verleden en de onvoorwaardelijke liefde voor de kinderen niet uitwissen…

Regisseur Hlynur Palmason (van het ook al uitstekende ‘A White, White Day’) castte niet alleen zijn eigen kinderen als het heerlijk amusante kroost van het gescheiden koppel (de Jeanne d’Arc-scene!), maar is naast regisseur ook een uitstekend beeldend kunstenaar, en gebruikte zijn eigen werk als de kunstwerken in de film – wat deze prent meteen ook voor de kunstliefhebber zéér de moeite maakt.

Love_That_Remains_Still

Extra bonuspunten zijn er voor de hond Panda, in zijn ge-wel-di-ge rol als de gezinshond: Panda werd in Cannes dan ook volkomen terecht bekroond met de Palm Dog voor Beste Hondenvertolking (géén grap – de prijs wordt al een kwarteeuw uitgereikt!)

Kortom en samengevat een zeer dikke aanrader voor wie:
Continue reading “THE LOVE THAT REMAINS (Hlynur Palmason)” »

Art & Film: AI WEIWEI’S TURANDOT

Geplaatst op door

Ai_WeiWei_Turandot_PosterVertoningen:
– MAANDAG 23 MAART om 18u30
– DINSDAG 31 MAART om 18u30

ONLINE-TICKETS weldra beschikbaar

 

 

TIP: koop eerst HIER een Filmhuis-seizoenskaart, en bespaar zo een heel seizoen lang 2 euro per vertoning!

——

Van architectuur tot visuele kunst, van beeldend werk tot documentaire: de Chinese kunstenaar Ai WeiWei lijkt moeiteloos van de ene kunstvorm naar de andere te springen.

En met zijn versie van Giacomo Puccini’s ‘Turandot’ voegde hij in 2022 ook opera aan dat sowieso al indrukwekkende lijstje toe.

Voor dat opera-regiedebuut kon hij werken in het majestueuze Teatro dell’Opera in Rome, waar hij het honderd jaar oude (en lange tijd in China verboden) ‘Turandot’ herwerkte tot een spiegel van de woelige tijden waarin we leven, én van de woelige tijden waarin de productie van het stuk plaatsvond.

Want Ai Weiwei begon aan de voorbereidingen in 2020, net voor de uitbraak van de COVID-crisis.
Nadat die twee jaar later eindelijk overgewaaid was, werd de oorspronkelijke dirigent vervangen door de jonge talentvolle Oksana Lyniv. Enkele dagen na haar aanstelling breek in haar vaderland – toevallig of niet Oekraïne – een ander conflict uit dat de loop van ons tijdsgewricht zal bepalen….

Via een uiterst zeldzame blik achter de schermen van zijn creatieve proces maken we mee

hoe Ai WeiWei al die actuele ontwikkelingen en zijn politiek activisme verweeft in zijn artiestieke taal, met als cruciale vraag: is kunst in staat de wereld werkelijk te veranderen, of zelfs maar uit te dagen?

Ai WeiWei’s ‘Turandot’ is een ode aan de artistieke rebellie, en tegelijk een bevestiging van de Continue reading “Art & Film: AI WEIWEI’S TURANDOT” »

Art & Film: MONDRIA(A)N – EN ROUTE TO NEW YORK (Pim Zwier)

Geplaatst op door

 

Mondriaan_New_York_posterEen Art & Film-vertoning i.s.m. Academie Mechelen

—–

Tussen 1937 en 1941, tegen de achtergrond van de oorlogs- en nazidreiging, correspondeerde Piet Mondriaan met zijn Amerikaanse kunstbroeder Harry Holtzman.

Toen regisseur Pim Zwier op deze correspondentie stuitte, besloot hij die te gebruiken om het verhaal van Mondriaans (noodgedwongen) emigratie naar New York te vertellen in diens eigen woorden, en tegelijk een tijdsbeeld te schetsen van de turbulente periode waarin het werk van de kunstenaar een cruciale verandering onderging.

Over dat werk zelf bleef Mondriaan in de brieven dan weer opvallend stil, maar daar was een reden voor: hij en Holtzman – nochtans veertig jaar jonger – begrijpen elkaar op artistiek vlak zó goed dat verdere uitleg over kunst voor hen niet hoefde…

Mondriaan (of Mondrian, want in het buitenland kortte hij zijn naam met één a in) komt uit de brieven naar voren als een onzekere, timide, zachtmoedige en op het positieve gefocuste man.
Iemand die niet weet hoe hij met de – nochtans pertinent aanwezige – oorlogsdreiging moet omgaan, en nog minder met de bureaucraten die hem in de weg staan om naar het door hem zo geliefde New York te emigreren.

Want daar, in de stad ‘met de hoogste esthetische cultuur’, hoopte hij vrijheid en nieuwe  Continue reading “Art & Film: MONDRIA(A)N – EN ROUTE TO NEW YORK (Pim Zwier)” »

Art & Film: A CONTRETEMPS (Christophe Delbecq)

Geplaatst op door

 

A_contretemps-afficheDirk Wauters is een veelzijdig man: sculpteur, drummer, schrijver, filmer, tekenaar.

Al die activiteiten doet hij niet in het wilde weg: al dertig jaar lang maakt hij elke dag een foto, een film, een tekening, een tekst en een muzikale improvisatie die zijn humeur van de dag reflecteert, waarna hij op bijna wetenschappelijke wijze alles bijhoudt in een soort dossiers over zijn creaties.

Zijn appartement barst inmiddels uit zijn voegen met een bijna maniakaal bijgehouden en netjes chronologisch geklasseerd archief van zijn leven en werken, dat meer dan 10.500

opnames, ontelbare fotomontages, dossiermappen en schriftjes die alleen hij nog kan ontcijferen bevat.

Elke vijftien maanden fotografeert hij zichzelf ‘dood’, ergens in zijn appartement, en in zijn tuin creëert hij een denkbeeldig kerkhof, omdat hij – net zoals de mummies in hun sarcofagen – begraven wil worden tussen de objecten die zijn leven gedefinieerd hebben.

Dirk heeft een wereld gecreëerd waarvan hij de enige inwoner is. Een oord waar hij koning van is, én gevangene. Een huis waarin hij tegelijk én meester én slaaf is.

Maar wat er met zijn oeuvre gebeurt wanneer hij er niet meer zal zijn, is onduidelijk. Gaat Continue reading “Art & Film: A CONTRETEMPS (Christophe Delbecq)” »

MADE IN BELGIUM – de beste inlandse animatiekortfilms

Geplaatst op door

Pubert_JimbobJeuj!

De mensen van Studio REKKER (die ook de selectie van onze animatiefilms voor de jeugd maken) hebben dit keer een sprankelende selectie van toonaangevende Belgische animatiefilms voor volwassenen (maar ook geschikt voor jongeren vanaf 12 jaar) voor ons samengesteld: stap binnen in een wereld van verbeelding, vakmanschap en emotie, laat je verrassen door jong inlands talent, en ontdek zes kleine films met een grote impact – allemaal MADE IN BELGIUM!

In 80 minuten word je meegezogen in de meest uiteenlopende universums, bevolkt door unieke personages, en tot leven gebracht in diverse teken- en filmstijlen.
Van ontroerend subtiel tot vervreemdend absurd: deze kortfilms verrassen, raken en doen je glimlachen.

Wat deze films verbindt?
Hun artistieke kracht, het minutieuze geduld en de oprechte bezieling van hun makers – animatiefilm als kunstvorm én expressiemedium!

Op het programma:

Klein_verhaal-poster‘KLEIN VERHAAL’ (Mirjam Plettinx, 13′)

Het verhaal van een hardwerkende mier en haar kleine rode ei. Een ontroerende vertelling over moederliefde en onmogelijke keuzes.

———–
Beautiful men‘BEAUTIFUL MEN’ (Nicolas Keppens, 19′)

Onze nationale Oscarnominatie mocht natuurlijk ook niet ontbreken: Nicolas Keppens’ heerlijke film over drie broers die naar Istanbul reizen voor een haartransplantatie.
Maar in Turkije zitten ze met elkaar opgescheept in een hotel ver van huis, en dat leidt ertoe dat hun hun onzekerheden sneller groeien dan hun haar….

———–

Drijf_‘DRIJF’ (Levi Stoops, 15′)

In Levi Stoops’ film dobbert een koppel doelloos over een eindeloze zee op zoek naar dolfijnen. Een metafoor voor het gevoel vast te zitten in een relatie.

Met de stem van Anemone Valcke.

———-

En-mille-petales_In_Duizend_Bloemblaadjes_Affiche‘IN DUIZEND BLOEMBLAADJES’ (Louis Bongartz, 10′)

Louise Bongartz verwerkt haar liefde voor hout in een verstilde vertelling over de eenzaamheid van slachtoffers van huiselijk geweld.

———–

Wat zit er in die kist poster‘WAT ZIT ER IN DIE KIST?’ (Bram Algoed, 9′)

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Pieter Gaudesaboos, en met muziek van Boris Zeebroek (aka Bolis Popul)

 

——

‘PUBERT JIMBOB’ (Quirijn Dees, 15′)

Quirijn Dees neemt je mee in de bizarre reis van een jonge man die afglijdt in een vreemde realiteit vol onverwachte ontmoetingen.

MADE IN BELGIUM
Een selectie animatiefilms voor volwassenen, ook geschikt voor jongeren 12+

Filmhuis Mechelen vertoonde deze films op:
MAANDAG 2 JUNI 2025 om 19u00

Een organisatie i.s.m. Studio REKKER en Academie Mechelen

REKKERACADEMIE_logo_blauw_lang

ERNEST COLE: LOST & FOUND (Raoul Peck)

Geplaatst op door

 

Ernest_Cole_PosterIn de jaren ’60 was Ernest Cole de eerste zwarte fotograaf die erin slaagde de misdaden van het Zuid-Afrikaanse Apartheidsregime in beeld vast te leggen en te verspreiden over de wereld: de beklijvende foto’s maken diepe indruk in de rest van de wereld, maar leiden er ook toe dat Cole op zijn 27ste noodgedwongen zijn vaderland moet ontvluchten, zijn negatieven meesmokkelend naar New York.

In de Verenigde Staten blijft hij de – al evenzeer achtergestelde – zwarte gemeenschappen fotograferen, maar op professioneel vlak dreigt hij helemaal in de vergetelheid te raken: in 1990 sterft hij, zo goed als vergeten en in armoede, enkele dagen na de vrijlating van Nelson Mandela.

Ook zijn negatieven lijken voor eeuwig verloren, tot in 2017 – ergens in de kluis van een Zweedse bank – 60.000 beelden worden teruggevonden.

afrika_filmfestival_LogoVoor regisseur Raoul Peck (van het al even indrukwekkende ‘I Am Not Your Negro’) het startpunt om deze onterecht vergeten meesterfotograaf en anti-racismeactivist weer de plaats te geven die hij rechtmatig verdiende.

Een uitmuntende en meeslepende docu, die zowel Continue reading “ERNEST COLE: LOST & FOUND (Raoul Peck)” »

Art & Film: EYE BELOW EAR

Geplaatst op door

Eye_Below_Ear_PosterWOENSDAG 30 APRIL

Een filmprogramma aansluitend op de expo
‘eye below ear’ in KUNSTHAL MECHELEN

UURSCHEMA:

17u30: rondleiding door curator Alicja Melzacka op de tentoonstelling eye below ear in Kunsthal Mechelen (Onder den Toren 12)

18u30: start filmprogramma in Filmhuis Mechelen (Minderbroedersgang 5)

 

——-

In het kader van de expo ‘eye below ear’ in Kunsthal Mechelen vertonen we op woensdag 30 april een filmavond in twee delen.

18u30: bubbles on the surface of silence

‘bubbles on the surface of silence’ is een kortfilmprogramma met werk van o.a. Margarita Maximova, Duncan Cambell, Celine Condorelli en James Richards, samengesteld door Sophie Fitze.

Op het programma:
condorelli-  ‘SYCAMORE DREAMS’ (Margarita Maximova) – 2024, 9′
-  ‘O JOAN, NO…’ (Duncan Cambell) – 2006, 12′
-  ‘AFTER WORK’ (Celine Condorelli + Ben Rivers) – 2022, 13′
-  ‘NOT BLACKING OUT, JUST TURNING THE LIGHTS OFF’ (James Richards) – 2011, 16′
-  ‘SOFT LOCK’ (Megan Bruinen) 2024, 13′

stone or waterfall19u30: stone or waterfall (Chloé Op de Beeck)

In ‘stone or waterfall’ – de nieuwe film van Chloé Op de Beeck – wandelen een vrouw en een man door de stad.

Ze kijken naar de omgeving en staan stil bij de dingen die ze onderweg tegenkomen.

‘stone or waterfall’ is een film over kijken, taal en representatie, verteld door de choreografie van twee lichamen in een stad.

Voor deze vertoning gaat regisseuse Chloé Op de Beeck in gesprek met Alicja Melzacka, curator van de expo. Ze gaan in op de relatie tussen film en schrijven, en Continue reading “Art & Film: EYE BELOW EAR” »

Art & Film: THE MELT GOES ON FOREVER: THE ART & TIMES OF DAVID HAMMONS

Geplaatst op door

 

 

image-17-1387x2048‘THE MELT GOES ON FOREVER’ is een uitmuntende docu over het vaak onderbelichte maar altijd zeer boeiende kunstparcours van de Afro-Amerikaanse artiest David Hammons.

Een mogelijke reden waarom Hammons’ kunst altijd wat onder de radar is gebleven is misschien omdat ze in geen enkel hokje past, en tegelijk een diepe – vaak subversieve – kritiek levert op zowel de Amerikaanse maatschappij als de elitaire kunstwereld.

Door zijn hele leven lang van medium en genre te veranderen (van sculpturen tot conceptuele kunst, van body prints tot videokunst en performance art) en invloeden uit alle richtingen te absorberen (in zijn werk zijn de meest uiteenlopende links te traceren, zowel naar Marcel Duchamp als Bruce Nauman, Charlie Parker, Gordon Matta-Clark, Yves Klein of de rapper Kool Moe Dee) heeft hij geen éénduidige en makkelijk aan de man te brengen stijl.

En dat Hammons geen interviews geeft en er weinig tot niks over hemzelf bekend is, helpt natuurlijk ook niet bij de promotie van zijn werk.
Ook in deze docu komt Hammons zelf niet aan het woord (behalve dan door zijn kunst, uiteraard), maar wordt zijn parcours wel helemaal getraceerd van bij het begin, bij de opstand in het Watts-getto van LA in 1965, een rebellie tegen het racistische politiegeweld die dagenlang zou duren, en die alleen door de inzet van 14.000 National Guards bedwongen kon worden.

Zijn verbondenheid met de anti-racistische en Black Power-zaak blijft tot vandaag een onlosmakelijk deel van zijn werk: zijn bekendste creatie is de ‘African-American Flag’, en de Black Lives Matter-beweging adopteerde zijn ‘In The Hood’ als visueel symbool.

Toch weigert Hammons zich ook daar in één hokje of hoekje te laten duwen, en pakt hij ook andere onderwerpen aan: zijn idee over de door galerieën, handel en marktprijzen gedomineerde kunstwereld bijvoorbeeld gaf hij weer door een eigen kraampje te installeren tussen straatverkopers in Manhattan, waar hij zijn zelfgemaakte sneeuwballen aan de man Continue reading “Art & Film: THE MELT GOES ON FOREVER: THE ART & TIMES OF DAVID HAMMONS” »

Art & Film: THE LAST PLACE THEY THOUGHT OF – BLACK ARCHIVE

Geplaatst op door

 

The_Last_PlaceVan 14 december tot 2 maart loopt in de Kunsthal Mechelen de expo ‘THE LAST PLACE THEY THOUGHT OF’.

Deze door Sorana Munsya gecureerde expo brengt het werk samen van elf zwarte vrouwelijke kunstenaars.

Aan de expo is ook een filmluik verbonden, gecureerd door het collectief BLACK ARCHIVE, dat bestaat uit Maxime Jean-Baptiste, Eden Tinto Collins, Sofia Dati en Stéphane Gérard.

Verspreid over drie zaterdagen zal het BLACK ARCHIVE-programma te zien zijn in het Filmhuis.

Op ZATERDAG 15 FEBRUARI vertonen we om 19u00:

Lazara_Rosell_AlbearYOKO OSHA: VOLUME II

‘YOKO OSHA: VOLUME II’ is het tweede hoofdstuk van een trilogie waaraan de Belgisch-Cubaanse artieste Lázara Rosell Albear 14 jaar geleden begon.

De film is een gelaagd, intimistisch en subjectief zelfportret over haar terugkeer naar de wereld van de Santeria van de Regla de Osha op Cuba.

Deze vroeger door de regering verboden cultus heeft de jongste 20 jaar meer en meer Continue reading “Art & Film: THE LAST PLACE THEY THOUGHT OF – BLACK ARCHIVE” »

DAHOMEY (Mati Diop)

Geplaatst op door

 

dahomey_posterIn november 2021 staan 26 kunstschatten van het koninkrijk Dahomey op het punt Parijs te verlaten, om terug te keren naar hun land van herkomst: het huidige Benin.

Samen met duizenden andere artefacten werden ze in 1892 door Franse koloniale troepen geplunderd.

Maar hoe moet je je verhouden ten opzichte van de schatten van je voorouders, in een land dat tijdens de afwezigheid van die schatten helemaal veranderd is? Het debat woedt onder de studenten van Benin…

Met een originele mix van docu en fictie, geeft Mati Diop (bekend van ‘Atlantique’) het

woord aan een jonge generatie, en laat hen (en de kijker) reflecteren over dekolonisering en restitutie.
Poëzie, politiek en esthetiek gaan hand in hand in deze verrassende kijk op een actueel Continue reading “DAHOMEY (Mati Diop)” »