CINEMA CORONA #125: Art & Film: WARHOL’S CINEMA 1963-68: MIRROR FOR THE SIXTIES

Warhol's_CinemaMaandag, Art & Film-dag!

Vandaag hebben we ‘WARHOL’S CINEMA 1963-1968: MIRROR FOR THE SIXTIES’ in de aanbieding, een docu van Keith Griffiths uit 1989.

Griffiths kijkt terug op de filmoutput van Andy Warhol, die tussen 1963 en 1968 meer dan 50 films draaide die radicaal verschilden van wat Hollywood produceerde: in ‘Eat’ is bijvoorbeeld alleen een man (Robert Indiana) te zien die paddestoelen eet.
Ook in het zes uur durende ‘Sleep’ zien we exact wat de titel aankondigt: dichter John Giorno die ligt te slapen.
‘Kiss’ is – u raadt het al – een serie van kussende koppels.
En in het schandaalverwekkende ‘Blow Job’ zien we een knappe jongeman (DeVeren Bookwalter) die een pijpbeurt krijgt (of dat suggereert de titel tenminste, want De Daad gebeurt offscreen)

In ‘Empire’ is het hoofdpersonage zelfs geen mens, maar de Empire State Building, die gedurende acht uur lang statisch in beeld blijft: we zien de contouren van de toren langzaamaan duidelijker worden naarmate we dichter de ochtend naderen.

Naast die anti-cinema maakte Warhol ook tal van zogenaamde ‘screen tests’ met beroemdheden en de zelfgecreëerde Superstars die in zijn Factory rondhingen of op bezoek kwamen: Bob Dylan, Salvador Dali, Mary Woronow, Dennis Hopper, Lou Reed, Nico, Edie Sedgwick… allemaal poseerden ze zwijgend voor Warhols camera.

Later experimenteerde hij met meer verhalende films, tot hij na de moordaanslag door Valerie Solanas zijn filmproductie overliet aan zijn assistent Paul Morrissey.

‘WARHOL’S CINEMA 1963-1968: MIRROR FOR THE SIXTIES’ biedt een prima startpunt voor wie meer wil weten over (de blijvende invloed van) de wondere, fascinerende wereld van Andy Warhol en The Factory, met tal van fragmenten en first hand-getuigenissen.

Art & Film loopt zoals altijd i.s.m. Academie Mechelen.

De meeste Warhol-films zijn na 1968 amper nog in roulatie geweest, en de meeste zijn ook niet op dvd beschikbaar.
Gelukkig is er YouTube, waar enkele van zijn films te zien zijn.
Bijvoorbeeld de ‘SCREEN TEST: LOU REED’ (1965), met een soundtrack van Dean & Britta die een Velvet Underground-nummer coveren. De soundtrack werd door het Warhol Museum in 2008 besteld voor een tournee met de Screen Tests.

De ‘SCREEN TEST: EDIE SEDGWICK’, ook uit 1965:

‘CHELSEA GIRLS’, drie en een half uur opnames uit het roemruchte Chelsea Hotel, met allerhande superstars uit de Factory: femme fatale Nico, Brigid Berlin, Gerard Malanga, Ondine… De film wordt geprojecteerd in splitscreen, waarbij de soundtrack met één (wisselende) helft van het beeld meeloopt.
Bij de vertoning van de film in Boston viel de politie de zaal binnen om de film te stoppen, en kreeg de vertoner een boete wegens het vertonen van obsceniteiten. Naar verluidt was Warhol bijzonder blij toen hij dat nieuws vernam: ‘Nu kunnen we ‘BANNED IN BOSTON!’ op de poster zetten! De droom van elke publicist!’

‘BLOW JOB’ uit 1963 is hier te zien.
De film wordt wel te snel afgespeeld, op de Warhol-snelheid duurde hij 36 minuten.  :-)

En om het af te leren, nog de ‘SCREEN TEST: BOB DYLAN’ uit 1965:

Nóg meer?
Dan hebben we ‘THE VELVET UNDERGROUND & NICO: A SYMPHONY OF SOUND’ klaarstaan, zowat het belangrijkste bewegende beeldmateriaal van de Velvets, live in Warhols Factory.

17/11/2009: THE BIRDS

birds23Kort samengevat: wie na ‘Full House: Dial CCM For Murder’ méér Hitchcock wil, wordt door het Filmhuis op zijn wenken bediend: ‘The Birds’ is één van dé onbetwiste meesterwerken van de Master of Suspense, over vogels die aan de Calfornische kust om een onbekende reden opeens mensen beginnen aan te vallen.

Goed om weten: Briljante regie, briljante montage, een stel uitmuntende acteurs (een perfect gecaste Tippi Hedren als de archetypische Hitchcok-blondine), een door merg en been krassende geluidsband van Bernard Herrmann: ziedaar het op papier simpele recept voor één van Hitchcocks allerbeste films.

‘The Birds’ was overigens gebaseerd op een verhaal van Daphne Du Maurier, en werd door Hitchcock uiteraard nog wat extra gekruid met zijn zwarte, sardonische humor en Continue reading “17/11/2009: THE BIRDS” »

CINEMA CORONA #59: LE FEU FOLLET (Louis Malle)

le_feu_folletUPDATE: deze film was maar tijdelijk beschikbaar en is niet meer te bekijken.
Maar er zijn nog tal van andere klassiekers en topfilms te zien in onze CINEMA CORONA

—-
Zin in een absoluut meesterwerk van misschien wel de grootste Franse cineast van na WO2?
Kijk dan naar ‘LE FEU FOLLET’ van  Louis Malle.

In die film speelt Maurice Ronet op indrukwekkende wijze de rol van Alain, een knappe en intelligente maar in een diepe depressie verzeilde man.

Zijn huwelijk met Dorothy bestaat alleen nog op papier: zij zit in New York, hij in een inrichting in Parijs, waar hij van zijn alcoholverslaving probeert af te raken.

Een buitenechtelijk relatie met Lydia – een vriendin van Dorothy – zorgt niet voor een nieuwe vonk in zijn leven. Sterker nog: niks zorgt nog voor een vonk in zijn leven, ook al verklaart zijn behandelende arts hem ‘genezen’.
Het plan om er een eind aan te maken rijpt in zijn hoofd, maar eerst zoekt hij in de stad nog al zijn oude vrienden op…

‘Le Feu Follet’ is een zware maar ijzersterke prent over de ultieme existentiële vragen, het soort vragen waar in de meeste films met een zeer grote boog omheen gefietst wordt: de stiltes zeggen hier vaak meer dan de dialogen, de blikken meer dan de woorden.

Kortom: als u gewoon op zoek bent naar het betere entertainment, dan is dit niks voor u, en verwijzen we u graag door naar filmisch lekkers als ‘THE SCARECROW’ van Buster Keaton, ‘HEAVEN CAN WAIT’ van Lubitsch of ‘CONSENT’ van Jason Reitman

Maar als u een film wil zien die u bij uw nekvel grijpt en die u nooit meer vergeet: dan deze.

Jeanne Moreau speelt een kleine maar belangrijke bijrol, en de muziek van Erik Satie is perfect gekozen.