Vandaag in onze CINEMA CORONA werk van de wonderlijke Jean-Pierre Jeunet, de man die de wereld twee van de meest inventieve films van de laatste dertig jaar schonk: ‘Amélie Poulain’ en ‘Delicatessen’.
Met het heerlijke ‘FOUTAISES’ maakte hij in 1990 al een soort voorstudie van die twee meesterwerken.
In deze kortfilm somt Dominique Pinon (zijn volstrekt unieke kop is bekender dan zijn naam) alle dingen op waar hij van houdt, en alle dingen waar hij een hekel aan heeft: simpel idee, maar Jeunet maakt er naar gewoonte iets unieks van.
Het camerawerk is van de meesterlijke Bruno Delbonnel, die later ook ‘Amélie Poulain’ en diverse films van Tim Burton en de Coen Brothers in beeld zou brengen.
Als bonus gooien we er ook nog ‘DEUX ESCARGOTS S’EN VONT’ bovenop, een prachtig kort animatiefilmpje gemaakt naar ‘Het lied van de slakken die naar een begrafenis gaan’ van Jacques Prévert.
In co-regie met Romain Segaud.
Met de hand op het hart: we hadden écht niks afgesproken met David Lynch zelf, maar nadat wij hem gisteren in onze CINEMA CORONA programmeerden met zijn dagelijks ‘WEATHER REPORT’, postte hij een uurtje geleden een gloednieuwe kortfilm in zijn DAVID LYNCH THEATRE op YouTube.
Waardoor Lynch vandaag uiteraard opnieuw op de affiche van Cinema Corona staat, voor de tweede dag op rij.
‘FIRE (POZAR)’ is een nachtmerrie-achtige animatiefilm waarmee Lynch lijkt terug te grijpen naar de duistere animatiefilms die hij in het begin van zijn carrière (eind jaren zestig, begin jaren zeventig) maakte.
Net zoals in een nare droom zit er in ‘Fire (Pozar)’ geen echt logisch verhaal of plot, maar draait alles om beelden en sferen.
Lynch-assistent Noriko Miyakawa voegde de door Lynch getekende beelden samen tot een film, en de muziek is van Marek Zebrowski, die eerder ook al geregeld met Lynch samenwerkte.
(PS: een echte première is dit eigenlijk niet: de film dateert uit 2015, maar was tot vandaag alleen maar op een drietal plaatsen openbaar te zien geweest)
Zit u nu ook al drie maand veilig in uw kot opgesloten?
Troost u, zelfs de groten der aarden ontsnappen niet aan de quarantaine.
Neem nu David Lynch: door corona zal het nog even wachten zijn tot er weer een nieuwe film van hem in de zalen komt, en dus heeft de regisseur van meesterwerken als ‘BLUE VELVET’, ‘LOST HIGHWAY’ en ‘ERASERHEAD’ zich nu omgeschoold tot een weirdo-versie van Frank Deboosere: elke dag post hij vanuit zijn bunker in L.A. het weerbericht, compleet met temperaturen in Fahrenheit én Celsius.
Voor de ene een leuke grap, voor de andere het relativerend Zen-momentje van de dag (David Lynch zit óók thuis vast, en komt óók niet verder dan een praatje over het weer) en voor de ware Lynch-o-logen onder ons een dagelijkse bron van discussie en wilde theorieën in de comments onder de filmpjes: de ene dag dampt zijn kop iets meer dan de andere dag (is dat koffie? Zo ja: is het dan damn good koffie?), ligt er al dan niet een bril op zijn bureau (dat zou kunnen betekenen dat hij aan het lezen is: wat leest hij dan?) of is het beeld iets blauwer, geler of grijzer dan de dag voordien (bedenk zelf uw theorie).
Het dagelijkse ‘WEATHER REPORT’ is overigens geen eenmalige bevlieging van Lynch, want jaren geleden postte hij ook al weerberichten op zijn betaalsite. Al las hij toen – niks menselijks is hem vreemd – soms ook gewoon liever een mannenblad dan u mee te delen of de zon al dan niet scheen.
Lynch-o-logen wezen ons er overigens op dat hij bij het lezen van dat blad handschoenen droeg!
Kortom: toch weer nét dat tikje anders dan de grapjes van Frank Deboosere of Armand Pien.
En nu we toch bezig zijn geven we u ook nog graag een andere Gouwe Ouwe homemovie van Lynch mee: het filmpje van die keer dat hij op geniaal-Lynchiaanse manier deelnam aan de Ice Bucket Challenge blijft ook na zes jaar en 348 keer kijken onweerstaanbaar grappig.
Regisseuse Céline Sciamma maakte ook voordien al erg knappe films, en daarom hebben we in onze CINEMA CORONA vandaag haar mooie en ontroerende kortfilm ‘PAULINE’ (uit 2010) voor u klaarstaan.
De jonge Pauline (gespeeld door Anaïs Demoustier) groeide op in een hecht gezin in een klein Frans dorpje waar iedereen iedereen kent.
Een op het eerste zicht bijzonder fijne, dubbele geborgenheid, die echter begon om te slaan wanneer ze ontdekte dat ze gevoelens had voor andere meisjes.
En die zich vervolgens – nadat haar geaardheid uitgelekt was – helemaal tegen haar keerde…
‘Pauline’ is bedrieglijk simpel gefilmd, maar blijft des te langer hangen: maximale impact met minimale middelen.
Net zoals zovele anderen uit de culturele en mediasector werd ook de Mechelse cameraman en filmmaker Laurens ‘Tumult’ Van Hove opeens technisch werkloos door de coronamaatregelen.
Maar hij bleef niet bij de pakken zitten, en begon onder de naam ‘MY CORONA’ een serie korte portretten te draaien van mede-Mechelaars tijdens de lockdown.
Hij heeft ondertussen twee afleveringen online gezet, en die zijn allebei zéér de moeite, dus vertonen we ze heel graag in onze CINEMA CORONA.
De eerste aflevering is een erg knappe mini-docu over Stan Van Craen van de Mechelse koffiebranderij De Kraanvogel, die nu opeens geen koffie meer mag gaan verkopen op zijn geliefde markten.
Aflevering 2 gaat over kunstschilder Laurenz Coninx, die het gewoon was om de hele week in zijn atelier tussen vier muren te zitten. Maar nu moet hij daar ook in het weekend blijven, en dàt verandert de zaak…
En als u zin hebt in meer oude, minder oude en nieuwe Mechelse filmpjes, reportages, vlogs en docu’s kunt u terecht op ons ONLINE MECHELS FILMARCHIEF, waar we ondertussen al zowat 300 filmpjes over Mechelen en omliggende gemeenten verzameld hebben, van 1913 tot 2020!
De ene dag Mark Rothko, de volgende dag twee komische films van Jason Reitman?
In het Filmhuis kan dat, folks!
Reitmans ‘CONSENT’ (2004) is een heerlijke satire op de volledig uit de hand gelopen advocaten- en rechtszakencultuur.
De plot draait rond een nieuw koppeltje dat voor het eerst samen in bed belandt. Maar hoe kunnen ze voorkomen dat de ene achteraf de ander aanklaagt voor ongewenste intimiteiten? En hoe weet de andere precies welke intimiteit gewenst is en wat ongewenst?
De oplossing ligt voor de hand…
‘IN GOD WE TRUST’ (2000) gaat dan weer over een jongeman die na een verkeersongeluk in het hiernamaals belandt, en die daar (tot zijn stomme verbazing) door de ambtenaar van dienst naar de hel verwezen wordt.
Néén, hij heeft niets ergs gedaan, maar zijn vele kleine pekelzonden hebben er volgens zijn beoordelaar voor gezorgd dat zijn puntentotaal nét dat hele kleine ietsiepietsie te negatief is voor de hemel. Jammer, maar regels zijn regels!
Net voor hij eeuwig naar de verdoemenis moet, ziet hij echter nog één piepkleine ontsnappingskans. En die grijpt hij met beide handen…
Voor hij hits als ‘Hereditary’ en ‘Midsommar’ maakte, regisseerde Ari Aster een film die beiden vér overtreft qua ‘ieeeuw!’- en ‘ààààrgh’-gehalte, en waar – als u een inktzwart gevoel voor humor heeft, tenminste – heel hard om te lachen valt: ‘THE STRANGE THING ABOUT THE JOHNSONS’.
‘The Strange Thing About The Johnsons’ gaat – zoals de titel al laat uitschijnen – over een duister geheim dat de succesvolle schrijver Sidney Johnson, zijn echtgenote Joan en hun zoon Isaiah met zich meedragen.
Voor de buitenwereld zijn de Johnsons nochtans een echt modelgezin, met een mooi huis, feestjes in een tuin waar geen grassprietje scheef staat, en etentjes waar iedereen met twee woorden spreekt en niemand boeren laat.
Maar op een – nochtans fijn begonnen – dag ontdekt moeder Joan dat er iets héél erg mis is in hun familie. En het blijkt nu niet bepaald iets te zijn waarover je raad kan vragen bij de buurvrouw, of zelfs niet bij de dokter of bij de politie: het blijkt integendeel iets te zijn waarover je liefst zo lang en zo stil mogelijk zwijgt…
‘The Strange Things About The Johnsons’ was een uitzonderlijk debuut van Ari Aster, die met deze halflange film uit 2011 meteen zijn grote talent duidelijk maakte.
En dus ideaal om te herontdekken in onze CINEMA CORONA:
Zullen we op de vooravond van 1 mei toepasselijk even de Werkende Mens in beeld halen in onze CINEMA CORONA?
Uiteraard kiezen we daarbij voor de Werkende Mensen in die sectoren die tijdens de coronacrisis cruciaal zijn: de gezondheidszorg en het openbaar vervoer, gezien door de ogen van Krzysztof Kieslowski.
Want voor Kieslowski in de jaren ’80 en ’90 een rij internationale hits scoorde met zijn ‘Dekalog’- en ‘Trois Couleurs’-films, was hij jarenlang actief als één van Polens beste documentairemakers.
In 1977 filmde hij bijvoorbeeld ‘SZPITAL’ (‘Hospital’), waarin we 24 uur lang meelopen op de spoedafdeling van een Pools ziekenhuis, en we alles zien door de ogen van de dokters, van bij de eerste briefing tot het einde van de shift.
Want vergis u niet: ook voor de coronacrisis werkten ze in de zorg dag en nacht, en Kieslowski legde die dagelijkse, nooit eindigende ziekenhuisloop vast met een kurkdroog gevoel voor inkzwarte humor.
Want als één ding hier duidelijk wordt, is het wel dat je voor subtiliteiten duidelijk niet in de Poolse operatiekwartieren van de jaren ’70 moest zijn: zo horen we één van de artsen ‘Noem jij jezelf een man?’ snauwen naar een patiënt die tijdens een behandeling van zijn sus draait. Of ramt een operateur bijzonder onzacht met hamer en beitel op een uitstekend bot in, in die mate dat de kop van de hamer eraf valt en de beitel komt vast te zitten in het bot…
Tussendoor is er tijd voor een karig middagmaal (‘Waar zijn die varkenspoten naartoe?’), de ontvangst van het loon en heel veel sigaretten: yep, toen werd er door artsen nog gewoon gerookt in klinieken, en niet zo’n klein beetje.
Een al even boeiende tranche de vie uit het grauwe Polen van einde jaren zeventig is ‘DWORZEC’ (‘Railway Station’), waarin Kieslowski via wat zogezegd een stationsportret is weinig subtiel de Poolse communistische bureaucratie te kijk zet.
De film opent met een communistisch zegebulletin uit het journaal (‘De voedselproductie wordt volgend jaar opgevoerd met 15 à 20%!’), en dat laat Kieslowski meteen vrolijk clashen met beelden van lange wachtrijen, grimmige koppen en volstrekt ongeïnteresseerde ambtenaren.
‘Waarom zijn de treinen afgeschaft?’ horen we een gestrande reiziger klagen aan het loket.
‘Officieel omdat er geen reizigers zijn’, antwoordt de beambte kurkdroog aan de reiziger (die er dus officieel niet is).
Bewakingscamera’s houden ondertussen dreigend elke verdachte beweging in de gaten…
Hoog tijd voor een dosis uiterst silly weekendfun, vindt u niet?
En wie kan die beter leveren dan Trey Parker en Matt Stone, de bedenkers van het briljante ‘South Park’ en regisseurs van (o.a.) de hilarische comedy-klassieker ‘Team America: World Police’.
Voor ze bekend werden maakten Parker & Stone een reeks korte komische films, die al een flink voorsmaakje gaven van wat later zou volgen.
Zo vinden we hier o.a. een video met krankzinnige dating-tips terug, er is een sketch over De Eerste Man Op Mars (die flink gepest wordt door zijn mede-astronauten), er is een nogal, euh, expliciete pilot van hun animatieserie over het hondje Princess, én er zijn twee oer-afleveringen van ‘South Park’, waarin je de klassieke personages, de stemmetjes en de running jokes die ondertussen al meer dan twintig jaar meegaan (‘They killed Kenny!’) meteen vorm ziet krijgen.
Enjoy!
Als bonus hebben we nog een clip die de humor van Parker en Stone perfect samenvat: toen Trey Stone een Oscarnominatie kreeg voor Beste Song met ‘Blame Canada’, besloten ze naar de uitreiking te gaan in beeldige jurken, én onder invloed van een flinke dosis LSD.
Dit is was wat er toen gebeurde:
Vandaag presenteren we u twee heerlijke korte films van de wonderlijke Wes Anderson, regisseur van moois als ‘Moonrise Kingdom’, ‘The Grand Budapest Hotel’ en ‘The Royal Tenenbaums’.
De eerste is ‘HOTEL CHEVALIER’ (2007), een kort liefdesverhaal met Natalie Portman en Jason Schwartzman op een Parijse hotelkamer. Jack Whitman heeft net een sandwich besteld bij de room service wanneer zijn telefoon rinkelt: zijn vriendin met de totaal onverwachte melding dat ze langskomt…
‘Hotel Chevalier’ kan gezien worden als een soort prélude op Andersons langspeler ‘The Darjeeling Limited’, maar is ook perfect op zichzelf te bekijken.
Ook ‘CASTELLO CAVALCANTI’ (2013) heeft Schwartzman in de hoofdrol, maar speelt zich af in Italië, waar er voor een autoracer na een crash en een ‘perte totale’ niks anders op zit dan de bus naar huis te nemen…
En als nagerechtje hebben we ook nog deze door Anderson geregisseerde Softbank-commercial, met Brad Pittin de hoofdrol: een heerlijk zomers en door Jacques Tati geïnspireerd filmpje met de jonge France Gall op de soundtrack. Enjoy!
