Jerry Lundegaard laat zijn vrouw ontvoeren om geld af te persen van zijn rijke maar gierige schoonvader.
Maar gelukkig waakt de hoogzwangere agente Marge Gunderson: gewapend met een Kamiel Kafka-muts (mét oorflappen), een kop hete koffie en tientallen ‘yeah, yeahs’ gaat ze de strijd met de misdaad aan…
Bekijk hier de briljante titelsequentie van ‘Fargo’, ontworpen door Balsmeyer & Everett:, met de al even briljante muziek van Carter Burwell:
Na een sowieso al uiterst rijke carrière draaide Roman Polanski op 68-jarige leeftijd zijn meest persoonlijke film: in ‘The Pianist’ vertelt hij op uiterst indrukwekkende manier het waargebeurde verhaal van Arthur Szpilman, de joodse pianist die de verschrikking van het getto van Warschau overleefde.
Voor Polanski zelf uiterst bekende materie, want als kind groeide hij op in het getto van Krakow, van waaruit zijn hele familie naar de uitroeiingskampen gedeporteerd werd.
‘The Pianist’ begint in ’39, met het bombardement van Warscha: Szpilman – vertolkt door een indrukwekkende Adrien Brody – speelt net op dat moment in een radiostudio een nocturne van Chopin.
De uiterst begaafde pianist moet na de verovering ondervinden hoe de Duitsers Warschau zorgvuldig tot een hel ombouwen, een hel die Szpilman alleen weet te Continue reading “THE PIANIST (Roman Polanski)” »
Met prachtfilms als ‘Vive l’Amour’ en ‘The Hole’ heeft de Taiwanese boeddhist Tsai Ming-liang zich de afgelopen jaren bij de top van ons rijtje favoriete Oosterse filmregisseurs gevoegd.
Het spreekt dan ook vanzelf dat zijn nieuwe ‘What Time is it There?’niet op ons programma mocht ontbreken.
Hsiao-kang is een verkoper van goedkope polshorloges in de straten van Taipeh, maar op een dag weet een jonge vrouw hem ervan te overtuigen zijn eigen horloge te
verkopen: zij vertrekt immers naar Parijs, en zijn horloge geeft zowel de Europese als de Aziatische tijd aan.
Hsiao wordt halsoverkop verliefd, maar is meteen ook duizenden kilometers van zijn droomvrouw gescheiden, en dus begint hij in Taipeh Parijs na te bootsen: hij drinkt Continue reading “4/2/2003: WHAT TIME IS IT THERE?” »
Valt er in Argentinië nog wat te lachen na de totale ineenstorting van de plaatselijke economie?
Jazeker, en het bewijs daarvan is vanavond in het Filmhuis te zien: ‘Nueve Reinas’, een bijzonder wervelende oplichterskomedie van de Argentijnse scenarist-regisseur Fabian Bielinsky.
Centraal in de film staan twee oplichters: Juan – de jonge en onervaren helft van het duo – en Marcos, de ervaren rot van het tweetal. De twee hebben hun zinnen gezet op de Nueve Reinas/Nine Queens, een unieke en peperdure postzegelcollectie die hen in één klap rijk zou kunnen maken.
‘Zou kunnen,’ want in het leven – en zeker in het leven der oplichters – is niets wat het echt lijkt…
Nueve Reinas een razendsnelle komedie, vol briljante plotwendingen en geestige dialogen: prima en slim vermaak, dat onmiskenbaar herinnert aan films als ‘The Usual Suspects’ en aan het werk van David Mamet.
NUEVE REINAS Regie: Fabian Bielinsky ARG 2000,114 min.
Jacques Rivette – samen met Jean-Luc Godard één van de laatste der Nouvelle Vague-mohicanen – heeft met ‘Va Savoir’ waarschijnlijk de meest lichtvoetige film uit zijn lange carrière afgeleverd: een sprankelende liefdeskomedie rond een Italiaans theatergezelschap dat in Parijs een stuk van Pirandello opvoert.
Camille, de steractrice van het gezelschap, ziet in Parijs haar oude vlam Pierre terug. Ondertussen scharrelt haar vriend Ugo rond met een jonge studente, die hij in een bibliotheek ontmoet heeft tijdens zijn niet aflatende zoektocht naar oude commedia dell’arte-manuscripten…
Situaties die niet alleen leiden tot hoog oplaaiende passies, maar vooral tot een goede film: ‘Va savoir’ is Rivettes elegante en grappige hommage aan oude meesters als Lubitsch, Renoir en Howard Hawks, vooral gedragen door de sterke vrouwenrollen van Marianne Basler, Jeanne Balibar en Hélène de Fougerolles.
Na het succes dat Jean-Pierre en Luc Dardenne met La Promesseen Rosetta bij publiek en critici oogstten, gaat het dynamic duo van de Waalse cinema hardnekkig de ingeslagen weg verder: met Le Fils maakten ze alweer géén science fictionfilm, géén musical of géén tienerkomedie, maar gewoon een nieuw behoorlijk dramatisch sociaal drama.
Kijk, dit noemen wij nou nog ’s een film om ons 25ste Filmhuisjaar mee in te gaan: ‘The Misfits’, wat ons betreft hét meesterwerk van de groteJohn Huston(‘The Asphalt Jungle’, ‘Beat The Devil’), metMarilyn MonroeenClark Gable.
Het scenario draait ogenschijnlijk rond een stel cowboys die een pas gescheiden vrouw meetronen op een paardenjacht in de woestijn van Nevada, maar is in wezen een parabel over de leegte van het bestaan en
over het falen van de Amerikaanse Droom: ‘They’ve changed it all,’ merkt Clark Gable ergens op.
Dan hebben wij ‘Donnie Darko’ voor u klaarstaan, de eersteling van de 26-jarige Amerikaan Richard Kelly.
Donnie Darko vertelt het verhaal van een soort schizofreen-paranoïde superheld annex freak; een aan Weltschmertz lijdende puber uit de Amerikaanse suburbs, die – alsof het voorgaande nog niet genoeg is – zijn instructies van een reuzengroot konijn krijgt.
Klinkt dit vreemd?
Wacht dan tot u de film zelf gezien hebt: Kelly mixt twee uur lang alle mogelijke genres en
De Bask Julio Medem is een regisseur die wij al een tijdje volgen: de trouwe Filmhuisbezoeker kent hem ongetwijfeld nog van ‘La Ardilla Roja’, ‘Tierra’ of ‘Los Amantes del Circulo Polar’.
En ook voor ‘Lucia y el Sexo’,zijn jongste prent, ruimen wij graag een plaatsje op onze affiche in.
Lucia, een jonge deerne die in de veronderstelling verkeert dat haar vriend Lorenzo
overleden is. De relatie Lucia-Lorenzo blijkt echter maar één deeltje van de puzzel te zijn, want Lorenzo was een schrijver met een onbedwingbare erotische verbeelding: naast Lucia (gespeeld doorPaz Vega) is er ook nog Elena, een vrouw met wie hij ooit een Continue reading “10/12/2002: LUCIA Y EL SEXO” »
Het was niet bepaald moeilijk te voorspellen dat er ooit een film over 11 september zou komen, maar dat het niet Hollywood werd dat het kortst op de bal speelde: dat is wél verrassend te noemen.
Het Franse productiehuis Bacfilms engageerde 11 regisseurs van over de hele wereld en gaf hen carte blanche, met als enige opdracht: maak een kortfilm van 11 minuten, 9 seconden en één fotogram rond De Gebeurtenissen.
Het resultaat is een kaleidoscoop van visies over de manier waarop in de hele wereld