Fredrika is een Zweedse tiener die pas verhuisd is naar de Italiaanse kuststad, waar ze op een middelbare school in een klas vol jongens belandt. De zelfverzekerde, vrijgevochten Scandinavische staat meteen in het middelpunt van de (macho) belangstelling, en niet alleen om haar intelligentie en kennis.
Tijdens de loop van het jaar bouwt ze met enkele van haar klasgenoten een onafscheidelijk vriendengroepje uit: de bescheiden, dromerige Antero, de doorratelende Casanova Pasini en de lieve, goedzakkige en beschermende Mitis – uiteraard allemaal een beetje verliefd op de knappe, slimme en eigenzinnige Zweedse.
Het laatste schooljaar – twijfelend tussen het verlangen naar vrijheid, het dromen over later en de angst voor het onbekende – zal de vier voor altijd tekenen.
Vijf jaar na haar knappe, beloftevolle debuut ‘Piccolo Corpo’ maakt regisseuse Laura Samani de verwachtingen helemaal waar met deze uiterst mooie, subtiele en vrolijke film over jonge mensen op een scharniermoment in hun leven: het laatste jaar van de middelbare school.
‘UN ANNO DI SCUOLA’ is gebaseerd op de gelijknamige roman van Giani Stuparich, die zijn roman situeerde in 1909, op de middelbare school waar ook Continue reading “UN ANNO DI SCUOLA (Laura Samani)” »

de nieuwe docu van Yuval Abraham en Rachel Szor een bijzonder onthutsende en onthullende brok must see-journalistiek: dit keer slaagden ze erin 24 leden van de militaire inlichtingendienst van het IDF (het Israelische leger) te laten getuigen over hun manier van werken

Bineta, de bezielster van dat project (foto rechts), komt vooraf het bijzondere verhaal van haar weeshuis vertellen.
Tijdens dit evenement zwaaien alle Vlaamse filmvertoners de deuren wijd open voor het publiek, en nodigen we iedereen uit om ons zeer gevarieerde filmaanbod te komen ontdekken.
En in het Filmhuis is dat zéér gevarieerd: de beste nieuwe releases, maar ook boeiende bioscoopdocu’s, klassiekers, kortfilms, Vlaamse cinema, Europese cinema, de betere Hollywoodcinema en wereldcinema – het is allemaal bij ons te zien, zolang het maar kwaliteitscinema is.





hun kind, al is de reactie van de buitenwereld meestal net de omgekeerde: ‘Wat voor ouder vergeet nu zijn eigen kind?’
Zo ook bij Michel: de reacties van de buitenwereld zijn snoeihard, het gerecht start meteen een onderzoek, de pers stort zich op de vette kluif en zijn huwelijk komt onder zware druk te staan.
Schrijver Dusan Budzak baseerde het scenario op het leven van één van zijn beste vrienden, die zelf slachtoffer werd van het syndroom.
Omdat het te persoonlijk en te pijnlijk was wou hij het eerst niet verfilmd zien, tot bleek dat de zaak van zijn vriend absoluut geen alleenstaand geval was: jaarlijks overkomt het honderden ouders wereldwijd, uit alle sociale klassen en van alle leeftijden, jonge én oude ouders.
Milan Ondrik en Dominika Moravkova zijn indrukwekkend als de totaal verslagen ouders, die elk op hun manier met het drama proberen te leven.
‘FATHER’ is geen zoektocht naar de ‘schuldige’, wél een onwaarschijnlijk straffe oefening in empathie.
Bovendien maakt de film indruk door de krachtige, meeslepende stijl die de kijker